2017, നവംബർ 23, വ്യാഴാഴ്‌ച

കാർലോസ് ഡ്രമൺഡ് ഡെ അൻഡ്രാഡെ - രാത്രിയിൽ കരയുന്ന കുട്ടി

Carlos-Drummond-de-Andrade-Escrevendo


കാർലോസ് ഡ്രമൺഡ് ഡെ അൻഡ്രാഡെ Carlos Drummond de Andrade (1902-1987)- ബ്രസീലിയൻ കവിയും പത്രപ്രവർത്തകനും നിരൂപകനും. ബ്രസീലിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ കവിയായിത്തന്നെ പരിഗണിക്കപ്പെടാറുണ്ട്.

ഈറ്റബീരയിൽ ജനിച്ച അൻഡ്രാഡെ 1925ൽ ഫാർമസിയിൽ ഡിഗ്രി എടുത്തതിനു ശേഷം കവിതയെഴുത്തിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. സംസാരഭാഷയും സാമ്പ്രദായികതയെ നിരാകരിക്കുന്ന പദഘടനയും ചേർന്ന വൃത്തമുക്തമായ ഭാഷയിൽ എഴുതുന്ന ബ്രസീലിയൻ ആധുനികകവികളുടെ സംഘത്തിലാണ്‌ അദ്ദേഹം തന്റെ ഇടം കണ്ടെത്തിയത്. 1930ൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ കവിതാസമാഹാരം Alguma poesia പുറത്തുവന്നു. പതിനഞ്ചിലധികം കവിതാഗ്രന്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റേതായിട്ടുണ്ട്.

മുഖമില്ലാത്ത വൻനഗരങ്ങളിലെ ഗ്രാമീണരായ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ നൈരാശ്യങ്ങളും നിരർത്ഥകമായ നിത്യാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ കെണിഞ്ഞുപോയ മദ്ധ്യവർഗ്ഗനഗരവാസികളുടെ വൈരസ്യവുമാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രമേയങ്ങൾ എന്നു പറയാം.

index


വഴിയുടെ നടുക്കൊരു കല്ലുണ്ടായിരുന്നു


വഴിയുടെ നടുക്കൊരു കല്ലുണ്ടായിരുന്നു
ഒരു കല്ല് വഴിയുടെ നടുക്കുണ്ടായിരുന്നു
ഒരു കല്ലുണ്ടായിരുന്നു
വഴിയുടെ നടുക്കൊരു കല്ലുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരായുസ്സു മുഴുവൻ കാഴ്ചകൾ കണ്ടു കണ്ണു തളർന്ന ഞാൻ
ഈ സംഭവം ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.
ഞാനൊരിക്കലും മറക്കില്ല വഴിയുടെ നടുക്ക്
ഒരു കല്ലുണ്ടായിരുന്നു
ഒരു കല്ല് വഴിയുടെ നടുക്കുണ്ടായിരുന്നു
വഴിയുടെ നടുക്കൊരു കല്ലുണ്ടായിരുന്നു.

(1930)


ക്വെഡ്രിൽ

ജോൺ തെരേസയെ പ്രേമിച്ചു
തെരേസ റെയ്മണ്ടിനെ പ്രേമിച്ചു
റെയ്മണ്ട് മേരിയെ പ്രേമിച്ചു
മേരി ജാക്കിനെ പ്രേമിച്ചു
ജാക്ക് ലില്ലിയെ പ്രേമിച്ചു
ലില്ലി ആരെയും പ്രേമിച്ചില്ല.
ജോൺ അമേരിക്കയിൽ പോയി,
തെരേസ മഠത്തിൽ ചേർന്നു
റെയ്മണ്ട് അപകടത്തിൽ മരിച്ചു
മേരി അവിവാഹിതയായിക്കഴിഞ്ഞു
ജാക്ക് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു
ലില്ലി ജെ. പിന്റോ ഫെർണാണ്ടെസിനെ വിവാഹം ചെയ്തു
അയാൾ ഈ കഥയിൽ വരുന്നുമില്ല.

(1930)

(ക്വെഡ്രിൽ - ഒരു നൃത്തരൂപം അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചീട്ടുകളി)


ദാരുണകവിത


എന്തു ശബ്ദമാണവിടെ കോണിപ്പടിയിൽ കേട്ടത്?
പ്രണയത്തിനു പര്യവസാനമാവുന്നതാണത്,
ഒരാൾ മുറിയിൽ കയറി കുറ്റിയിടുകയാണ്‌,
ജനാലക്കർട്ടനിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങുകയാണ്‌.

എന്തു ശബ്ദമാണവിടെ കോണിപ്പടിയിൽ കേട്ടത്?
അതു ഗ്വൊയോമാർ കണ്ണു പൊത്തിയതാണ്‌,
കാഹളം പോലവൾ മൂക്കു ചീറ്റിയതാണ്‌.

നിശ്ചലചന്ദ്രന്‍ തിളക്കുന്ന മേശ മേല്‍
കത്തികളും മുള്ളുകളുമാണ്‌.

എന്തു ശബ്ദമാണവിടെ കോണിപ്പടിയിൽ കേട്ടത്?
ടാപ്പിൽ നിന്നു വെള്ളമിറ്റുന്നതാണ്‌,

മെല്ലെ മെല്ലെ ബാന്റുവാദ്യം നിലയ്ക്കുമ്പോള്‍
ചൂതാട്ടത്തിൽ തോറ്റവന്റെ നിശബ്ദവിലാപമാണ്‌.

എന്തു ശബ്ദമാണവിടെ കോണിപ്പടിയിൽ കേട്ടത്?
അതു കന്യാമറിയം, ഒരു കാഹളവുമായി,
ഉണ്ണിയേശു ചെണ്ടയുമായി,
ഒരു ബിഷപ്പ് മണിയുമായി,
എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നു കുതിച്ചുചാടുന്ന ഒച്ചകളെ 
മന്ദ്രസ്ഥായിയിൽ വായിക്കുന്ന മറ്റൊരാളും.

(1934)


കാലത്തിന്റെ കവി

ഒരു ജീർണ്ണലോകത്തിന്റെ കവിയാകാൻ ഞാനില്ല.
വരുംകാലലോകത്തെക്കുറിച്ചും ഞാൻ പാടില്ല.
ജീവിതത്തോടു ബന്ധിതനാണു ഞാൻ,
എന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെയൊപ്പമുള്ളവരിലുമാണ്‌.
വാശിക്കാരെങ്കിലും വലിയ മോഹങ്ങളുള്ളവരാണവർ.
യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ വൈപുല്യം
അവർക്കിടയിലിരുന്നു ഞാൻ നോക്കിക്കാണുന്നു.
വർത്തമാനകാലം തന്നെ എത്ര വലുതാണ്‌,
അതിൽ നിന്നത്രയകലേക്കു നാമലയാതിരിക്കുക.
നാമൊരുമിച്ചു നില്ക്കുക, കൈ കോർത്തു നാം പോവുക.


ഏതോ സ്ത്രീയുടെയോ ഏതോ പഴങ്കഥയുടെയോ
പാട്ടുകാരനാവാൻ ഞാനില്ല.
അസ്തമയത്തിലുയർന്ന നെടുവീർപ്പുകളോ
ജനാലയ്ക്കു പുറത്തെ കാഴ്ചകളോ
കവിതയിലാവാഹിക്കാൻ ഞാനില്ല.
മയക്കുമരുന്നുകളും ആത്മഹത്യക്കുറിപ്പുകളും
വിതരണം ചെയ്യാൻ ഞാനില്ല.
ദ്വീപുകളിലേക്കു പലായനം ചെയ്യാനോ
മാലാഖമാരാൽ വഹിക്കപ്പെടാനോ ഞാനില്ല.
എന്റെ വിഷയം കാലമാണ്‌,
വർത്തമാനകാലം, വർത്തമാനകാലജനത,
വർത്തമാനകാലജീവിതം.

(1940)


ഭയത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു അന്താരാഷ്ട്രചർച്ചായോഗം

തല്ക്കാലം നാം പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചു പാടുന്നില്ല,

അതേതോ പാതാളത്തിലേക്കു പലായനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ആശ്ളേഷങ്ങളെയെല്ലാം വന്ധ്യമാക്കുന്ന ഭയത്തെക്കുറിച്ചു നമുക്കു പാടാം.

ഇന്നില്ലെന്നതിനാല്‍ വിദ്വേഷത്തെക്കുറിച്ചും നാം പാടുന്നില്ല,

ഇന്നുള്ളതു ഭയമത്രേ, അതത്രേ നമുക്കു പിതാവും സഖാവും,

ഉൾനാടുകളോടും കടലുകളോടും മണല്ക്കാടുകളോടുമുള്ള ഭയം,

പട്ടാളക്കാരോടുള്ള ഭയം, അമ്മമാരോടുള്ള ഭയം, പള്ളികളോടുള്ള ഭയം,

ഏകാധിപതികളോടും ജനാധിപത്യവാദികളോടുമുള്ള ഭയത്തെക്കുറിച്ചു നം പാടും,

മരണത്തെയും അതിനു ശേഷമുള്ളതിനെയും കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തെപ്പറ്റി നാം പാടും,

പിന്നെ നാം ഭയന്നു മരിക്കും,

ഭയാനകമായ മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ നമ്മുടെ ശവമാടങ്ങളിൽ കിളിർക്കും.

(1940)


കവിതയെ തേടി

സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് കവിതയെഴുതരുത്.
ജനനവും മരണവും കവിതയ്ക്കു വിഷയങ്ങളേയല്ല.
ജീവിതം അതിനു സമീപം
ചൂടോ വെളിച്ചമോ ഇല്ലാത്ത
നിശ്ചലസൂര്യൻ മാത്രം.
അടുപ്പങ്ങൾ, പിറന്നാളുകൾ, സ്വകാര്യവസ്തുതകൾ
ഇതൊന്നും കണക്കിലേ വരുന്നില്ല.
ഉടലു കൊണ്ട് കവിതയെഴുതരുത്,
കുലീനവും പൂർണ്ണവും സ്വസ്ഥവുമായ ഉടലിന്‌
കാവ്യാത്മകമായ കൊട്ടിത്തൂവലുകൾ വിരോധമത്രേ.
നിങ്ങളുടെ പൊള്ളുന്ന രോഷത്തുള്ളി,
നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ വെളുക്കച്ചിരി,
ഇരുട്ടത്തു നിങ്ങളുടെ വേദനയുടെ മുഖം വക്രിയ്ക്കൽ
ഇതെല്ലാം അപ്രസക്തം.
നിങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചെന്നോടു പറയേണ്ട:
വളഞ്ഞ വഴിയേ നേരമെടുത്തു വരുന്നവയാണവ,
ഇന്നതാണോയെന്ന സംശയം ബാക്കി വയ്ക്കുന്നവയാണവ.
നിങ്ങളുടെ ചിന്തയും വികാരവും കവിതയെന്നു പറയാനായിട്ടില്ല.
നിങ്ങളുടെ നഗരത്തെക്കുറിച്ചു പാടരുത്,
അതിനെ സമാധാനത്തോടെ കഴിയാൻ വിടൂ;
കവിതയുടെ സംഗീതം യന്ത്രങ്ങളുടെ കടകടയല്ല,
വീടുകളുടെ രഹസ്യങ്ങളുമല്ല.
കടന്നുപോകുമ്പോൾ കേട്ട പാട്ടല്ലത്,
പതയ്ക്കുന്ന തിരകളതിരു വയ്ക്കുന്ന തെരുവുകളിൽ കടലിന്റെ ആരവവുമല്ല.
കവിതയുടെ സംഗീതം പ്രകൃതിയല്ല,
സമൂഹത്തിലെ മനുഷ്യരുമല്ല.
മഴയും രാത്രിയും ക്ഷീണവും പ്രതീക്ഷയും അതിനൊന്നുമല്ല.
കവിത (വസ്തുക്കളിൽ നിന്നു നിങ്ങൾക്കതു പിഴിഞ്ഞെടുക്കാനാവില്ല)
കർത്താവിനും കർമ്മത്തിനും പിടി കൊടുക്കുന്നില്ല.
നാടകീയമാക്കരുത്, ആവാഹിക്കരുത്,
ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നില്ക്കരുത്,
നുണ പറഞ്ഞു നേരം കളയരുത്.
മനസ്സസ്വസ്ഥമാകരുത്.
നിങ്ങളുടെ ദന്തയാനം, നിങ്ങളുടെ വജ്രപാദുകം,
നിങ്ങളുടെ നൃത്തഗാനങ്ങൾ, നിങ്ങളുടെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ,
നിങ്ങളുടെ കുടുംബരഹസ്യങ്ങൾ
ഇതൊന്നിനും ഒരു വിലയുമില്ല,
കാലത്തിരിച്ചിലിൽ എല്ലാം മറഞ്ഞുപോകുന്നു.
പണ്ടേ കുഴിച്ചുമൂടിയ നിങ്ങളുടെ വിഷണ്ണബാല്യത്തെ
പിന്നെയും മാന്തിയെടുക്കരുത്.
കണ്ണാടിയ്ക്കും മാഞ്ഞുപോകുന്ന ഓർമ്മയ്ക്കുമിടയിൽ
അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടരുത്.
മാഞ്ഞുപോയതു കവിതയായിരുന്നില്ല.
ഉടഞ്ഞുപോയതു സ്ഫടികമായിരുന്നില്ല.
ചെകിടനാണെന്ന പോലെ വാക്കുകളുടെ ദേശത്തേക്കു കാലെടുത്തുവയ്ക്കുക.
എഴുതപ്പെടാനായി കവിതകൾ അവിടെ കാത്തുകിടക്കുന്നു.
അവയിപ്പോൾ ഉറക്കത്തിലാണ്‌, എന്നാൽ മനസ്സിടിയരുത്,
അവയുടെ നിർമ്മലോപരിതലങ്ങൾ സ്വച്ഛവും ശീതളവുമത്രേ.
അവയെ നോക്കൂ: ഏകാകികളും മൂകരുമാണവ,
നിഘണ്ടുപ്പരുവത്തിലാണവ.
എഴുതി വയ്ക്കും മുമ്പേ നിങ്ങളുടെ കവിതകളോടൊത്തു ജീവിക്കൂ,
അവ സന്ദിഗ്ധമാണെങ്കിൽ ക്ഷമ കാണിയ്ക്കൂ,
പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നെങ്കിൽ ക്ഷോഭിക്കാതിരിക്കൂ.
ഓരോന്നും അതാതിന്റെ രൂപമെടുക്കും വരെ,
വാക്കുകളുടെ ബലം കൊണ്ടും
മൗനത്തിന്റെ ബലം കൊണ്ടും പൂർണ്ണതയെത്തും വരെ,
കാത്തിരിക്കുക.
ചാപിള്ളകളായ കവിതകളെ കുടഞ്ഞുണർത്താൻ നോക്കരുത്,
നിലത്തു വീണ കവിതകൾ പെറുക്കിയെടുക്കരുത്.
കവിതകളെ കൊഞ്ചിക്കാൻ നില്ക്കരുത്,
അതതിന്റെ അന്തിമവും നിയതവുമായ രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്ന പോലെ
നിങ്ങളതിനെയും കൈക്കൊള്ളുക.
വാക്കുകൾക്കടുത്തേക്കു ചെല്ലുക, അവയെ നിരൂപിക്കുക,
നിർവികാരമായ മുഖത്തിനു പിന്നിൽ
ഒരായിരം അന്യമുഖങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്,
നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം പ്രബലമോ ദുർബലമോയെന്നു കാര്യമാക്കാതെ,
ഓരോ വാക്കും നിങ്ങളോടു ചോദിക്കുന്നു:
താക്കോൽ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടോ?
ശ്രദ്ധിക്കുക:
ആശയവും സംഗീതവും കൈവരാത്ത വാക്കുകൾ
രാത്രിയിൽ അഭയം തേടിയിരിക്കുന്നു,
നനവു മാറാതെ, ഉറക്കം വിട്ടുമാറാതെ
ഒരു കലക്കപ്പുഴയിൽ അവ കിടന്നുമറിയുന്നു,
നിങ്ങളോടുള്ള അവജ്ഞയായി രൂപം മാറുന്നു.

