2017, സെപ്റ്റംബർ 22, വെള്ളിയാഴ്‌ച

മോപ്പസാങ്ങ് - ഒരു കുടുംബം


index


ഞാൻ എന്റെ പഴയ സ്നേഹിതൻ സിമോങ്ങ് റഡേവിനെ കാണാൻ പോവുകയായിരുന്നു; പതിനഞ്ചു കൊല്ലമായിരിക്കുന്നു ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ കണ്ടിട്ട്. ഒരു കാലത്ത് അയാളായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ചങ്ങാതി; പ്രശാന്തവും സന്തുഷ്ടവും ദീർഘവുമായ എത്ര സായാഹ്നങ്ങളാണ്‌ അയാൾക്കൊപ്പം എനിക്കുണ്ടായിരിക്കുന്നതെന്നോ! അങ്ങനെയൊരു സ്നേഹിതനോടാണ്‌ നാം നമ്മുടെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ ഹൃദയാഭിലാഷങ്ങൾ പങ്കു വയ്ക്കുന്നത്, അങ്ങനെയൊരു സ്നേഹിതനോടൊപ്പം നടത്തുന്ന സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്നാണ്‌ അനർഘവും സമർത്ഥവും വിലോലവുമായ ചിന്തകൾ, മനസ്സിനെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും വശീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചിന്തകൾ നാം കണ്ടെടുക്കുന്നതും.


കൊല്ലങ്ങളായി ഞങ്ങൾ പിരിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നു തന്നെ പറയാം: ഞങ്ങൾ ജീവിച്ചതും യാത്ര ചെയ്തതും ചിന്തിച്ചതും സ്വപ്നം കണ്ടതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു, ഒരേ കാര്യങ്ങൾ ഒരേ ഇഷ്ടത്തോടെ ഞങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു, ഒരേ പുസ്തകങ്ങളെ ഞങ്ങൾ ശ്ലാഘിച്ചിരുന്നു, ഒരേ അനുഭൂതികൾ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ത്രസിച്ചിരുന്നു, മിക്കപ്പോഴും ഒരേ വ്യക്തികളെ, ഒരു നോട്ടം കൈമാറിക്കൊണ്ടു തന്നെ ഞങ്ങൾക്കു പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലായിരുന്ന വ്യക്തികളെ, ഞങ്ങൾ കളിയാക്കി ചിരിച്ചിരുന്നു.


അങ്ങനെയിരിക്കെ അയാൾ വിവാഹം കഴിച്ചു- ഒരു ഭർത്താവിനെ തേടി പാരീസിൽ വന്ന നാട്ടുമ്പുറത്തുകാരി ഒരു കൊച്ചുപെണ്ണിനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അയാൾ വിവാഹം ചെയ്തു.


തണ്ടും തടിയുമില്ലാത്ത, ചോര വാർന്നുപോയ പോലെ വിളറിയ, ബലം കെട്ട കൈകൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന, കണ്ണുകൾ വിദൂരതയിലെങ്ങോ പോയിത്തങ്ങുന്ന, ഒച്ച പൊള്ളയായ ആ കൊച്ചുപെണ്ണ്‌ എങ്ങനെ ആ ബുദ്ധിമാനും സമർത്ഥനുമായ ചെറുപ്പക്കാരനെ തട്ടിയെടുത്തു? ഈ തരം സംഗതികൾ ആർക്കെങ്കിലും മനസ്സിലാകുമോ? നിസ്സംശയമായും നല്ലവളും ഹൃദയാലുവും വിശ്വസ്തയുമായ ഒരു പെണ്ണിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നു കിട്ടുന്ന സന്തോഷത്തിലാവാം അയാൾ പ്രതീക്ഷ വയ്ച്ചത്- സരളവും അകലുഷവും ചിരസ്ഥായിയുമായ സന്തോഷം. മുടി നേർത്ത ആ സ്കൂൾകുട്ടിയുടെ തെളിഞ്ഞ നോട്ടത്തിൽ അയാൾ അതെല്ലാം കണ്ടിരിക്കണം.