(1945)


കവിടിപ്പാത്രം

ജീവിതത്തിന്റെ ഉടഞ്ഞ തുണ്ടുകൾ

പശ വച്ചൊട്ടിക്കുമ്പോൾ

വിചിത്രമായൊരു ചായക്കപ്പാകുന്നു.


ഉപയോഗമില്ലാതെ

അലമാരയിലിരുന്നുകൊണ്ട്

അതു നമ്മെ സാകൂതം നിരീക്ഷിക്കുന്നു.

(1962)


രാത്രിയിൽ കരയുന്ന കുട്ടി

ചുടുന്ന, പുഴുക്കുന്ന രാത്രിയിൽ, അനക്കമറ്റ നിശബ്ദമായ രാത്രിയിൽ
ഒരു കുട്ടി കരയുന്നു.
ചുമരിനു പിന്നിൽ അവന്റെ കരച്ചിൽ, ജനാലയ്ക്കു പിന്നിൽ വെളിച്ചം-
അവ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്നു, അമർത്തിയ പാദപതനങ്ങളുടെ, തളർന്ന ഒച്ചകളുടെ നിഴലിൽ.
കരണ്ടിയിലേക്കു മരുന്നു പകരുന്നതെന്നാലുമെനിക്കു കേൾക്കാം.

ഒരു കുട്ടി കരയുന്നു, രാത്രിയിൽ, ചുമരിനു പിന്നിൽ, തെരുവിനപ്പുറം,
അങ്ങകലെ ഒരു കുട്ടി കരയുന്നു, മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ,
മറ്റൊരു ലോകത്തുമാവാം.

ഒരു കൈ കൊണ്ടു തല താങ്ങി മറ്റേക്കൈ കൊണ്ടു വായിലേക്കു കരണ്ടി അടുപ്പിക്കുന്നതെനിക്കു കാണാം.
കുട്ടിയുടെ താടിയിലൂടെ കൊഴുത്തു നേർത്തൊരു ചാലൊലിച്ചിറങ്ങുന്നതെനിക്കു കാണാം.
അതു തെരുവിലേക്കൊലിച്ചിറങ്ങുന്നു, നഗരത്തിലൂടൊലിക്കുന്നു.
ലോകത്തു മറ്റാരുമില്ല, ആ കരയുന്ന കുട്ടിയല്ലാതെ.


വാക്ക്

ഫലമില്ലാതെ നിഘണ്ടുക്കളിൽ തിരയാൻ

ഇനിയുമെനിക്കു വയ്യ.

എനിക്ക് ആ ഒരു വാക്കു മതി,

അവയിലൊരിക്കലുമില്ലാത്തത്,

ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാനാവാത്തതും.


ഈ ലോകത്തെ സംക്ഷേപിക്കുന്നത്,

അതിനെ പകരം വയ്ക്കുന്നതും.


സൂര്യനിലും സൂര്യനായ അതിനു ചുവട്ടിൽ

നാമൊരുമിച്ചു ജീവിക്കും,

ഒരുമിച്ചു നാമതു നുകരും,

ഒരു വാക്കുമുരിയാടാതെ.


അത്ര വലുതാണു ലോകമെങ്കിലും...

അത്ര വലുതാണു ലോകമെങ്കിലുമതൊതുങ്ങുന്നു,
കടലിലേക്കു തുറക്കുന്ന ഈ ജനാലയിൽ.
അത്ര വലുതാണു കടലെങ്കിലുമതൊതുങ്ങുന്നു,
പ്രണയത്തിന്റെ കിടക്കയിൽ, മെത്തയിൽ.
അത്ര വലുതാണു പ്രണയമെങ്കിലുമതൊതുങ്ങുന്നു,
ഒരു ചുംബനത്തിനിടം കിട്ടിയ വിടവിൽ.


ഒരു പുരാതനലോകത്തിന്റെ സ്മരണിക

ക്ളാര പൂന്തോപ്പിൽ കുട്ടികളുമൊത്തുലാത്തുകയായിരുന്നു.
പുല്പരപ്പിനു മേൽ ആകാശത്തിനു പച്ചനിറമായിരുന്നു,
പാലങ്ങൾക്കടിയിൽ വെള്ളത്തിനു പൊന്നിന്റെ നിറമായിരുന്നു,
പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ ശേഷിച്ചവയ്ക്കു നിറം നീലയും ഇളംചുവപ്പും ഓറഞ്ചുമായിരുന്നു.
ഒരു പോലീസുകാരൻ മന്ദഹസിച്ചു, സൈക്കിളുകൾ കടന്നുപോയി,
ഒരു കിളിക്കു നേരേ കൈയെത്തിച്ചുകൊണ്ട്
ഒരു പെൺകുട്ടി പുൽത്തട്ടിലേക്കു കാലെടുത്തുവച്ചു,
ലോകമാകെ- ജർമ്മനി, ചൈന- ക്ളാരയ്ക്കു ചുറ്റും പ്രശാന്തമായിരുന്നു.

കുട്ടികൾ ആകാശത്തേക്കു നോക്കി: അതു വിലക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.
വായും മൂക്കും കണ്ണുകളും തുറന്നിരുന്നു. അതിൽ അപകടമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ക്ളാരയ്ക്കു പേടി ഫ്ളൂവിനെ ആയിരുന്നു, ചൂടിനെയും പ്രാണികളെയുമായിരുന്നു.
ക്ളാരയ്ക്കു പേടി പതിനൊന്നു മണിയുടെ ട്രാം പിടിക്കാൻ പറ്റുമോയെന്നായിരുന്നു:
അലസമായെത്തുന്ന കത്തുകൾക്കായി അവൾ കാത്തിരുന്നു,
എന്നും പുതുവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ അവൾക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ പ്രഭാതത്തിൽ അവൾ പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഉലാത്തിയിരുന്നു!
അന്നാളുകളിൽ പൂന്തോട്ടങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു, പ്രഭാതങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു!



In The Middle Of The Road


In the middle of the road there was a stone
there was a stone in the middle of the road
there was a stone
in the middle of the road there was a stone.
Never should I forget this event
in the life of my fatigued retinas.
Never should I forget that in the middle of the road
there was a stone
there was a stone in the middle of the road
in the middle of the road there was a stone.


Quadrille/Quadrilha


John loved Teresa who loved Raymond
who loved Mary who loved Jacko who loved Lily
who did not love anyone.
John went to America, Teresa joined a convent,
Raymond died during a disaster, Mary became an old maid,
Jacko killed himself and Lily married J. Pinto Fernandes
whom we have not mentioned before.

PATHETIC POEM


What kind of noise is that on the stairs?
It is love coming to an end,
It is the man who closed the door
And hanged himself in the curtains>
What kind of noise is that on the stairs?
It is Guiomar who covered her eyes
And blew her nose fortissimo.
It is the still moon upon the plates
And the cutlery shining in the pantry.
What kind of noise is that on the stairs?
It is the dripping of the water faucet,
It is the inaudible lament
Of someone who has lost his gamble
While the music of the band
Goes down, down, down.
What kind of noise is that on the stairs?
It is the virgin with a trombone,
The child with a drum,
The bishop with a bell,
And someone who pianissimos the noise
Which jumps from my heart.

SEARCH FOR POETRY


Do not make verses about happenings.
For poetry, there is no creation or death.
In her eyes, life is an unmoving sun,
Which neither warms nor lights.
The attractions, the anniversaries, the personal incidents
         do not matter.
Do not make poetry with the body.
This excellent, complete and comfortable body, so unfit
         for lyrical flow.
Your drop of gall, your face-making of pleasure or of pain
         in the dark
Are of no account.
Do not tell me your feelings,
Which capitalize on ambiguity and attempts the long journey.
What you think and feel, that is not yet poetry.
Do not sing your city, leave it alone.
The song is not the movement of the machines or the secret
         of the houses.
It is not music heard in passing; nor the sound of the sea
         in the streets near the edge of spume.
The song is not nature
Or men in society.
For it, rain and night, fatigue and hope mean nothing.
Poetry  (do not make poetry out of things)
Eliminates subject and object.
Do not dramatizes, do no invoke,
Do not investigate. Do not waste time telling lies.
Do not be anxious.
Your ivory yacht, your diamond shoe,
Your mazurkas and superstitions, your family skeletons
Disappear in the curve of time, time are worhless.
Do not resurrect
Your buried and melancholy childhood.
Do not oscillate between the mirror
And your fading memory.
If it faded, it was not poetry.
If it broke, it was not crystal.
Penetrate deftly the kingdom of words:
Here lie the poems that wait to be written.
They are paralyzed, but not in despair,
All is calm and freshness on the untouched  surface.
Here they are alone and dumb, in the state of the dictionary.
Before you write them, live with your poems.
If they are obscure, be patient. If they provoke you,
         hold your temper.
Wait for each one to actualize and to consume itself
In the power of language
And the power of silence.
Do not force the poem to come out of Limbo.
Do not pick from the ground the poem that was lost.
Do not flatter the poem. Accept it
As it will accept its own form, final and concentrated
In space.
Come closer and contemplate the words.
Each one
Has a thousand secret faces under a neutral face
And asks you, without interest in the answer,
Poor or terrible, which you will give it:
Have you brought the key?
Please note:
Barren of melody and meaning,
The words have taken refuge in the night.
Still humid and saturated with sleep,
They roll in a difficult river and turn themselves
         into despising.

CHILD WEEPING IN THE NIGHT

In the slow, warm night, dead noiseless night, a child weeps.
Its weeping behind the wall and the light behind the window-pane
vanish away in the dark of silent steps, of worn-out voices.
Yet, one hears the soft sound of the drops of medicine as the drip
                                                                 into the spoon.

A child weeps in the night, behind the wall, behind the street,
a child weeps away, perhaps in another town,
perhaps in another world.

And I see the hand that lifts the spoon and the hand that props
                                                                  its head;
and the oily drops that flow down in the child’s chin;
flow down the street, flow across the town (only a few drops).
And there is no one else in the world but this child weeping.

2017, നവംബർ 19, ഞായറാഴ്‌ച

ഇറ്റാലോ കാൽവിനോ - കടന്നൽചികിത്സ


9788804606819-us-300

വാതപീഡകൾ ശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മഞ്ഞുകാലം കടന്നുപോയി. പകലുകൾക്കു ചൊടിയേകാൻ ക്ഷീണിതനായ ഒരു ഉച്ചസൂര്യൻ വന്നുതുടങ്ങി. ജോലിക്കു തിരിച്ചു കയറുന്നതിനു മുമ്പുള്ള കുറച്ചു നേരം ഇലകൾ പൊടിക്കുന്നതും നോക്കി മാർക്കോവാൽഡോ ബഞ്ചിലിരിക്കും. ചടച്ചു ചെറുതായ ഒരു വൃദ്ധൻ ആകെ പിഞ്ഞിക്കൂടിയ ഒരു ഓവർക്കോട്ടിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി അയാൾക്കടുത്തു വന്നിരിക്കാറുണ്ട്. ഈ സിനോർ റിസിയേരി ലോകത്താരുമില്ലാത്ത ഒരു പെൻഷൻകാരനാണ്‌; വെയിലു വീഴുന്ന പാർക്ക് ബഞ്ചുകളിലെ നിത്യസന്ദർശകൻ. സിനോർ റിസിയേരി ഇടയ്ക്കിടെ ഒന്നു പിടഞ്ഞുകൊണ്ട് നിലവിളിക്കും: “ഔ!” എന്നിട്ടയാൾ കോട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചുരുണ്ടുകൂടും. വാതം, സന്ധിവേദന, ഇടുപ്പുവലി ഇതിന്റെയൊക്കെ ഒരു കൂടായിരുന്നു അയാൾ; നനഞ്ഞുതണുത്ത മഞ്ഞുകാലത്തു സമ്പാദിച്ചുകൂട്ടുന്ന ഇതൊക്കെ ശേഷിച്ച കാലം അയാളെ വിടാതെ പിന്നാലെ കൂടും. അയാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി മാർക്കോവാൽഡോ തന്റെ വാതരോഗത്തിന്റെ വിവിധഘട്ടങ്ങൾ അയാളെ വിവരിച്ചു കേൾപ്പിക്കും; തന്റെ മാത്രമല്ല, ഭാര്യയുടേയും മൂത്ത മകൾ ഇസോലിനായുടേയും (പാവം, അവൾ ഈയിടെയായി വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചുവരികയാണ്‌.)
മാർക്കോവാൽഡോ ഉച്ചഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടു പോയിരുന്നത് പത്രക്കടലാസ്സിലാണ്‌; പൊതി അഴിച്ചിട്ട് ചുളിഞ്ഞുകൂടിയ പത്രം അയാൾ റിസിയേറിക്കു നേരെ നീട്ടും. അക്ഷമയോടെ കൈ നീട്ടിക്കൊണ്ട് റിസിയേരി പറയും: “വാർത്ത എന്തൊക്കെയുണ്ടെന്നു നോക്കട്ടെ.“ പത്രം വായിക്കുന്നതിൽ അയാൾക്കു വല്ലാത്ത ഹരമായിരുന്നു, അതിനി രണ്ടു കൊല്ലം പഴയതായാലും.


അങ്ങനെയൊരു ദിവസമാണ്‌ തേനീച്ചവിഷം കൊണ്ട് വാതം സുഖപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചികിത്സാരീതിയെക്കുറിച്ച് പത്രത്തിൽ വന്ന ഒരു ലേഖനം അയാളുടെ കണ്ണില്പെടുന്നത്.


”തേനിന്റെ കാര്യമായിരിക്കും അവർ പറയുന്നത്,“ എന്നും ശുഭാപ്തിവിശ്വാസിയായിരുന്ന മാർക്കോവാൽഡോ പറഞ്ഞു.


”അല്ല,“ റിസിയേരി പറഞ്ഞു, ”വിഷം തന്നെ, തേനീച്ചയുടെ മുള്ളിലെ വിഷം.“ എന്നിട്ടയാൾ പ്രസക്തഭാഗം ഉറക്കെ വായിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ രണ്ടു പേരുമിരുന്ന് തേനീച്ചകളെക്കുറിച്ച് സുദീർഘമായി ചർച്ച ചെയ്തു: അവയുടെ ഗുണങ്ങൾ, ലക്ഷണങ്ങൾ, അങ്ങനെയൊരു ചികിത്സക്കു വേണ്ടിവരാവുന്ന ചെലവ്.


അതില്പിന്നെ ഇരുവശവും മരങ്ങളുള്ള തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഏതു ചെറുമൂളലും മാർക്കോവാൽഡോയുടെ കാതുകൾ പിടിച്ചെടുക്കാതിരുന്നില്ല, ഏതു കീടം പറന്നുപോയാലും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പിന്നാലെ പോകാതിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ അടിവയറ്റിൽ മഞ്ഞയും കറുപ്പും വരകളുള്ള വലിയൊരു കടന്നലിന്റെ പിന്നാലെ പോയ അയാളുടെ നോട്ടം അതൊരു മരത്തിന്റെ പോടിലേക്കു തുരന്നുകയറുന്നതും വേറേ കടന്നലുകൾ പുറത്തേക്കു വരുന്നതും കണ്ടു: മരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു കടന്നല്ക്കൂടിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം വിളംബരം ചെയ്യുന്ന ഒരിരമ്പം, ഒരാരവം. മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാൻ നില്ക്കാതെ മാർക്കോവാൽഡോ തന്റെ വേട്ട തുടങ്ങി. അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കണ്ണാടിഭരണി ഉണ്ടായിരുന്നു, അതിനടിയിൽ അല്പം ജാം കട്ടിയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുപ്പുണ്ട്. അയാൾ ഭരണി മൂടി തുറന്ന് മരത്തിനടുത്തു വച്ചു. വൈകിയില്ല, ഒരു കടന്നൽ മധുരിക്കുന്ന മണം കൊണ്ടാകൃഷ്ടനായി ഭരണിക്കു ചുറ്റും ഒന്നു പറന്നു നടന്നിട്ട് നേരേ ഉള്ളിലേക്കു കയറി. മാർക്കോവാൽഡോ പെട്ടെന്ന് ഒരു കടലാസ്സുമൂടി കൊണ്ട് ഭരണി അടയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.
സിനോർ റിസിയേരിയെ കണ്ടതും അയാൾ പറഞ്ഞു: “വന്നാട്ടെ, ഞാനൊരു കുത്തിവയ്പ്പു നടത്താം.” കലിയിളകിയ കടന്നൽ കെണിയിലായ ഭരണി അയാൾ കാണിച്ചുകൊടുത്തു.


വൃദ്ധൻ ഒന്നു മടിച്ചു; എന്നാൽ ഒരു കാരണം കൊണ്ടും പരീക്ഷണം മാറ്റിവയ്ക്കാൻ മാർക്കോവാൽഡോ സന്നദ്ധനായിരുന്നില്ല; അവിടെ, തങ്ങൾ സ്ഥിരം ഇരിക്കുന്ന ആ ബഞ്ചിൽ വച്ച് അപ്പോൾത്തന്നെ വേണമെന്ന് അയാൾ നിർബ്ബന്ധം പിടിച്ചു: രോഗിക്ക് തുണി ഉരിയേണ്ട ആവശ്യം പോലുമില്ല. പ്രതീക്ഷയോടെയാണെങ്കിലും പേടിയോടെ സിനോർ റിസിയേരി തന്റെ ഓവർക്കോട്ടിന്റെ അറ്റവും ജാക്കറ്റും ഷർട്ടും അല്പമൊന്നു പൊക്കി; എന്നിട്ട് പിന്നിക്കീറിയ അടിവസ്ത്രത്തിനിടയിലൂടെ തനിക്കു വേദന തോന്നുന്ന ഭാഗം അയാൾ കാണിച്ചുകൊടുത്തു. മാർക്കോവാൽഡോ ഭരണിയുടെ വായ അവിടെ വച്ചമർത്തിയിട്ട് മൂടിയായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന കടലാസ്സ് വലിച്ചുമാറ്റി. ആദ്യമൊന്നും യാതൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല; കടന്നൽ അനങ്ങിയതേയില്ല. അവൻ ഉറങ്ങിപ്പോയോ? അവനെ ഉണർത്താനായി മാർക്കോവാൽഡോ ഭരണിയുടെ മൂട്ടിൽ ഒന്നു തട്ടി. ആ തട്ടലാണു വേണ്ടിയിരുന്നത്: കടന്നൽ പാഞ്ഞുവന്ന് സിനോർ റിസിയേരിയുടെ ചന്തിയിൽ ആഞ്ഞൊരു കുത്തു കൊടുത്തു. കിഴവൻ ഒരു നിലവിളിയോടെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് കവാത്തു നടത്തുന്ന പട്ടാളക്കാരനെപ്പോലെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി; കുത്തു കൊണ്ട ഭാഗം അമർത്തിത്തിരുമ്മുന്നതിനോടൊപ്പം അവ്യക്തമായ ശാപവാക്കുകളും അയാളിൽ നിന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.


മാർക്കോവാൽഡോയ്ക്ക് വളരെ തൃപ്തിയായി; കിഴവനെ ഇത്ര നിവർന്ന്, പട്ടാളച്ചിട്ടയിൽ നടക്കുന്നത്  അയാൾ കണ്ടിട്ടേയില്ല. എന്നാൽ ഈ സമയത്തൊരു പോലീസുകാരൻ അവർക്കടുത്തു വന്ന് കണ്ണു വിടർത്തി അവരെ നോക്കിനില്ക്കുകയായിരുന്നു; മാർക്കോവാൽഡോ റിസിയേരിയുടെ കൈക്കു പിടിച്ച് ഒരു ചൂളവും വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ നിന്നു നടന്നു.


ഭരണിയിൽ മറ്റൊരു കടന്നലുമായി അയാൾ വീട്ടിലെത്തി. കുത്തിവയ്പിന്‌ ഭാര്യയെ പറഞ്ഞുസമ്മതിപ്പിക്കുക അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല; എന്നാലും ഒടുവിൽ അയാൾ വിജയിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. കുറേ നേരത്തേക്ക് ഡൊമിറ്റില്ലക്കെങ്കിലും കടന്നൽകുത്തിന്റെ വേദനയെക്കുറിച്ചല്ലാതെ ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മാർക്കോവാൽഡോ കടന്നൽപിടുത്തം കാര്യമായിത്തന്നെ തുടങ്ങി. അയാൾ ഇസോലിനയ്ക്ക് ഒരു കുത്തിവയ്പെടുത്തു, ഡൊമിറ്റില്ലയ്ക്ക് ഒന്നുകൂടി കൊടുത്തു; കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ മരുന്നു കൊടുത്താലല്ലേ രോഗം ഭേദപ്പെടൂ! എന്നിട്ടയാൾ തനിക്കും ഒന്നാവാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. കുട്ടികളും, അവരുടെ സ്വഭാവം അറിയാമല്ലോ, തങ്ങൾക്കും കടന്നൽകുത്തു വേണമെന്നു പറയാൻ തുടങ്ങി. അതു പിന്നെയാവാം, ആവശ്യത്തിനു വേണ്ടത്ര കടന്നലുകളെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ ഭരണികളും കൊടുത്ത് മാർക്കോവാൽഡോ അവരെ പറഞ്ഞുവിട്ടു.


സിനോർ റിസിയേരി അയാളെ അന്വേഷിച്ചു വീട്ടിൽ വന്നു; കൂടെ മറ്റൊരു വൃദ്ധനും ഉണ്ടായിരുന്നു: കവേലിയർ ഉൾറിക്കോ. ഒരു കാലും വലിച്ചിഴച്ചു വന്ന അയാൾക്ക് അപ്പോൾത്തന്നെ ചികിത്സ തുടങ്ങണമെന്നായിരുന്നു.
വാർത്ത പരന്നു. മാർക്കോവാൽഡോയുടെ കൈയിൽ ഒരു ഡസൻ കടന്നലുകൾ എപ്പോഴും റെഡിയാണ്‌. ഓരോ ഭരണിയിലിട്ട് അവയെ അലമാരയിൽ നിരത്തി വച്ചിരിക്കുകയാണ്‌. രോഗിയുടെ ചന്തിയിൽ സിറിഞ്ചു പോലെ അയാൾ ഭരണി വച്ചമർത്തുന്നു, കടലാസ്സ് മൂടി നിരക്കി മാറ്റുന്നു, കടന്നൽ കുത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ ആല്ക്കഹോളിൽ മുക്കിയ പഞ്ഞിക്കഷണം കൊണ്ട് ആ ഭാഗം തിരുമ്മിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പരിചയസമ്പന്നനായ ഒരു ഡോക്ടറുടെ അലക്ഷ്യഭാവത്തോടെയാണ്‌ അയാൾ ഇതൊക്കെ ചെയ്യുക. അയാളുടെ വീടെന്നു പറയുന്നത് ഒരു മുറി മാത്രമായിരുന്നു; അതിലാണ്‌ കുടുംബം മൊത്തം കിടന്നുറങ്ങുന്നത്. അവരത് ഒരു തട്ടി കൊണ്ടു മറച്ച് ഒരു ഭാഗം രോഗികൾക്കു കാത്തിരിക്കാനുള്ള മുറിയും മറ്റേ ഭാഗം ഡോക്ടറുടെ പരിശോധനാമുറിയുമാക്കി. കാത്തിരുപ്പുമുറിയിൽ വച്ചാണ്‌ മാർക്കോവാൽഡോയുടെ ഭാര്യ രോഗികളെ സ്വീകരിച്ചിരുന്നതും ഫീസ് വാങ്ങിയിരുന്നതും. കുട്ടികൾ ഒഴിഞ്ഞ ഭരണികളുമായി കടന്നലുകളെ പിടിക്കാനോടും. ഇടക്കൊക്കെ അവർക്കും ഓരോ കുത്തു കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും അവർ കരയാനൊന്നും പോയില്ല; അത് ആരോഗ്യത്തിനു നല്ലതാണെന്ന് അവർക്കറിയാവുന്നതാണല്ലോ.


അക്കൊല്ലത്തെ മഞ്ഞുകാലത്ത് നീരാളിക്കൈകൾ പോലെയാണ്‌ വാതവേദനകൾ ആളുകളെ വളഞ്ഞുപിടിച്ചത്. മാർക്കോവാൽഡോയുടെ മരുന്നിനു വലിയ പേരായി. അന്നത്തെ ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം മാർക്കോവാൽഡോയുടെ ഇടുങ്ങിയ മുറിക്കു മുന്നിൽ രോഗികളുടെ തിരക്കായിരുന്നു. ചിലർ കീറിപ്പറിഞ്ഞ വേഷമൊക്കെയായി കണ്ടാൽ ഭിക്ഷക്കാരെപ്പോലിരുന്നു; വേറേ ചിലർ, കണ്ടാൽ നല്ല സ്ഥിതിയിലുള്ളവർ, അവർ വന്നത് ഈ ചികിത്സയുടെ പുതുമയിൽ ആകൃഷ്ടരായിട്ടായിരുന്നു.


“പെട്ടെന്നു പോ,” മാർക്കോവാൽഡോ തന്റെ മൂന്നാണ്മക്കളോടും പറഞ്ഞു, “ഭരണിയുമെടുത്തുപോയി കഴിയുന്നത്ര കടന്നലുകളെ പിടിച്ചുകൊണ്ടു വാ.” കുട്ടികൾ ചാടിയോടിപ്പോയി.