എന്നാൽ അയാൾ സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല, ഊർജ്ജസ്വലനും സിരകളിൽ ചോര തുടിക്കുന്നവനുമായ ഒരു പുരുഷന്‌ വിരസമായ സാധാരണജീവിതത്തിന്റെ മൂഢയാഥാർത്ഥ്യം പിടി കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ എത്ര വേഗമാണ്‌ വായിൽ കയ്പു നിറയുന്നതെന്ന്; അങ്ങനെയല്ലാതാവണമെങ്കിൽ വിശദാംശങ്ങളോട് തീരെ ഉദാസീനനായ മൃഗതുല്യമായ ജന്മമായിരിക്കണം അയാൾ.


വീണ്ടും തമ്മിൽ കാണുമ്പോൾ അയാൾ എങ്ങനെയുണ്ടാവും? ഇപ്പോഴും അതേ ഓജസ്സോടെ, നർമ്മത്തോടെ, ഉത്സാഹത്തോടെ ആയിരിക്കുമോ അതോ നാട്ടുമ്പുറജീവിതത്തിന്റെ ഫലമായുണ്ടായ മാനസികജാഡ്യത്തോടെയോ? പതിനഞ്ചു കൊല്ലം കൊണ്ട് ഒരു മനുഷ്യന്‌ എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കൂടാ!


ട്രെയിൻ ഒരു ചെറിയ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നു; ഞാൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ തടിച്ച, വളരെ തടിച്ച ഒരാൾ, ചുവന്ന കവിളും കുടവയറുമായി ഒരാൾ, രണ്ടു കൈയും നീട്ടി എന്റെ നേർക്കോടി വന്നു: “ജോർജ്ജേ!”


ഞാൻ അയാളെ ആലിംഗനം ചെയ്തുവെങ്കിലും എനിക്ക് ആളെ മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല; പിന്നെ ഒരാശ്ചര്യത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു: “കർത്താവേ! താൻ ഒട്ടും മെലിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ!”


ഒരു ചിരിയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു: “പിന്നെ താനെന്താണു പ്രതീക്ഷിച്ചത്? നല്ല ജീവിതം, നല്ല ഭക്ഷണം, നല്ല ഉറക്കം! തീറ്റയും ഉറക്കവും, അതാണെന്റെ ജീവിതം.”


ഞാൻ അയാളെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി; ഒരിക്കൽ എനിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്ന പലതും ആ പരന്ന മുഖത്തു കാണാനുണ്ടോയെന്നു നോക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അയാളുടെ കണ്ണുകൾക്കു മാത്രം ഒരു മാറ്റവും വന്നിട്ടില്ല; പക്ഷേ ആ പഴയ നോട്ടം ഞാൻ അവയിൽ കണ്ടില്ല. ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു: “മനസ്സിലുള്ളതാണ്‌ നോട്ടത്തിലുള്ളതെങ്കിൽ ആ തലയ്ക്കുള്ളിലുള്ള ചിന്തകൾ ആ പഴയ ചിന്തകളല്ല- എനിക്കത്രമേൽ പരിചിതമായ ആ ചിന്തകൾ.”
എന്നാല്ക്കൂടി അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു, സന്തോഷവും സൗഹൃദവും ഉണ്ടായിരുന്നു; അതേ സമയം മനസ്സിനെക്കുറിച്ച് വാക്കുകളെക്കാൾ നന്നായി പറയാനറിയുന്ന ആ തെളിഞ്ഞ ധിഷണ ഞാൻ അവയിൽ കണ്ടതുമില്ല.


“ഇതാ, എന്റെ മൂത്ത രണ്ടു കുട്ടികൾ.” യുവതി എന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന പതിന്നാലു വയസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയും ഹൈസ്കൂൾ വേഷം ധരിച്ച ഒരു പതിമൂന്നു  വയസ്സുകാരനും മടിച്ചുമടിച്ച് മുന്നിലേക്കു കയറിനിന്നു. ഞാൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു: “ഇവർ തന്റെ തന്നെയാണോ?”


“ഒരു സംശയവുമില്ല,” ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു.


“ആകെ എത്രപേരുണ്ട്?”


“അഞ്ച്! മൂന്നെണ്ണം വീട്ടിലുണ്ട്.”


അയാൾ അതു പറഞ്ഞത് അഭിമാനത്തോടെയും സംതൃപ്തിയോടെയും എന്തോ പിടിച്ചടക്കിയ മട്ടിലുമായിരുന്നു; തന്റെ നാട്ടുമ്പുറവസതിയിൽ ദാമ്പത്യസുഖങ്ങളിൽ രമിച്ചുകൊണ്ട് രാത്രികൾ കഴിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനോട്, സ്വന്തം വർഗ്ഗത്തിന്റെ ആ വെറും പുനരുല്പാദകനോട് എന്തോ ഒരവജ്ഞ കലർന്ന കടുത്ത സഹതാപമാണ്‌ എനിക്കു തോന്നിയത്.