നല്ല തെളിച്ചമുള്ള ദിവസമായതിനാൽ വഴിയരികിലെ മരങ്ങളിൽ കുറേയധികം കടന്നലുകൾ മുരണ്ടുപറന്നു നടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ കൂടിരിക്കുന്ന മരത്തിൽ നിന്ന് അല്പം മാറിനിന്നേ അവർ അതിനെ പിടിക്കാറുള്ളായിരുന്നു. ഒറ്റ തിരിഞ്ഞ കടന്നലുകളെയാണ്‌ അവർ പിടിക്കാൻ നോക്കിയിരുന്നത്. അന്നു പക്ഷേ, സമയം ലാഭിക്കാനും കഴിയുന്നത്ര എണ്ണത്തിനെ പിടിക്കാനുമായി മിക്കെലിനോ നേരേ കൂടിനടുത്തു ചെന്ന് അവയെ പിടിക്കാൻ നോക്കി. “ഇങ്ങനെയാണ്‌ പിടിക്കേണ്ടത്,” എന്ന് അനിയന്മാരോടു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഒരു കടന്നലിനെ അത് പറന്നുവന്നിരിക്കുന്ന നിമിഷം ഭരണിയിലാക്കാൻ നോക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ ഓരോ തവണയും അതു പറന്നുമാറി കൂടിനു കൂടുതൽ അടുത്തായി ചെന്നിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇപ്പോഴത് മരത്തിലെ പോടിനു തൊട്ടടുത്താണ്‌ ചെന്നിരിക്കുന്നത്. മിക്കെലിനോ അതിനു മുകളിൽ ഭരണി കമിഴ്ത്താൻ പോയതും വേറേ രണ്ടു കൂറ്റൻ കടന്നലുകൾ തന്റെ തലയിൽത്തന്നെ കുത്താൻ വരുന്നതായി അവനു തോന്നി. അവൻ കൈകൾ കൊണ്ടു സ്വയം മറയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും കടന്നലിന്റെ മുള്ള് തന്റെ മേൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് അവനറിഞ്ഞു; പ്രാണവേദനയെടുത്തു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ ഭരണി താഴെയിട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം, താൻ ചെയ്തതെന്താണെന്നു കണ്ടപ്പോൾ, അവൻ വേദന മറന്നുപോയി: ഭരണി ചെന്നു വീണത് നേരെ കടന്നല്ക്കൂടിന്റെ മുകളിലാണ്‌. പിന്നെ മുരളലൊന്നും കേട്ടില്ല, കടന്നലൊന്നും പുറത്തേക്കു വന്നതുമില്ല. കരയാൻ പോലും കെല്പില്ലാതെ മിക്കെലിനോ പിന്നിലേക്ക് ഒരടി വച്ചു. പിന്നെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഹുങ്കാരത്തോടെ കൂട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു കട്ടിക്കാർമേഘം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. കടന്നലുകളെല്ലാം കൂടി കലിയിളകി അവനു നേർക്കു വരികയാണ്‌!


ജീവിതത്തിൽ ഇന്നു വരെ ഓടിയില്ലാത്ത ഒരോട്ടത്തിനു തുടക്കമിടുമ്പോൾ മിക്കേലിനോയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി പുറപ്പെട്ടത് അവന്റെ സഹോദരങ്ങൾ കേട്ടു. ഒരു ആവിയെഞ്ചിനാണ്‌ അവനെന്നു തോന്നി; അവന്റെ പിന്നാലെയുള്ള ആ കറുത്ത മേഘം അതിന്റെ പുകക്കുഴലിൽ നിന്നുള്ള പുക പോലെയും.


ആരെങ്കിലും തന്നെ ഇട്ടോടിക്കുമ്പോൾ എങ്ങോട്ടാണൊരു കുട്ടി ഓടിച്ചെല്ലുക? സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക്! മിക്കേലിനോയും അതാണു ചെയ്തത്.


ആ കാഴ്ചയെന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ വഴിപോക്കർക്കു നേരം കിട്ടിയില്ല; മേഘം പോലെയും മനുഷ്യജീവി പോലെയുമുള്ള ഒരു വസ്തു ഹുങ്കാരം കലർന്ന ഒരു നിലവിളിയോടെ തെരുവിലൂടെ പാഞ്ഞുപോവുകയാണ്‌!
മാർക്കോവാൽഡോ രോഗികളോടു പറയുകയായിരുന്നു: “ഒരു നിമിഷം, കടന്നലുകൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെത്തും.” അപ്പോൾത്തന്നെ വാതിൽ മലർക്കെത്തുറക്കുകയും കടന്നല്പറ്റം മുറി കൈയേറുകയും ചെയ്തു. ആരും മിക്കേലിനോയെപ്പോലും കണ്ടില്ല; അവൻ ഓടിച്ചെന്ന് ഒരു തൊട്ടി വെള്ളത്തിൽ തല മുക്കിക്കിടന്നിരുന്നു. മുറി നിറയെ കടന്നലുകളായിരുന്നു. കൈ വീശി അവയെ ആട്ടിയകറ്റാനുള്ള രോഗികളുടെ ശ്രമങ്ങൾ വിഫലമായി. വാതരോഗികൾക്കിപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ രീതിയിൽ ശരീരം വഴങ്ങുമെന്നായി; മരവിച്ചുകിടന്ന കൈകാലുകൾ കുടഞ്ഞുപറിച്ച് സ്വതന്ത്രവുമായി.


ആദ്യം അഗ്നിശമനസേനക്കാർ വന്നു, പിന്നാലെ റെഡ്ക്രോസ്സും. കടന്നലുകളുടെ കുത്തു കൊണ്ട് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം ദേഹമാകെ നീരു വീർത്ത് മാർക്കോവാൽഡോ ആശുപത്രിയിലെ കട്ടിലിൽ കിടന്നു; വാർഡിലെ മറ്റു കട്ടിലുകളിൽ കിടക്കുന്ന തന്റെ രോഗികൾ തനിക്കു നേർക്കു വലിച്ചെറിയുന്ന ശാപങ്ങൾക്കു തിരിച്ചെന്തെങ്കിലും പറയാൻ അയാൾക്കു ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.
***


മലയാളനാട് വെബ് മാഗസിന്റെ ഒക്ടോബര്‍ ലക്കത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്

2017, നവംബർ 4, ശനിയാഴ്‌ച

ആഗസ്റ്റോ മോണ്ടെറോസ്സോ - ഗ്രഹണം


monterroso-portada

ആഗസ്റ്റോ മോണ്ടെറോസ്സോ Augusto Monterrosso (1921-2003)- ചെറുകഥയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധയൂന്നിയ ലാറ്റിനമേരിക്കൻ എഴുത്തുകാരൻ. സാഹിത്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ ചെറുകഥ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ “ഡൈനോസാർ” എന്ന കഥയാണ്‌. ഇതാണത്: “ഞാൻ ഉണർന്നപ്പോൾ ഡൈനോസാർ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.”

ഹോണ്ടുറാസ്സിലാണ്‌ ജനിച്ചതെങ്കിലും ഗ്വാട്ടിമാലക്കാരനായിട്ടായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം. ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ രാഷ്ട്രീയത്തിലിറങ്ങി. ഗ്വാട്ടിമാലയിലെ വാഴത്തോട്ടങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം കൈപ്പിടിയിലാക്കിയിരുന്ന അമേരിക്കൻ ഫ്രൂട്ട് കമ്പനിക്കെതിരെയുള്ള സമരത്തിൽ അദ്ദേഹം മുൻനിരയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിമതബുദ്ധിജീവികളുടെ താവളമായിരുന്ന Acento എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണം അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചതാണ്‌. ഗ്വാട്ടിമാല ഭരിച്ചിരുന്ന പട്ടാളമേധാവികളുടെ പീഡനത്തിൽ നിന്നു രക്ഷ നേടാനായി 1944ൽ അദ്ദേഹം മെക്സിക്കോയിലേക്കു കുടിയേറി. പട്ടാളഭരണത്തിനു ശേഷം വന്ന ജേക്കെബോ അർബെൻസിന്റെ ലിബറൽ ഗവണ്മെന്റ് അധികാരത്തിൽ വന്നപ്പോൾ 1951 മുതൽ 54 വരെ അദ്ദേഹം മെക്സിക്കോയിൽ വൈസ് കോൺസൽ ആയി. എന്നാൽ യുണൈറ്റഡ് ഫ്രൂട്ട് കമ്പനിയുടെ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ അമേരിക്ക നടത്തിയ  അട്ടിമറിയിൽ അർബെൻസ് സ്ഥാനഭ്രഷ്ടനായപ്പോൾ മോണ്ടെറോസ്സോ ചിലിയിലേക്കു താമസം മാറ്റി. അവിടെ പാബ്ളോ നെരൂദയുടെ സ്നേഹിതനും സെക്രട്ടറിയായുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം.  1996ലാണ്‌ പിന്നീടദ്ദേഹം ഗ്വാട്ടിമാലയിലേക്കു വരുന്നത്, ആ രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സാഹിത്യപുരസ്കാരം സ്വീകരിക്കാൻ.

ലളിതവും സംക്ഷിപ്തവും ഇരുണ്ട ഹാസ്യം നിറഞ്ഞതുമാണ്‌ മോണ്ടെറോസ്സോയുടെ ശൈലി. “എന്റെ വായനക്കാർക്ക് ഞാനവരെ ഒന്നു പിടിച്ചുകുലുക്കണം, എത്ര പരിഹാസ്യമായ ഒരു ലോകത്താണ്‌ തങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നതെന്ന് അവർക്കു ഞാൻ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കണം.” അദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തിൽ രൂപകങ്ങൾക്കു സ്ഥാനമില്ല; മോശം എഴുത്തുകാർക്ക് സന്തോഷം തോന്നുമെന്നല്ലാതെ മറ്റൊരുപയോഗവും അതുകൊണ്ടില്ല എന്നാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പക്ഷം.

imagesm sheep


ചെറുകഥകളെക്കുറിച്ച് ചെറുതായി


നോവൽ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നയാൾ നോവലെഴുതുന്നു; ചെറുകഥ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നയാൾ ചെറുകഥ എഴുതുന്നു. ഞാൻ രണ്ടാമത്തെ മതക്കാരനാണെന്നതിനാൽ ഞാൻ ചെറുകഥകളാണെഴുതുന്നത്. അതും അത്രയധികമൊന്നുമില്ല: ഒമ്പതു കൊല്ലത്തിനുള്ളിൽ ആറ്‌, പന്ത്രണ്ടിൽ എട്ട്. അങ്ങനെ.

ചെറുകഥകൾ അത്രയധികം എഴുതാനൊന്നും പറ്റില്ല. ആകെ മൂന്നോ നാലോ അഞ്ചോ വിഷയങ്ങളേ ഉള്ളു; ചിലർ ഏഴുണ്ടെന്നു പറയും. അതിന്മേലാണല്ലോ പണിയെടുക്കേണ്ടത്.

പേജിന്റെ എണ്ണം പറയാനാണെങ്കിൽ അതും കുറഞ്ഞിരിക്കണം; കാരണം, ചെറുകഥ പോലെ ഇത്ര എളുപ്പം നശിപ്പിക്കാവുന്ന മറ്റൊന്നില്ല. പത്തു വാക്യങ്ങൾ അധികമായി- കഥ ദരിദ്രമായിക്കഴിഞ്ഞു; പത്തു കുറഞ്ഞോ, കഥ വെറുമൊരു ഉപാഖ്യാനം മാത്രമാവുന്നു;  ആകെത്തുറന്ന ഒരുപാഖ്യാനം പോലെ വെറുപ്പു തോന്നുന്ന മറ്റൊന്നില്ല, എഴുത്തിലായാലും പറച്ചിലിലായാലും.

ചെറുകഥ എഴുതേണ്ടത് എങ്ങനെയെന്ന് ആർക്കുമറിയില്ല എന്നതാണ്‌ സത്യം. അതറിയാവുന്ന എഴുത്തുകാരൻ മോശം കഥാകാരനായിരിക്കും; അയാളുടെ അറിവ് അയാളുടെ രണ്ടാമത്തെ കഥ മുതൽ പ്രകടമായിരിക്കും, സർവ്വതിനേയും കപടവും മുഷിപ്പനും തട്ടിപ്പുമാക്കിക്കൊണ്ട്. അറിവിന്റേയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രലോഭനങ്ങളെ ചെറുക്കാൻ നല്ല തോതിൽ വിവേകമുണ്ടായാലേ കഴിയൂ.


അപൂർണ്ണമായ പറുദീസ


“ശരി തന്നെ,” ആ മഞ്ഞുകാലരാത്രിയിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന തീനാളങ്ങളിൽ കണ്ണു നട്ടുകൊണ്ട് വിഷാദച്ഛായയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു, “പറുദീസയിൽ സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്, സംഗീതമുണ്ട്, ചില പുസ്തകങ്ങളുമുണ്ട്. സ്വർഗ്ഗത്തു പോകുന്നതിൽ ഒരു കാര്യമേ മോശമായിട്ടുള്ളു- അവിടെ നിന്ന് മുകളിലേക്കു നോക്കാൻ പറ്റില്ല.”


സ്വപ്നം കാണുന്ന പാറ്റ


ഒരിക്കൽ ഒരിടത്ത്, താനൊരു പാറ്റയായെന്നു സ്വപ്നം കണ്ട ഗ്രിഗർ സംസ എന്നു പേരുള്ള ഒരു ക്ലർക്കിനെക്കുറിച്ചെഴുതിയ എഴുത്തുകാരനാണു താനെന്നു സ്വപ്നം കണ്ട ഫ്രാൻസ് കാഫ്ക എന്നു പേരുള്ള പാറ്റയാണു താനെന്നു സ്വപ്നം കണ്ട ഗ്രിഗർ സംസ എന്നു പേരുള്ള ഒരു പാറ്റ ഉണ്ടായിരുന്നു.


ഒരേയിടത്തു രണ്ടു തവണ പതിച്ച ഇടിമിന്നൽ


ഒരേയിടത്തു രണ്ടു തവണ പതിച്ച ഒരു ഇടിമിന്നലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യത്തെത്തവണ തന്നെ താൻ വേണ്ടത്ര നാശം വരുത്തിക്കഴിഞ്ഞുവെന്നും പിന്നെയും അവിടെപ്പതിച്ചത് അനാവശ്യമായിപ്പോയെന്നും കണ്ടപ്പോൾ അതിനു വല്ലാത്ത വിഷാദമായിപ്പോയി.


വിശ്വാസവും മലകളും


ആദ്യമൊക്കെ തികച്ചും അനിവാര്യമാണെന്നു വരുമ്പോഴേ വിശ്വാസം മലകളെ ഇളക്കിയിരുന്നുള്ളു; അതിനാൽ സഹസ്രാബ്ദങ്ങളോളം ഭൂമുഖം മാറ്റമൊന്നുമില്ലാതെതന്നെയിരുന്നു. എന്നാൽ വിശ്വാസം പടർന്നുപിടിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും മലകളെ ഇളക്കുന്നത് ആളുകൾ ഒരു തമാശയായി കാണാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോൾ മലകൾ സ്ഥാനം മാറാൻ തുടങ്ങുകയും തലേ ദിവസം അവ എവിടെയായിരുന്നുവെന്നു കണ്ടുപിടിക്കുക പ്രയാസമായിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. പരിഹരിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലധികം വൈഷമ്യങ്ങളാണ്‌ ഇതു കൊണ്ടുണ്ടായത്. അതിനാൽ വിശ്വാസം വെടിയുകയാണ്‌ ഭേദം എന്ന് ആളുകൾ കണ്ടു. ഇപ്പോൾ മലകൾ പൊതുവേ സ്വസ്ഥാനത്തു തന്നെ ഉറച്ചുനില്ക്കുന്നുണ്ട്.

എന്നാൽ ഇടക്കെന്നെങ്കിലും ഹൈവേ ഇടിഞ്ഞുതാഴുകയും കുറേ ഡ്രൈവർമാർ കൂട്ടിയിടിയിൽ മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനർത്ഥം, വളരെയകലെയോ തൊട്ടടുത്തോ ആരോ ഒരാൾക്ക് വിശ്വാസത്തിന്റെ ചെറിയൊരു വെളിച്ചം കിട്ടി എന്നാണ്‌.


കുതിരകളുടെ ദൈവം


കുതിരകൾ വസിക്കുന്ന ഒരു സ്വർഗ്ഗമുണ്ടെന്നും ഒരു കുതിരദൈവമാണ്‌ അതിനധിപനെന്നുമുള്ള ആശയം, ആരെന്തൊക്കെപ്പറഞ്ഞാലും, സാമാന്യയുക്തിക്കും സംസ്കൃതമായ അഭിരുചിക്കും നിരക്കുന്നതല്ല എന്ന് കഴിഞ്ഞൊരു ദിവസം ഒരു കുതിര  ന്യായവാദം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ആർക്കാണറിയാത്തത്, അവൻ പറയുകയായിരുന്നു, കുതിരകൾക്ക് ഒരു ദൈവത്തെ ഭാവന ചെയ്യാനുള്ള കഴിവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ  അതിന്‌ ഒരു കുതിരസവാരിക്കാരന്റെ രൂപമാവും ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്ന്.


ഗ്രഹണം


വഴി തെറ്റിയെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഇനി തനിക്കു രക്ഷയില്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്‌ ബ്രദർ ബാർത്തലോമി അറസോള വഴങ്ങിക്കൊടുത്തു. പ്രബലമായ ഗ്വാട്ടിമാലൻ വനം നിർദ്ദയമായി, നിസ്സംശയമായി അയാളെ കെണിയില്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സ്ഥലപരമായ തന്റെ അജ്ഞതയ്ക്കു മുന്നിൽ നിശ്ശബ്ദനായി അയാളിരുന്നു, മരണം വരുന്നതും കാത്ത്. അവിടെക്കിടന്നു മരിക്കാൻ അയാളാഗ്രഹിച്ചു, ആശയറ്റവനായി, ഏകാകിയായി, വിദൂരമായ സ്പെയിനിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ച ചിന്തകളുമായി; അവിടെ, ലോസ് അബ്രോഹോ കോൺവെന്റിൽ വച്ചാണ്‌ ചാൾസ് അഞ്ചാമൻ തന്റെ പ്രാമാണ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പടി താഴെയിറങ്ങാൻ സൗമനസ്യം കാട്ടുകയും പ്രേഷിതപ്രവൃത്തിയിൽ അയാൾക്കുള്ള ആവേശത്തെ തനിക്കു വിശ്വാസമാണെന്നു പറയുകയും ചെയ്തത്.

കണ്ണു തുറന്നപ്പോൾ മുഖങ്ങൾ നിർവികാരമായ ഒരു കൂട്ടം തദ്ദേശീയർക്കു നടുവിലാണ്‌ താനെന്നയാൾ കണ്ടു; ഒരു ബലിപീഠത്തിനു മുന്നിൽ അയാളെ ബലി കൊടുക്കാൻ തയാറെടുക്കുകയാണവർ. തന്റെ ഭീതികളിൽ നിന്ന്, തന്റെ ഭാഗധേയത്തിൽ നിന്ന്, തന്നിൽ നിന്നു തന്നെ താൻ അന്തിമമായി വിടുതി നേടുന്നയിടമാണാ ബലിപീഠമെന്ന് ബാർത്ത്ലോമിക്കു തോന്നി.

മൂന്നു കൊല്ലമായി അവിടെയാണെന്നതിനാൽ നാട്ടുഭാഷകളിൽ തരക്കേടില്ലാത്ത പരിജ്ഞാനം അയാൾക്കു കിട്ടിയിരുന്നു. അയാൾ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. അയാൾ പറഞ്ഞ ചില വാക്കുകൾ അവർക്കു മനസ്സിലായി.

അപ്പോഴാണ്‌, തന്റെ ബുദ്ധിശക്തിക്കും സംസ്കാരത്തിനും തന്റെ അഗാധമായ അരിസ്റ്റോട്ടിൽ പഠനത്തിനും നിദർശനമാണെന്നയാൾ കരുതിയ ഒരു ചിന്ത അയാൾക്കുണ്ടായത്. അന്നേ ദിവസം ഒരു പൂർണ്ണസൂര്യഗ്രഹണം ഉണ്ടാകുമെന്നുള്ളത് അയാൾക്കോർമ്മവന്നു. ആ അറിവു വച്ച് തന്റെ പീഡകരെ കബളിപ്പിക്കാനും സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷപ്പെടുത്താനും ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.

“നിങ്ങൾ എന്നെ കൊന്നാൽ”- അയാൾ അവരോടു പറഞ്ഞു, “സൂര്യനെ ഞാൻ ആകാശത്തു വച്ചണച്ചുകളയും.”

അവർ അയാളെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി; അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ ഒരവിശ്വാസം അയാൾ കണ്ടു. അവർ ചെറിയൊരു കൂടിയാലോചനക്കൊരുങ്ങുന്നത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു; അല്പമൊരവജ്ഞയില്ലാതെയുമല്ല, വിശ്വാസത്തോടെ അയാൾ കാത്തുകിടന്നു.

രണ്ടു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രദർ ബാർത്തലോമി അറസോളയുടെ ഹൃദയം ബലിക്കല്ലിൽ (ഗ്രഹണസൂര്യന്റെ അതാര്യവെളിച്ചത്തിൽ അത് പ്രദീപ്തമായിരുന്നു) അതിന്റെ ചുടുചോര ചൊരിയുകയായിരുന്നു. ആ നേരം തദ്ദേശീയരിൽ ഒരാൾ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളില്ലാത്ത ഒരൊച്ചയിൽ, തിടുക്കമേതുമില്ലാതെ സൂര്യചന്ദ്രഗ്രഹണങ്ങൾ വരാൻ പോകുന്ന അനന്തമായ നാളുകൾ ഒന്നൊന്നായി ഉരുക്കഴിക്കുകയായിരുന്നു; മായൻ സമൂഹത്തിലെ ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ വിലയേറിയ സഹായമില്ലാതെ തന്നെ അവ മുൻകൂട്ടിക്കാണുകയും തങ്ങളുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.


Complete Works and Other Stories

2017, ഒക്‌ടോബർ 31, ചൊവ്വാഴ്ച

സാൽമൻ മസല്ലാ - കിളിക്കൂട്



24278

അവളുടെ കൈപ്പടത്തിൽ
അന്യരൊരു കിളിക്കൂടിന്റെ രേഖകൾ വരച്ചിട്ടു,
അവളുടെ ജീവിതകഥയെ അതിലവർ അടച്ചുമിട്ടു.
കൂട്ടിലടച്ച കിളികളെ വെറുപ്പാണെനിക്ക്,
അറേബ്യയുടെ സന്തതിയായ എനിക്ക്.
ഓരോ വട്ടവും എനിക്കവൾ കൈ തരുമ്പോൾ
ഓരോ രേഖയായി ഞാൻ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു,
കിളികളെ ഞാൻ തുറന്നുവിടുകയും ചെയ്തു.


(Salman Masalha ഹീബ്രു, അറബി ഭാഷകളിലെഴുതുന്ന ഇസ്രേലികവി. ജനനം 1953)

2017, ഒക്‌ടോബർ 29, ഞായറാഴ്‌ച

ഷിഗേജി ത്‌സുബോയ് - അനക്കമറ്റ രാത്രി

Tsuboi_Sakae_and_Shigeji

ഷിഗേജി ത്‌സുബോയ് Shigeji Tsuboi (1897-1975)- ആധുനികജാപ്പനീസ് കവിതയിലെ പ്രോലിറ്റേറിയൻ കവി. ഡിഗ്രിയെടുക്കാതെ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം 1920കളിൽ അനാർക്കിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ ചേർന്നു. ‘ചുവപ്പും കറുപ്പും’ എന്ന കവിതാസമാഹാരം ഇക്കാലത്തിന്റേതാണ്‌. പിന്നീടദ്ദേഹം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനാവുകയും തൊഴിലാളിവർഗ്ഗസാഹിത്യപ്രസ്ഥാനത്തിൽ സജീവമായി പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്തു. 1930കളിൽ പലതവണ ജയിലിലായി. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം തുടങ്ങിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഗ്രാമത്തിലേക്കു താമസം മാറ്റി. യുദ്ധവിരുദ്ധസന്ദേശങ്ങൾ സമർത്ഥമായി ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച ചില ഹാസ്യരചനകളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഇക്കാലത്ത് അദ്ദേഹം എഴുതുകയുണ്ടായില്ല. യുദ്ധാനന്തരം അദ്ദേഹം കവിതയിൽ വീണ്ടും സജീവമായി. 1957ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ‘ബലൂൺ’ എന്ന സമാഹാരം വളരെ പ്രശസ്തമാണ് .


സൂര്യകാന്തി


സൂര്യകാന്തി...
ജ്വാലയിൽ നിന്നുയിർത്ത ജ്വാല,
സൂര്യനിലേക്കൊരു സ്ഫോടനം.


നക്ഷത്രവും കരിയിലകളും


അനക്കമറ്റ പാതിരാത്രിയിൽ
കരിയിലകളോടു വർത്തമാനം പറയുകയായിരുന്നു
ഒരു നക്ഷത്രം.
എനിക്കു ചുറ്റുമപ്പോൾ കാറ്റനക്കമല്ലാതൊന്നുമില്ലായിരുന്നു
പെട്ടെന്നു പരിത്യക്തനായിപ്പോയ ഞാൻ
അവരുടെ സംഭാഷണത്തിൽ
പങ്കു ചേരാൻ നോക്കി.

നക്ഷത്രം
ആകാശത്തു നിന്നു പാഞ്ഞിറങ്ങി.

കരിയിലകൾക്കിടയിൽ ഞാൻ തിരഞ്ഞു
ഇന്നുമെനിക്കതു കണ്ടുകിട്ടിയിട്ടില്ല.


അനക്കമറ്റ രാത്രി


തണുത്തിരുണ്ട ഈ രാത്രിക്കനക്കമില്ല
എന്റെ കണ്ണുകൾ എന്റെ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയം
മനോഹരമായ പൂക്കൾ ആ വകയൊന്നുമില്ല
ഉറക്കം വരാത്തൊരു ജീവിക്കുള്ളിൽ
കാറ്റു വീശുന്നു
പാത്രിരാത്രിക്കു ഘടികാരം നിലയ്ക്കുന്നു
അതിനു ചാവി കൊടുക്കാനെനിക്കു മടിയാവുന്നു
ഞാനൊറ്റയാവുകയും
അത്ഭുതങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ രാത്രി കനക്കുകയും ചെയ്യുന്ന
ഈ ഒഴിഞ്ഞ മുറിയിൽ


Sunflower
O sunflower,
flame that is born from flame,
explosion into the sun . . .
Star and dead leaves

A star was talking with the withered leaves
In the still midnight.
Only the wind stirred round me then.
Strangely forlorn,
I tried to share their words.

The star swooped from the heavens.

I search among dead leaves
But could not ever find it.

Motionless Night
This night that is dark and cold does not move.
My eyes, and my beating heart,
and charming flowers, and smiles, do not exist.
Wind blows inside the being that is unable to sleep.
At midnight the table-clock stops.
I feel reluctant to wind its springs
in this hollow room
where I am alone and
without any miracle happening
the night continues to deepen.

2017, ഒക്‌ടോബർ 21, ശനിയാഴ്‌ച

റിയുച്ചി തമുര - നാലായിരം പകലുകളും രാവുകളും


220px-Tamura_Ryuichi
റിയുച്ചി തമുര Ryuchi Tamura (1923-1998)- യുദ്ധാനന്തരജപ്പാനിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കവികളിലൊരാളായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ടോക്യോയിലെ ഒത്‌സുകയിൽ ജനിച്ചു. സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ശേഷം 1943ൽ മെയ്ജി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ കലാപഠനത്തിനു ചേർന്നുവെങ്കിലും അക്കൊല്ലം തന്നെ നിർബ്ബന്ധിതസൈനികസേവനത്തിനു ചേരേണ്ടിവന്നു. യുദ്ധത്തിനു ശേഷം ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണസ്ഥാപനത്തിൽ എഡിറ്ററായി ജോലി ചെയ്തു. പിന്നീട് ടോക്യോ മെട്രോപോളിറ്റൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ലക്ചറർ ആയി.