ഞാൻ ഒരു വണ്ടിയിൽ കയറി; അയാൾ തന്നെയാണ്‌ അതോടിച്ചത്. ഞങ്ങൾ ഒരു ചെറിയ ടൗണിലൂടെ കടന്നുപോയി; വിരസവും ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നതും ചില നായ്ക്കളും രണ്ടോ മൂന്നോ വീട്ടുവേലക്കാരികളുമല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും ചലനമില്ലെന്നു തോന്നിക്കുന്നതുമായ ഒരു ടൗൺ. ചില കടക്കാർ സിമോങ്ങിനെ നോക്കി കൈ കാണിച്ചിരുന്നു; സിമോങ്ങ് തിരിച്ചു കൈ വീശിയിട്ട് അയാളുടെ പേര്‌ എന്നോടു പറയും- അവിടെയുള്ളവരെയെല്ലാം തനിക്കു വ്യക്തിപരമായി അറിയാം എന്ന് എന്നെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്‌ എന്നതിൽ സംശയമില്ല. അടുത്ത പ്രാദേശികതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സ്ഥാനാർത്ഥിയാവാൻ അയാൾ ആലോചിക്കുന്നുണ്ടാവും എന്ന് എനിക്കു തോന്നി; ഒരു പ്രാദേശികജീവിതത്തിൽ സ്വയം കുഴിച്ചുമൂടിയവരുടെയൊക്കെ ഒരു സ്വപ്നമാണത്.


അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങൾ ടൗണിൽ നിന്നു പുറത്തു കടന്നു; ഒരുദ്യാനത്തിന്റെ നാട്യങ്ങൾ ചിലതു കാണിച്ചിരുന്ന ഒരു തോട്ടത്തിനുള്ളിലൂടെ വണ്ടി ഒരു വീട്ടിനു മുന്നിൽ ചെന്നുനിന്നു.


“ഇതാണെന്റെ മാളം,” ഒരഭിനന്ദനം പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടെന്നപോലെ സിമോൺ പറഞ്ഞു; വീട് നന്നായിട്ടുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മറുപടിയായി പറയുകയും ചെയ്തു.


നടക്കല്ലിൽ ഒരു സ്ത്രീ പ്രത്യക്ഷയായി, ഒരതിഥിയെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള വേഷധാരണത്തോടെ, ഒരതിഥിയെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള കേശധാരണത്തോടെ, ഒരതിഥിയെ സ്വീകരിക്കാൻ ഉരുക്കഴിച്ചുപഠിച്ച വാക്കുകളോടെ. പതിനഞ്ചു കൊല്ലം മുമ്പ് പള്ളിയിൽ വച്ചു ഞാൻ കണ്ട ആ വിളർച്ചക്കാരി പെൺകുട്ടിയല്ല എന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നത്; മറിച്ച്, ധാരാളം ഞൊറിവുകളും മടക്കുകളുമുള്ള വേഷത്തിൽ, തടിച്ചുകൊഴുത്ത ഒരു സ്ത്രീ;  പ്രായമേതെന്നു നിങ്ങൾക്കൊരിക്കലും ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാവാത്ത തരത്തിൽ പെട്ടവൾ; ബുദ്ധി എന്നതില്ലാത്തവൾ, സ്ത്രീ എന്നു വിളിക്കാൻ വേണ്ടതൊന്നുമില്ലാത്തവൾ. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ അവൾ ഒരമ്മയായിരുന്നു, ശരീരം സ്ഥൂലിച്ച, എവിടെയും കാണുന്ന ഒരമ്മ; ഒരു പിടക്കോഴിയുടെ മനുഷ്യരൂപം, പെറ്റുകൂട്ടാനുള്ള പെൺകുതിര, പ്രത്യുല്പാദനത്തിനുള്ള മാംസയന്ത്രം; അതിന്റെ മനസ്സ് എന്തെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് തന്റെ സന്തതികളേയും തന്റെ അടുക്കളബഡ്ജറ്റും മാത്രം.


അവർ എന്നെ സ്വീകരിച്ച് ഒരു ഹാളിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അവിടെ പൊക്കം അനുസരിച്ച് നിരത്തിനിർത്തിയിരുന്ന മൂന്നു കുട്ടികൾ- മേയർക്കു പരിശോധിക്കാൻ അറ്റൻഷനായി നില്ക്കുന്ന മുനിസിപ്പൽ തൊഴിലാളികളെപ്പോലെ.

“കൊള്ളാമല്ലോ! അപ്പോ വേറെയുമുണ്ടല്ലേ!” ഞാൻ പറഞ്ഞു. സന്തോഷം കൊണ്ട് ചുവന്ന മുഖത്തോടെ അയാൾ ഓരോരുത്തരുടെയും പേരു പറഞ്ഞു: “ജീൻ, സോഫി, ഗോൺട്രാൻ.”


സ്വീകരണമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ കയറിച്ചെന്നപ്പോൾ ഒരു ചാരുകസേരയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരനക്കം കണ്ണിൽ പെട്ടു: ഒരു മനുഷ്യനാണ്‌, വാതം കൊണ്ടു കൈകാലുകൾ മരവിച്ച, പ്രായം ചെന്ന ഒരു മനുഷ്യനാണ്‌. മദാം റഡേവിൻ മുന്നിലേക്കു വന്നു പറഞ്ഞു: “ഇതെന്റെ അപ്പുപ്പനാണ്‌, മോസ്യേ; എമ്പത്തേഴു വയസ്സായി.” എന്നിട്ട് സദാ വിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ വൃദ്ധന്റെ കാതുകളിലേക്ക് അവർ ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു: “ഇത് സിമോങ്ങിന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനാണപ്പുപ്പാ.”


വൃദ്ധൻ എനിക്ക് ‘ഗുഡ് ഡേ’ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നിട്ട് “ഔ, ഔ, ഔ.” എന്നു  സ്വയം പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി കൈയാട്ടി.


അയാളുടെ സന്മനസ്സിനു നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്നു.


സിമോങ്ങ് അപ്പോഴാണ്‌ കയറിവന്നത്; അയാൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: “ആഹാ! അപ്പുപ്പന്റെ പരിചയക്കാരനുമായോ!എന്തു വിലപിടിച്ച സമ്പാദ്യമാണെന്നോ, ഈ കിഴവൻ! കുട്ടികൾക്കു ചിരിക്കാൻ വേറൊന്നും വേണ്ട. ഓരോ ഭക്ഷണനേരത്തും ആർത്തി കണ്ടാൽ ഇപ്പോൾ ചാവുമെന്നു തോന്നും. തന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ കഴിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇദ്ദേഹം എന്തൊക്കെ കഴിക്കുമായിരുന്നില്ല! ഒക്കെ തനിക്കും കാണാം. പെൺപിള്ളേരെ നോക്കുന്ന പോലെയാണ്‌ കക്ഷി അവിടിരിക്കുന്ന ആ മധുരപലഹാരങ്ങളെ നോക്കുന്നത്! ഇതുപോലൊരു തമാശ തനിക്കു കാണാൻ കിട്ടില്ല.“


പിന്നെ ഡിന്നറിനു വേഷം മാറ്റാനായി അയാൾ എന്നെ എന്റെ മുറിയിലേക്കാനയിച്ചു. പിന്നിൽ ഒരു കലപില കേട്ടു ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ കുട്ടികളും അച്ഛന്റെ പിന്നാലെ എന്നെ പിന്തുടരുകയാണ്‌- അവർ എന്നോടു ബഹുമാനം കാണിക്കുകയാണ്‌, സംശയമില്ല!


എന്റെ മുറിയുടെ ജനാലകൾ തുറക്കുന്നത് ഒരു സമതലപ്രദേശത്തേക്കാണ്‌, അന്തമില്ലാത്തതെന്നു തോന്നുന്ന വെറുമൊരു പരപ്പ്, പുല്ലിന്റെയും ഗോതമ്പിന്റെയും ഓട്സിന്റെയും ഒരു കടൽ, ഒരു മരക്കൂട്ടമോ ഒരു കുന്നോ എവിടെയുമില്ല; ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ അവർ നയിക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഹൃദയസ്പർശിയും വിഷാദപൂർണ്ണവുമായ ചിത്രമാണതെന്ന് എനിക്കു തോന്നി.