പുതിയൊരു കാലത്തിനു ചേർന്ന പുതിയൊരു കവിതയുടെ വക്താവായിരുന്നു തമുര. അതിനദ്ദേഹം തുടക്കമിട്ടത് 1947ൽ “അരെച്ചി” (തരിശുനിലം) എന്നു പേരിട്ട ഒരു മാസിക പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌. റ്റി. എസ്. എലിയട്ടിന്റെ ‘തരിശുനില’ത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ആ പ്രസിദ്ധീകരണം ആ പേരിലുള്ള ഒരു ഗ്രൂപ്പിനും തുടക്കമിട്ടു. തമുരയുടെ കവിതാശൈലി പഴയതെന്തിൽ നിന്നുമുള്ള പൂർണ്ണമായ ഒരു വിച്ഛേദമായിരുന്നു. തന്റെ സമകാലികരിൽ നിന്നുപോലും അദ്ദേഹത്തെ വേറിട്ടു നിർത്തുന്നത് ആ പുതുമയാണ്‌.


നാലായിരം പകലുകളും രാവുകളും


ഒരേയൊരു കവിതയ്ക്കു ജന്മമെടുക്കാൻ
എനിക്കും നിനക്കും പലതിനേയും,
പ്രിയപ്പെട്ട പലതിനേയും കൊല്ലേണ്ടിവരുന്നു,
നാമവയെ വെടിവച്ചു കൊല്ലുന്നു,
പതിയിരുന്നു കൊല്ലുന്നു,
വിഷം കൊടുത്തു കൊല്ലുന്നു.

നോക്കൂ!

നാലായിരം പകലുകളുടേയും രാവുകളുടേയും ആകാശത്തു നിന്ന്
നമുക്കൊരേയൊരു ചെറുകിളിയുടെ
വിറയാർന്ന നാവു വേണമായിരുന്നു.
അതിനായി നാലായിരം രാവുകളുടെ മൗനത്തെ,
നാലായിരം പകലുകളുടെ തിളക്കത്തെ
നീയും ഞാനും വെടിവച്ചു കൊന്നു.

കേൾക്കൂ!

തോരാത്ത മഴയും ഉരുക്കുന്ന ചൂളകളും
ചുടുവേനലെരിക്കുന്ന തുറമുഖങ്ങളും
കല്ക്കരിഖനികളും നിറഞ്ഞ നഗരങ്ങളിൽ നിന്ന്
നമുക്കൊരേയൊരു വിശക്കുന്ന പൈതലിന്റെ
കണ്ണീരു വേണമായിരുന്നു.
അതിനായി സ്നേഹത്തിന്റെ നാലായിരം പകലുകളെ
അനുതാപത്തിന്റെ നാലായിരം രാവുകളെ
നീയും ഞാനും പതിയിരുന്നു കൊന്നു.

ഓർക്കൂ!

എന്റെയും നിന്റെയും കണ്ണുകൾ കാണാത്തതു കാണുന്ന,
കാതുകൾ കേൾക്കാത്തതു കേൾക്കുന്ന
ഒരേയൊരു തെണ്ടിപ്പട്ടിയുടെ ഭീതി നമുക്കു വേണമായിരുന്നു.
അതിനായി ഭാവനയുടെ നാലായിരം പകലുകളെ,
നടുക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടെ നാലായിരം രാവുകളെ
നീയും ഞാനും വിഷം കൊടുത്തു കൊന്നു.

ഒരേയൊരു കവിതയ്ക്കു ജന്മമെടുക്കാൻ
എനിക്കും നിനക്കും പ്രിയപ്പെട്ട പലതിനേയും കൊല്ലേണ്ടിവരുന്നു.
മരിച്ചവരെ മടക്കിവിളിക്കാൻ ഈയൊരു വഴിയേയുള്ളു.
നമുക്കും അതു വഴി പോകേണ്ടിവരുന്നു.

(1956)


വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി


ഞാൻ വാക്കുകൾ പഠിക്കരുതായിരുന്നു
അർത്ഥങ്ങൾക്കു ഗൗരവമില്ലാത്തൊരു ലോകത്ത്,
വാക്കുകളില്ലാത്തൊരു ലോകത്താണു ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതെങ്കിൽ
അതെനിക്കെത്ര ഗുണം ചെയ്യുമായിരുന്നു

സുന്ദരപദങ്ങൾ നിന്നോടു പക വീട്ടാൻ വരുന്നെങ്കിൽ
അതെനിക്കു തലയിടേണ്ട കാര്യമല്ല
അർത്ഥങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നുവെങ്കിൽ
അതുമെന്റെ വിഷയമല്ല

നിന്റെ സൗമ്യമായ കണ്ണിൽ നിന്നിറ്റുന്ന കണ്ണുനീർ
നിന്റെ മൂകമായ നാവിൽ നിന്നുതിരുന്ന വാക്കുകൾ-
അവയെ വെറുതേയൊന്നു നോക്കി ഞാൻ നടന്നുപോകുമായിരുന്നു
നമ്മുടെ ലോകത്തു വാക്കുകളില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ

നിന്റെ കണ്ണീരിനുള്ളിൽ ഒരർത്ഥമടങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ
പഴത്തിനുള്ളിൽ കഴമ്പു പോലെ?
നിന്റെയൊരു ചോരത്തുള്ളിയിലുണ്ടോ
ഈ ലോകത്തെ അസ്തമയവെളിച്ചത്തിന്റെ
മിനുങ്ങുന്ന മാറ്റൊലി?

ഞാൻ വാക്കുകൾ പഠിക്കാനേ പാടില്ലായിരുന്നു
ജാപ്പനീസും ഒരു വിദേശഭാഷയുടെ പൊട്ടും പൊടിയും
അറിയാമെന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം
നിന്റെ കണ്ണീരിനുള്ളിൽ നിശ്ചേഷ്ടനായി ഞാൻ നില്ക്കുന്നു
നിന്റെ ചോരയിലേക്ക് ഏകനായി ഞാൻ മടങ്ങുന്നു
(1956)


പതിമൂന്നു സെക്കന്റ് ഇട വിട്ടുള്ള വെളിച്ചം


പുത്തൻ വീടുകൾ എനിക്കിഷ്ടമല്ല
ഞാൻ ജനിച്ചതും വളർന്നതും പഴയൊരു വീട്ടിലായിരുന്നു
എന്നതാവാം കാരണം
മരിച്ചവരുമായി ഇരുന്നുകഴിക്കാൻ ഒരു തീന്മേശയില്ല
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുണർവുള്ള ഒരു ജീവിക്കു വളരാനുള്ളിടവുമില്ല
ഇരുപതു കൊല്ലം മുമ്പാവാം
ഒരു കവിതയിൽ ഞാനെഴുതി
“ഒരു പെയർ മരം പിളർന്നു”
ഈ പുതിയ വീടിന്റെ ഇടുങ്ങിയ മുറ്റത്ത്
പിന്നെയും ഞാനൊരു പെയർ കൊണ്ടുനട്ടു
പ്രഭാതം   അതിനു വെള്ളമൊഴിക്കുന്നത് എന്റെ ജോലിയാണ്‌
ഒരു പെയർ മരത്തിനുള്ളിലെങ്കിലും
എനിക്കു മരണത്തെ വളർത്തണം
രാത്രിയിൽ ഞാൻ വിക്ടോറിയൻ പോർണോഗ്രഫി വായിക്കുന്നു
എനിക്കൊരേയൊരു വ്യാമോഹമേയുള്ളു
“ഭാവിയെക്കുറിച്ച് എനിക്കൊരു വ്യാമോഹവുമില്ല”
എന്നാൽ, ആ നിമിഷം തന്നെ ഞാനൊരു വെളിച്ചം കാണുന്നു
എന്റെ ജനാലയ്ക്കു നാല്പതു കിലോമീറ്റർ പുറത്ത്
ഓഷിമ ദ്വീപിലെ വിളക്കുമാടത്തിൽ നിന്ന്
പതിമൂന്നു സെക്കന്റ് ഇട വിട്ടുള്ള ഒരു വെളിച്ചം

 


മനുഷ്യൻ
(വിസ്ക്കിയെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു സിദ്ധാന്തം)

നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും
വളരെ ചെറുപ്പമാണ്‌.
വിസ്ക്കി കുടിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലതെന്നാണു ഞാൻ പറയുക.

ഇംഗ്ളീഷ് നോവലിസ്റ്റ് കോളിൻ വിൽസൺ
ഇങ്ങനെയൊരു സിദ്ധാന്തം മുന്നോട്ടു വച്ചിരുന്നു:
കുതിരയ്ക്കു കുതിരയാവാൻ ഒരു കോടി മുപ്പതു ലക്ഷം കൊല്ലം വേണ്ടിവന്നു.
തിമിംഗലത്തിനു തിമിംഗലമാവാൻ പതിനഞ്ചു കോടി കൊല്ലമെടുത്തു.
മനുഷ്യനു മനുഷ്യനാവാൻ
പതിമൂവായിരം കൊല്ലമേ എടുത്തുള്ളു.

തന്നെയുമല്ല,
സമർത്ഥനായ ഒരു ചിമ്പാൻസിയിൽ നിന്ന് റോദാങ്ങിന്റെ “ചിന്തകനി”ലേക്ക്
പോയ പതിനായിരം കൊല്ലം കൊണ്ടു നടന്ന മാറ്റം
മറ്റേതിനെക്കാളും പ്രചണ്ഡവുമായിരുന്നു.

എങ്ങനെയാണിതു സംഭവിച്ചത്,
മനുഷ്യാവസ്ഥയിലെ ഈ മാറ്റം,
പരിണാമം എന്നു പറയുന്ന ഈ സംഗതി?
ക്രി.മു. എണ്ണായിരാമാണ്ടിൽ
പുളിപ്പിച്ചു ചാരായമുണ്ടാക്കുന്ന വിദ്യ മനുഷ്യൻ കണ്ടുപിടിച്ചതോടെയാണത്,
എന്നാണ്‌ മി. കോളിൻ വിൽസൺ മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്ന സിദ്ധാന്തം.

നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും വളരെ ചെറുപ്പമാണ്‌.
വിസ്ക്കി കുടിക്കാതിരിക്കുന്നതാണു നല്ലതെന്നാണു ഞാൻ പറയുക.
ഇന്നാൾ വരെ, ഒരു കുതിര മറ്റൊരു കുതിരയെ കൊന്നിട്ടില്ല.
ഒരു തിമിംഗലം മറ്റൊരു തിമിംഗലത്തെ കൊന്നിട്ടില്ല.

എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ മനുഷ്യർ
മറ്റു മനുഷ്യരെ കൊല്ലുന്നത്?

എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ മനുഷ്യർ
മറ്റു മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കുന്നത്?


1999


ഉറുമ്പുകളെക്കുറിച്ചൊരു പ്രഭാഷണം
ഞാനെവിടെയോ കേട്ടിരുന്നു
പരിശ്രമശീലത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണവയത്രെ
തെറ്റാണത്‌
പത്തിലൊന്നേ മുഷിഞ്ഞു പണിയെടുക്കുന്നുള്ളു
മറ്റൊമ്പതു പേർ തെക്കും വടക്കും നോക്കി നടക്കുന്നേയുള്ളു
തിരക്കും നടിച്ച്‌
ചുറുചുറുക്കോടെ
മടിയും പിടിച്ച്‌

എനിക്കും ഒരെറുമ്പായാൽക്കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്‌
ഒമ്പതുപേരുടെ കൂട്ടത്തിലാണെന്റെ നോട്ടം
ഇടയ്ക്കൊക്കെ
പ്രത്യയശാസ്ത്രം കൊണ്ടൊരാക്രോശവുമാകാമല്ലോ

അതിലുമാശ്ചര്യം
ഉറുമ്പുകളുടെ ഉറക്കത്തിന്റെ ചിട്ടകളാണ്‌
രണ്ടു മണിക്കൂറേ അവർ ഉണർന്നിരിക്കുന്നുള്ളു
ഇരുപത്തിരണ്ടു മണിക്കൂറും ഉറക്കമാണവർ
1999
ആ പേരിൽ ഒരു കവിതാപുസ്തകമിറക്കാൻ
താൽപര്യമുണ്ടെനിക്ക്‌
അത്രയും കാലം ഞാൻ ജീവിക്കുമെങ്കിൽ
പതിനെട്ടു കൊല്ലം

ഉറുമ്പുകളെപ്പോലെ ഞാനുറങ്ങും
നാവുമടക്കി പണിയെടുക്കുന്നവന്റെ മാനസികവൈകല്യം
ഞാൻ നിർണ്ണയിച്ചെഴുതുന്നുണ്ട്

ഇന്നത്തേക്കുള്ള പണി കഴിഞ്ഞു
അപ്പോള്‍
ഗുഡ് നൈറ്റ്


കറുപ്പ്‌


ഗോതമ്പു കൊയ്ത പാടത്ത്‌
മനുഷ്യരുടെ വേനൽക്കാലം വന്നിറങ്ങുന്നു.
തഴച്ച പച്ചപ്പിനുള്ളിലാണ്‌
പണ്ടു കണ്ട പാതകൾ.

കാണാത്തതു കണ്ടെടുക്കലാണു
കവിയുടെ പണിയെങ്കിൽ
തലയിൽ വൈക്കോൽത്തൊപ്പിയും വച്ചുനടക്കുന്ന
ഇടത്തരം കവിയ്ക്ക്‌
ദുരിതകാലമാണീ മനുഷ്യരുടെ വേനൽക്കാലം.