ഒരു മണി മുഴങ്ങി; അത് ഡിന്നറിനുള്ളതാണ്‌; ഞാൻ താഴേക്കു ചെന്നു. മദാം റവേഡിൻ ഔപചാരികമായ ഒരു ചേഷ്ടയോടെ എന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഭക്ഷണമുറിയിലേക്കാനയിച്ചു. ഒരു വേലക്കാരൻ വൃദ്ധന്റെ ചക്രക്കസേര മുറിയിലേക്ക് ഉരുട്ടിക്കൊണ്ടു വന്നു; വിറയ്ക്കുന്ന കഴുത്തു തിരിച്ച് ഓരോ പാത്രത്തിലും നോക്കിനോക്കി ഒടുവിൽ മധുരമിരിക്കുന്ന പാത്രമെത്തിയപ്പോൾ ആർത്തിയും ജിജ്ഞാസയും അയാൾക്കടക്കാനായില്ല.


സിമോങ്ങ് കൈകൾ കൂട്ടിത്തിരുമ്മിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: ”തനിക്കു നല്ല രസമായിരിക്കും.“ തങ്ങളുടെ ആർത്തിക്കാരൻ അപ്പുപ്പന്റെ കാഴ്ച എനിക്കു നല്ലൊരു വിരുന്നായിട്ടാണ്‌ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതെന്ന് കുട്ടികൾക്കെല്ലാം മനസ്സിലായിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ അവരും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ അമ്മ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തോളൊന്നു വെട്ടിച്ചതേയുള്ളു. സിമോങ്ങ് കൈ രണ്ടും ഒരു കോളാമ്പി പോലെ വായക്കു മുന്നിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് വൃദ്ധനെ നോക്കി ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു: “റൈസ് പുഡ്ഡിംഗാണ്‌ ഇന്നത്തെ സ്പെഷ്യൽ.” അതു കേട്ടതും അപ്പുപ്പന്റെ ജര വീണ മുഖം ദീപ്തമായി; കുളിരു കോരിയ പോലെ അയാൾ ആകെയൊന്നു വിറച്ചു; പറഞ്ഞതു മനസ്സിലായെന്നും ആൾക്കതിഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നുമായിരുന്നു അതിനർത്ഥം.


“നോക്കിക്കോണേ!” സിമോങ്ങ് അടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. അപ്പുപ്പന്‌ സൂപ്പ് അത്ര ഇഷ്ടമായില്ല, ആൾ അതു കഴിക്കാനും വിസമ്മതിച്ചു; പക്ഷേ ആരോഗ്യത്തിന്റെ പേരും പറഞ്ഞ് അയാളെ അതു നിർബ്ബന്ധിച്ചു കഴിപ്പിക്കാൻ നോക്കുകയാണവർ. വേലക്കാരൻ ബലം പിടിച്ച് സ്പൂൺ അയാളുടെ വായിലേക്കു വച്ചു; വൃദ്ധൻ സൂപ്പ് ഉള്ളിൽ ചെല്ലാതിരിക്കാനായി ഊറ്റത്തോടെ ഒരു തുപ്പു കൊടുത്തു; അതൊരു ജലധാര പോലെ മേശപ്പുറത്തും അടുത്തിരിക്കുന്നവരുടെ മേലും തെറിച്ചുവീണു. ആ കാഴ്ച കണ്ട് കുട്ടികൾ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു; അവരുടെ അച്ഛനും രസം പിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “കിഴവൻ നല്ല തമാശയല്ലേ?”


ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന നേരമൊക്കെ അവരുടെ ശ്രദ്ധ അയാളിൽ മാത്രമായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന ഓരോ വിഭവവും കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അയാൾ വെട്ടിവിഴുങ്ങി; വിറയ്ക്കുന്ന കൈ കൊണ്ട് ഓരോന്നും തന്റെയടുത്തേക്കു വലിച്ചടുപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണയാൾ. അയാളുടെ വിഫലമായ ശ്രമം കാണാനായി അവർ എല്ലാം അയാൾക്കടുത്തേക്കു നീക്കിവച്ചു; വിറച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ എത്തിപ്പിടിക്കൽ, അയാളുടെ കണ്ണുകളുടെ, ചുണ്ടുകളുടെ, മണം പിടിക്കുന്ന മൂക്കിന്റെ ദയനീയമായ അർത്ഥനകൾ. സ്പഷ്ടമാകാത്തതെന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുമ്പോൾ ആർത്തി കൊണ്ട് അയാളുടെ വായിൽ നിന്ന് ഈളുവായ ഒഴുകി. അറയ്ക്കുന്നതും വികൃതവുമായ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു കുടുംബമാകെ.