നെൽപ്പാടത്തെ വരമ്പത്തു കൂടെ
മെലിഞ്ഞൊരു വിദ്വാൻ പാഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ട്‌
മനോഹരമായ കവിതയ്ക്കുള്ളിൽ
ഒരു വിഷപ്പാമ്പൊളിച്ചിരുപ്പുണ്ട്‌
നിങ്ങളെ ചതിപ്പെടുത്താൻ
എന്നു ചിലർ പറയുന്നുണ്ട്‌.
പാമ്പുകടി കൊള്ളാതിരിക്കാൻ

ഗ്രാമം വിട്ടു പായുകയാണയാളെന്നു തോന്നുന്നു.


അദൃശ്യവൃക്ഷം

മഞ്ഞിൽ ഞാൻ കാൽപ്പാടുകൾ കണ്ടു
അതുകണ്ടപ്പോളിതാദ്യമായി
കൊച്ചുമൃഗങ്ങളും കുഞ്ഞുകിളികളും കാട്ടുജന്തുക്കളും ഭരിക്കുന്ന
ഒരു ലോകത്തിനു ഞാൻ സാക്ഷിയായി
അണ്ണാറക്കണ്ണന്റെ കാര്യമെടുക്കൂ-
അവന്റെ നഖപ്പാടുകൾ
ഒരു കിഴവൻമരമിറങ്ങി
നടപ്പാത മുറിച്ച്‌
ദേവതാരക്കാവിൽ പോയിമറഞ്ഞു
ഒരു നിമിഷത്തെ സന്ദേഹമോ സ്വസ്ഥതകേടോ
ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളോ
ഞാൻ അവയിൽ കണ്ടില്ല
കുറുനരിയുടെ കാര്യം കൂടിയെടുക്കൂ-
ഗ്രാമത്തിന്റെ ഇടത്തരികത്തുള്ള
താഴ്‌വാരത്തെ പാതയിലൂടെ
ഒരു വളവുമില്ലാതെ നീണ്ടുകിടക്കുന്നു അവന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ
എനിക്കറിയാവുന്ന വിശപ്പ്‌
അത്രയും ഋജുവായ ഒരു വര വരയ്ക്കില്ല
ആ കാൽപ്പാടുകളുടെ നിപുണവും അന്ധവും ഉറച്ചതുമായ താളം
എന്റെ മനസ്സിന്‌ ഒരു കാലത്തുമുണ്ടായിട്ടില്ല
ഒരൊറ്റക്കിളിയുടെ കാര്യമെടുക്കുക-
അവളുടെ സ്വരത്തേക്കാൾ തെളിഞ്ഞതാണ്‌
അവളുടെ കാൽപ്പാടുകൾ
അവളുടെ ജീവിതത്തെക്കാൾ കൃത്യമാണ്‌
അവളുടെ നഖപ്പാടുകൾ
മഞ്ഞു വീണ മലഞ്ചരിവിൽ കൊത്തിവച്ചപോലെയാണ്‌
അവളുടെ ചിറകുകൾ
എനിക്കറിയാവുന്ന ഭയം
ഒരുകാലത്തും അത്ര ലളിതമായ ഒരു രൂപത്തിൽ വെളിപ്പെടില്ല
ആ ചിറകുകളുടെ
ഐന്ദ്രിയവും പാഷണ്ഡവും തറഞ്ഞതുമായ താളത്തിൽ
ഒരു കാലത്തും എന്റെ മനസ്സ്‌ ചലിച്ചിട്ടില്ല
പൊടുന്നനെയതാ, ഭീമമായ ഒരസ്തമയം
അസമാമല കേറുന്നു
ഏതോ സാന്നിദ്ധ്യം
കാടിനു രൂപം കൊടുക്കുന്നു
താഴ്‌വാരത്തിന്റെ വായ തള്ളിത്തുറക്കുന്നു
തണുത്ത വായു വലിച്ചുകീറുന്നു
ഞാൻ ഒരു കുടിലിലേക്കു മടങ്ങുന്നു
അടുപ്പിൽ തീ പൂട്ടുന്നു
ഞാൻ
ഒരദൃശ്യവൃക്ഷമാണ്‌
ഒരദൃശ്യപക്ഷിയാണ്‌
ഒരദൃശ്യമൃഗമാണ്‌
അദൃശ്യതാളങ്ങളേ എന്റെ മനസ്സിലുള്ളു


Four Thousand Days and Nights

In order for a single poem to come into existence,
you and I have to kill,
have to kill many things,
many lovable things, kill by shooting, kill by assassination,
kill by poisoning.

Look !

Out of the sky of four thousand days and nights,
just because we wanted the trembling tongue of one small bird,
four thousand nights of silence and four thousand days of counter light
you and I killed by shooting.

Listen!

Out of all the cities of falling rain, smelting furnaces,
midsummer harbors, and coal mines,
just because we needed the tears of a single hungry child
four thousand clays of love and four thousand nights of compassion
you and I killed by assassination.

Remember!

Just because we wanted the fear of one vagrant dog
who could see the things you and I couldn't see with our eyes
and could hear the things you and I couldn't hear with our ears,
four thousand nights of imagination and four thousand days of chilling recollection
you and I killed by poison.

In order for a single poem to come
you and I have to kill beloved things.
This is the only way to bring back the dead to life.
You and I have to follow that way.

On my way home

I should never have learned words
how much better off I’d be
if I lived in a world
where meanings didn’t matter,
the world with no words
If beautiful words take revenge against you
it’s none of my concern
If quiet meanings make you bleed
it also is none of my concern
The tears in your gentle eyes
the pain that drips from your silent tongue –
I’d simply gaze at them and walk away
if our world had no words
In your tears
is there meaning like the core of a fruit?
In a drop of your blood
is there a shimmering resonance of the evening glow
of this world’s sunset?
I should never have learned words
Simply because I know Japanese and bits of a foreign tongue
I stand still inside your tears
I come back alone into your blood

Tr. by Takako Lento

An Invisible Tree

I found footmarks in the snow
When I saw them
I witnessed, for the first time,
a world ruled by
small animals, little birds and beasts of the woods
Take the squirrel, for example –
his clawmarks came down the old elm tree
crossed the footpath
and disappeared into a grove of fir trees
I saw in them
not a moment of hesitation, unease, or smart question marks
Take the fox, too –
his footprints went on and on,
straight, down the path along the valley
on the north side of a village
The hunger I know
would never trace a line that straight
My mind never possessed the nimble, blind, affirmative
rhythms of those footmarks
Take, for example, the single bird –
her footprints cleaner than her voice,
her nail marks more defined than her life
her wings carved against the snowy slope
The fear I know
would never manifest itself in such a simple pattern
My mind never moved to such sensual, heathen, and affirmative
rhythms as her wings
All of a sudden a gigantic sunset reaches the top of Mt. Asama
Some presence
shapes the forest,
pushes open the valley’s mouth,
and rips apart the cold air
I return to a shack
I start a fire in a stove
I am
an invisible tree
an invisible bird
an invisible small animal
I think only of invisible rhythms

Tr. by Takako Lento

BLACKNESS IN A VILLAGE

The wheat harvest is done, and
Summer has arrived for humans
Massive lush greenery
is now hiding
the path that was visible far ahead
If a poet’s job is
to see what is not visible
human summer is
a season of hell for a minor poet
With a straw hat on his head
a thin fellow is running down a footpath between rice paddies
Some say beautiful poetry hides
a poisonous snake to snare you
He must be flying through a village microcosm
so as not to be bitten by the snake

Tr. by Takako Lento

The Light at Thirteen Second Intervals

I don't like new houses              
It may be because I was born and raised in an old house              
There is neither a dinner table to share with the dead              
nor space for a sentient being to grow              
It was maybe twenty years ago that              
I wrote in a poem              
"a pear tree split"              
I planted a pear tree again              
on the small lot of this new house              
Morning       Watering it is my job              
I want to grow death              
at least inside of the pear tree              
At night I read Victorian pornography              
My only illusion is              
"I have no illusions about the future"              
Yet, at that moment there is a light              
on the horizon forty kilometers outside my window              
A light from the lighthouse at Oshima Island              
at thirteen second intervals

1999
I heard talk about ants somewhere              
I firmly believed that the ant is a symbol of industriousness              
That is completely wrong              
for example              
out of ten              
only one is diligently carrying food              
the other nine just wander around back and forth and left and right              
I hear              
pretending to be very busy              
full of vitality              
and being lazy              
              
I want to become an ant, too              
joining the group of nine              
Sometimes              
I should make an ideological scream              
              
And              
what is more surprising              
is the ant's sleeping habits              
              
They are awake only two hours              
and spend a good twenty two hours asleep              
1999              
              
I want to publish a book of poems by that name              
if I can survive that long              
it will be a full eighteen years       I              
              
will remain asleep like the ants              
I want to write a diagnosis of the mental abnormality              
of the one that silently continues carrying the food              
              
Today's work is over              
so              
good night

Man

—A Hypothesis Concerning Whiskey

You’re still
so young.
I think you’d better not drink whiskey.
The English novelist Colin Wilson
came up with a hypothesis.
For the horse to become the horse, it took thirteen million years.
For the shark to become the shark, it took one hundred fifty million years.
For man to become man,
it took only thirteen thousand years:
besides which,
it was a far more violent change,
in these past ten thousand years,
from a clever chimpanzee to Rodin’s “The Thinker”.
How did it happen,
this change in the human condition, this so-called evolution?
It was when man invented the fermentation of alcohol
in 8000 B.C.
that this change occurred, according to Mr. Wilson’s hypothesis.
You’re still so young,
I think you’d better not drink whiskey. To this day,
a horse has never killed a horse.
A shark has never killed a shark.
Why do humans
kill other humans?
Why do humans
love other humans?

  • World Without Words. Trans. Takako Uchino Lento. The Ceres Press (1971).
  • Dead Languages: Selected Poems 1946-1984. Trans. Christopher Drake. Katdid Books (1984).
  • Poetry of Ryuichi Tamura. Trans. Samuel Grolmes & Yukiko Tsumura. CCC Books (1998).
  • Tamura Ryuichi Poems, 1946 - 1998, Trans. Samuel Grolmes & Yukiko Tsumura. CCC Books (2000).
  • Tamura Ryuichi: On the Life and Work of a 20th Century Master. Ed. Takako Lento & Wayne Miller. Pleiades Press, (2011).

2017, ഒക്‌ടോബർ 20, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ഷിരോ മുരാനോ - പോൾ വാൾട്ട്

Murano_Shirō

ഷിരോ മുരാനോ Shiro Murano (1901-1975) - ആധുനികജർമ്മൻ കവിത കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ച ജാപ്പനീസ് കവിയും വിമർശകനും.


ഉടൽ


ആത്മാവിന്റെ കൊഴുത്തു തടിച്ച വേലക്കാരീ,
ദൈവത്തിന്റെ തുപ്പൽക്കോളാമ്പി നീ;
നിറഞ്ഞിറ്റുകയാണല്ലോ നിന്റെ മൃദുലമായ ചുണ്ടുകൾ.

കാലികൾ കൂടിക്കിടക്കുന്ന
കാമത്തൊഴുത്തു നീ.

പൂജാരിയില്ലാത്ത ക്ഷേത്രമാണു നീയിപ്പോൾ.
ആയ മാത്രം ശേഷിച്ച വീടുമാണു പിന്നെ നീ.

കമ്പികളയഞ്ഞ വീണയുടെ
വെറും ചട്ടവും.

മുറിപ്പാടുകളടയാളപ്പെടുത്തിയ സ്ഥലരാശിയിലൂടെ
ഒഴുകിയകലുന്ന
ഭൂദൃശ്യം നീ.


പാലം

നഗരത്തിൽ രാത്രികാലമാവുമ്പോൾ
ഒരായിരം മുറിവുകളിൽ നിന്ന്
രക്തം പൊട്ടിയൊഴുകുന്നു.

തളം കെട്ടിയ കെട്ട കനാലിലേക്കതൊഴുകുന്നു,
അതിനു മേൽ പാലം;
പാലം ഭാവിയിലേക്കു പോകുന്നില്ല,
ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്നു വരുന്നുമില്ല.
അക്കരയിൽ നിന്നിക്കരയിലേക്കതു
വെറുതേ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്നു
ചത്തൊരൊഴുക്കിൻ മീതെ,
രണ്ടു രാവുകളെ കൂട്ടിയിണക്കി.

പിന്നെ, രാത്രിയേറെച്ചെല്ലുമ്പോൾ
പാലത്തിനു മേൽ രണ്ടു പേർ:
പ്രായമായൊരാൾ, ഒരു ചെറുപ്പക്കാരി;
അത്രയ്ക്കു വിശ്വാസം പോരാതെ
അവരൊന്നു പുണരുകയും ചെയ്യുന്നു.


പോൾ വാൾട്ട്

കുത്താനായുന്ന കടന്നലിനെപ്പോലെ
കൈയിൽ കഴയുമായി അയാളോടിയടുക്കുന്നു.
പിന്നെയതിൽ വിശേഷിച്ചൊന്നുമില്ലെന്നപോലെ
ചക്രവാളത്തിലേക്കയാളുയരുന്നു,
തന്റെ താങ്ങെറ്റിക്കളഞ്ഞതിൽപ്പിന്നെ
അയാളതിരും കടക്കുന്നു.
ശേഷിച്ചതവരോഹണം.
നിരാലംബനായി
അയാൾ താഴേക്കു വീഴുന്നു.
ഒരു ചേലുമില്ലാതയാൾ തറയില്‍  ചടഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ
കൂടെപ്പതിക്കുന്ന ചക്രവാളവും
അയാളുടെ ചുമലിനൊന്നു പ്രഹരിക്കുന്നു. 9780998743844


2017, ഒക്‌ടോബർ 19, വ്യാഴാഴ്‌ച

ഷിൻജിരോ കുരഹര - കാല്പാടുകൾ


kurahara_photo_220x500

ഷിൻജിരോ കുരഹര Shinjiro Kurahara (1899-1965)- ജപ്പാനിലെ കുമാമോട്ടോ പ്രവിശ്യയിൽ ജനിച്ചു. കെയ്യോ ഗിജുക്കു യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ ഫ്രഞ്ച് പഠിക്കാൻ ചേർന്നുവെങ്കിലും മ്യൂസിയങ്ങളിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന കളിമൺപാത്രങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കാനായിരുന്നു കൂടുതൽ താല്പര്യം. ആദ്യകാലത്ത് ചെറുകഥകളാണ്‌ എഴുതിയിരുന്നത്. പിന്നീട് കവിതയായി പ്രധാനം. ആദ്യത്തെ കവിതാസമാഹാരം നാല്പതാമത്തെ വയസ്സിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. ആറു കവിതാഗ്രന്ഥങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭാഷയുടെ തെളിച്ചവും ബിംബകല്പനയിലെ ദാർഢ്യവും പ്രശാന്തമായ ഒരു ധ്യാനാത്മകതയുമാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതയുടെ പ്രത്യേകതകൾ.


ഒരു കുറുനരി


കുറുനരിക്കറിയാം
വെയിലു വീഴുന്ന പാഴടഞ്ഞ ഈ പാടത്ത്
അതൊറ്റയ്ക്കാണെന്ന്.
അതിനാൽത്തന്നെ അതിനറിയാം:
പാടത്തിനൊരംശമാണതെന്ന്,
ഈ പാടം മുഴുവൻ തന്നെയാണതെന്ന്.
കാറ്റായി മാറാൻ,
ഉണങ്ങിയ പുല്ക്കൊടികളായി മാറാൻ,
കുറുനരിനിറമായ ഈ പാഴ്പാടത്ത്
ഒരു വെയില്ക്കതിരായി മാറാൻ,
അതും അതിനറിയാം;
ഒരു നിഴൽ പോലെ
ഉണ്ടെന്നും ഇല്ലെന്നുമെന്നപോലെ കഴിയാൻ,
അതും അതിനറിയാം.
കാറ്റിനെപ്പോലെ പായാൻ,
വെളിച്ചത്തിലും വേഗത്തിൽ പായാനതിനറിയാം.
അതിനാൽ ആരും തന്നെ കാണുന്നില്ലെന്നതു കരുതുന്നു.
അദൃശ്യമായൊരു വസ്തു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടോടുകയാണ്‌.
ഒരു ചിന്ത മാത്രമാണോടുന്നത്.
ആരുമാരുമറിയാതെ, പാഴടഞ്ഞ ആ പാടത്തിനു മേൽ
പകല്ച്ചന്ദ്രനുദിച്ചുകഴിഞ്ഞു.


ഒരു കുമ്മട്ടിപ്പാടം


ഇന്നലെ ഈ പാടം നിറയെ
കുമ്മട്ടിങ്ങകളായിരുന്നു.
ഇന്നൊന്നു പോലും കാണാനില്ല.
ആരെന്നറിയാത്തൊരാൾ
ഒക്കെയും പെറുക്കിപ്പൊയ്ക്കളഞ്ഞു.

പാടവും ആകാശവും മാത്രമേയുള്ളു.
ഒരു വെണ്മേഘം വന്നുപോകുന്നു,
കുമ്മട്ടിങ്ങയുണ്ടോയെന്നു നോക്കുകയാണത്.

പിന്നെയൊരു പെൺകുട്ടി വരുന്നു.
കുമ്മട്ടിങ്ങ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്
അവൾക്കൊന്നുമറിയില്ല.
കനത്ത നിതംബമുലഞ്ഞ്
മുഖം തുടുത്ത്
അജ്ഞാതത്തിലേക്കവൾ
ചെടുക്കനേ നടക്കുന്നു.

പിന്നെയവളെ കാണാതെയുമാവുന്നു.
പാടവും ആകാശവും മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.


ആറ്റോരത്ത്


ഹേമന്തസൂര്യൻ ഉച്ചിയിലെത്തിയിരുന്നു.
ആറ്റോരത്തെ ഉണക്കപ്പുല്ലുകൾക്കു മേൽ തല പൊന്തിച്ച്
എമ്പത്തൊമ്പതുകാരനായ ഒരു കിഴവൻ
ചൂണ്ടയിടുകയായിരുന്നു.
ചൂണ്ടക്കോലും പിടിച്ചിരുന്ന്,
മേഘശകലങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനത്തിനടിയിലൂടെ നീന്തുന്ന
മഞ്ഞുകാലമത്സ്യങ്ങളോട്
തന്റെ പഴയകാലകഥകളും പറഞ്ഞ്
അയാൾ മരിച്ചു.
വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന സൂര്യൻ
താഴ്ന്നിറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ഒരു മഞ്ഞപ്പൂമ്പാറ്റ
മറുകരയിലേക്കു തത്തിപ്പറക്കുകയായിരുന്നു..

മീനുകൾ കിഴവനെ വിളിക്കുകയായിരുന്നു.
ചുവന്ന ഒരു കോർക്കുകഷണം
പൊന്തിയും താണും
നേർത്ത അലകളിളക്കി.


ഒരു നിഗൂഢസങ്കേതം


എന്താണത്,
അകാലത്തിൽ ആ ഉയർന്നുവരുന്നത്?
ഭാവിയിൽ നിന്നൊരു നിഗൂഢസങ്കേതം.
എന്നാലതു മനുഷ്യജീവികളിൽ നിന്നല്ല,
ഇല്ലെന്നുറപ്പായൊരു ദൈവത്തിൽ നിന്നല്ലേയല്ല.

അങ്ങവിടെ,
അമൂർത്തമായൊരാകാശത്തിൻ ചുവട്ടിൽ,
വറ്റിവറ്റിവരുന്നൊരു മരുപ്പറമ്പിൽ,
ഭൂമിയിലവശേഷിച്ച ഒരേയൊരു പുല്ക്കൊടിയിൽ
പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നുകൊണ്ട്
അവസാനത്തെ ചിത്രശലഭം
ഒരടയാളമയക്കുന്നതാണത്.


കാല്പാടുകൾ


വളരെപ്പണ്ടു നടന്ന കാര്യമാണ്‌.
ആറ്റോരത്തെ കളിമൺനിലത്തിലൂടെ
ഒരു കുറുനരി ഓടിപ്പോവുകയായിരുന്നു.
അതില്പിന്നെ വർഷങ്ങളായിരമായിരം കടന്നുപോയി.
ആ കളിമൺനിലം കട്ടപിടിച്ചു  ഫോസിലായി.
ആ കാല്പാടുകൾ ഇന്നുമവിടെയുണ്ട്.
അതു കണ്ടാൽ
ഓടുമ്പോഴാ കുറുനരിയുടെ ചിന്തകളെന്തായിരുന്നുവെന്നറിയാനാകും.

(ഇതദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കവിത. മരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് പറഞ്ഞുകൊടുത്തെഴുതിച്ചതാണ്‌.)


A Fox

A fox knows,
on this sunny desloate field,
that it is all alone.
Therefore, it also knows:
it is a part of the field
and the whole of it as well;
it could be wind or withered grass,
and then a beam of light
on this fox-colored desolate field;
it is a shadowy existence, as if all or nothing.
It knows it runs like the wind
and that it runs faster than light.
So it believes
it is no longer seeable.
The invisible is running while thinking.
Only the thought is running. Before it knows it,
the daytime moon rises above the desolate field.

A Watermelon Field

Until yesterday watermelons aplenty were left lying
here and there in the field.
But today
there are none.
Someone unknown has taken them away.
There are only the field and the sky.
A white cloud, coming and going,
is looking for watermelons.
A young girl comes along,
oblivious of watermelons, etc.
Her full hips swaying,
her face flushed,
she walks briskly into the unknown.
Soon she disappears.
The field and the sky alone remain.

On the Shore

The winter sun was at its zenith.
His head poking above dry grass on a riverbank,
an old man of eighty-nine was fishing.
Holding a pole,
talking over old times with winter fish
swimming under reflected scatterd clouds,
he died.
The glittering
sun was lowering.
A cabbage butterfly tottered
toward the other bank.
Fish were calling the old man.
A small red cork
bobbing up and down,
made faint ripples.

A Secret Code

What is that coming through
the wrong end of time?
A secret code from the future.
But it is not from human beings
or from a non-existent God.
Under the abstract sky,
where the distant desert is gradually dyring out,
the last butterfly
is sending it, clinging
to the single remaining grass blade on earth.

A Footprint

Long ago
a fox ran along a clay river bank.
After an interim
of tens of thousands of years
a footprint turned fossil remains.
Looking at it, you'll see
what the fox was thinking while running.


2017, ഒക്‌ടോബർ 17, ചൊവ്വാഴ്ച

ജോൺ ബോയ്ൽ ഓ റെയ്‌ലി- വെളുത്ത പനിനീർപ്പൂവ്


john-boyle-oreilly

ചുവന്ന പനിനീർപ്പൂവിന്റെ മന്ത്രണങ്ങളിലതിവികാരം,
വെളുത്ത പനിനീർപ്പൂവിന്റെ നിശ്വാസങ്ങളിൽ പ്രണയം;
ചുവന്ന പനിനീർപ്പൂവൊരു പ്രാപ്പിടിയൻ,
വെളുത്ത പനിനീർപ്പൂവൊരു മാടപ്രാവും.

നിനക്കു ഞാനയക്കുന്നതെന്നാ,ലിതൾത്തുമ്പിൽ തുടുപ്പുമായി
പാല്പാടനിറത്തിലൊരു പനിനീർപ്പൂമൊട്ട്;
അതിനിർമ്മലവും അതിമധുരവുമായ പ്രണയത്തിനുണ്ടല്ലോ,
തൃഷ്ണയുടെ ചുംബനമതിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ.


John Boyle O'Reilly (1844-1890)- ഐറിഷ് കവി


The White Rose


The red rose whispers of passion,
And the white rose breathes of love;
O, the red rose is a falcon,
And the white rose is a dove.

But I send you a cream-white rosebud
With a flush on its petal tips;
For the love that is purest and sweetest
Has a kiss of desire on the lips.
1866


ബൊഗ്‌ദാൻ ചായ്ക്കോവ്സ്കി - ഒരു പ്രാർത്ഥന


Bogdan Czaykowski_thumb[1]


Bogdan Czaykowski ബൊഗ്‌ദാൻ ചായ്ക്കോവ്സ്കി (1932-2007) - പോളിഷ് കനേഡിയൻ കവി. 1939ൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം റഷ്യയിലേക്കു നാടു കടത്തപ്പെട്ടു. വളർന്നത് ഇംഗ്ളണ്ടിൽ. ലണ്ടൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് സ്ലാവിക് സാഹിത്യത്തിൽ ബിരുദം. ഏറെക്കാലം ബ്രിട്ടീഷ് കൊളംബിയ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പോളിഷ് സാഹിത്യം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. ശ്വാസകോശത്തിലെ ക്യാൻസർ രോഗത്തെ തുടർന്ന് വാൻകൂവറിൽ വച്ചു മരിച്ചു.


ഒരു പ്രാർത്ഥന


ഒരു മേഘത്തിലേക്കെന്നെ എറിയൂ ദൈവമേ
എന്നാലെന്നെ ഒരു മഴത്തുള്ളിയാക്കരുതേ
മണ്ണിലേക്കു മടങ്ങാനെനിക്കാഗ്രഹമില്ല
ഒരു പൂവിലേക്കെന്നെ എറിയൂ ദൈവമേ
എന്നാലെന്നെ ഒരു തേനീച്ചയാക്കരുതേ
അമിതോത്സാഹത്തിന്റെ മാധുര്യത്താൽ ഞാൻ മരിച്ചുപോകും
ഒരു തടാകത്തിലേക്കെന്നെ എറിയൂ ദൈവമേ
എന്നാലെന്നെ ഒരു മത്സ്യമാക്കരുതേ ദൈവമേ
ശീതരക്തമുള്ള ജീവിയാകാനെനിക്കു കഴിയില്ല
കാട്ടിലേക്കെന്നെ എറിയൂ
പുല്ലിനിടയിൽ വീണ പൈൻകായ പോലെ
രോമം ചെമ്പിച്ച അണ്ണാറക്കണ്ണന്മാർ എന്നെ കണ്ടെത്താതിരിക്കട്ടെ
ഒരു കല്ലിന്റെ പ്രശാന്തരൂപത്തിലേക്കെന്നെ എറിയൂ
എന്നാലതൊരു ലണ്ടൻ തെരുവിന്റെ നടപ്പാതയിലേക്കാവരുതേ
ഈ അന്യമായ നഗരത്തിൽ എനിക്കാധി പിടിക്കും
ചുമരുകളിൽ പല്ലുകളാഴ്ത്തും ഞാൻ ദൈവമേ
തീയ്ക്കു മുകളിൽ തിരിച്ചും മറിച്ചുമിട്ടെന്നെ പൊരിക്കുന്നവനേ
തീനാളങ്ങളിൽ നിന്നെന്നെ നുള്ളിയെടുക്കൂ
പ്രശാന്തമായൊരു വെണ്മേഘത്തിലെന്നെ നിക്ഷേപിക്കൂ


ഞാനെന്താണോ, അതല്ല ഞാൻ

ഞാനെന്താണോ, അതല്ല ഞാൻ.
ഞാനെന്താണോ, അതതല്ലാതാവുമ്പോൾ
ഞാനാരാണോ, അതല്ലാതുവുമോ ഞാനും?
ഇരുണ്ടുകൂടിയ മേഘം
അതിന്റെ മഴയെല്ലാം കരഞ്ഞുതീർത്താൽ,
അതിന്റെ മിന്നലുകളെല്ലാം
ഇടിയിലൂടെ മണ്ണിലേക്കൊഴുക്കിത്തീർത്താൽ
പിന്നെയെന്താണത്?

A Prayer


Throw me into a cloud o lord
but do not make me a drop of rain
I do not want to return to earth
throw me into a flower o lord
but do not make me a bee
I would die from an excess of industrious sweetness
throw me into a lake
but do not make me a fish o lord
I would not be able to become cold-blooded
throw me into a forest
like a pine cone on the grass
let no red-haired squirrels find me
throw me into a calm shape of a stone
but not on the pavement of a London street
oh lord i worry and bite walls in this alien city
you who turn me over fire
pluck me from flames
and deposit me on a quiet white cloud