പിന്നെ അവർ അയാളുടെ പാത്രത്തിലേക്ക് അല്പമെന്തോ വച്ചുകൊടുത്തു. പിന്നെയും കിട്ടാനായി പനി പിടിച്ച ഒരാർത്തിയോടെ അയാൾ അതകത്താക്കി. പുഡ്ഡിംഗ് വന്നപ്പോൾ അയാൾ സന്നി പിടിച്ച പോലെ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു; ആർത്തി കൊണ്ട് അയാൾ ഞരങ്ങി. ഗോണ്ട്റാൻ ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾത്തന്നെ കുറേ കഴിച്ചു; ഇനി ഒന്നും കിട്ടില്ല.” അയാൾക്ക് ഒന്നും കൊടുക്കില്ലെന്ന് അവർ നടിച്ചു. അപ്പോൾ അയാൾ കരയാൻ തുടങ്ങി- അയാൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് കരയുമ്പോൾ കുട്ടികൾ ആർത്തുചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ പക്ഷേ, അവർ അയാൾക്ക് ഒരല്പം പുഡ്ഡിംഗ് കൊടുത്തു. തമാശ തോന്നിക്കുന്നതും ആർത്തി പിടിച്ചതുമായ ഒരു ശബ്ദത്തോടെയും തൊണ്ടയിൽ ഒതുങ്ങാത്തതൊന്നു വിഴുങ്ങുമ്പോൾ താറാവുകൾ കാണിക്കുന്ന ഒരു കഴുത്തിളക്കത്തോടെയും അയാൾ അതകത്താക്കി. എന്നിട്ട് പിന്നെയും കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി തറയിൽ കാലിട്ടു ചവിട്ടാൻ തുടങ്ങി.


ദയനീയവും അപഹാസ്യവുമായ ആ ടാന്റലസ് കാഴ്ച കണ്ട് സഹതാപമിളകിയ ഞാൻ അയാൾക്കു വേണ്ടി വക്കാലത്തു പറഞ്ഞു: “ഒരല്പം കൂടി കൊടുത്തുകൂടേ?”


പക്ഷേ സിമോങ്ങിന്റെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു: “അയ്യയ്യോ, പറ്റില്ല ചങ്ങാതീ; ഈ പ്രായത്തിൽ കൂടുതൽ കഴിച്ചാൽ അങ്ങേരു കഷ്ടപ്പെടും.”


ഞാൻ പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ സിമോങ്ങ് പറഞ്ഞതും മനസ്സിലിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്തൊരു ധാർമ്മികത! എന്തൊരു യുക്തി! എന്തൊരു ജ്ഞാനം! ഈ പ്രായത്തിൽ! അയാൾക്കു ശേഷിച്ച ഒരേയൊരാഹ്ളാദം അയാളുടെ ആരോഗ്യത്തെ കരുതി നിഷേധിക്കുകയായണത്രെ! അയാളുടെ ആരോഗ്യം! വിറ മാറാത്ത, ബലം കെട്ട ആ പേക്കോലം അതും കൊണ്ടെന്തു ചെയ്യാൻ പോകുന്നു? അവർ അയാളുടെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കുകയാണത്രെ. അയാളുടെ ജീവിതം? എത്ര നാളത്തേക്കുണ്ടത്? പത്ത്, ഇരുപത്, അമ്പത്, അതോ നൂറോ? എന്തിന്‌? അയാൾക്കു വേണ്ടി? അതോ അയാളുടെ ആ ഷണ്ഡമായ ആർത്തി കുറച്ചു നാളത്തേക്കു കൂടി കുടുംബക്കാർക്കൊരു കാഴ്ചയാകട്ടെ എന്നു കരുതിയിട്ടോ?


ഈ ജീവിതത്തിൽ അയാൾക്കിനി ചെയ്യാൻ യാതൊന്നും, യാതൊന്നും ശേഷിക്കുന്നില്ല. ഒരേയൊരാഗ്രഹമേ അയാൾക്കു ബാക്കിയുള്ളു, ഒരേയൊരാനന്ദം; എന്തുകൊണ്ട് അയാൾക്കതു നല്കിക്കൂടാ, അയാൾ മരിക്കും വരെ, മുടക്കമില്ലാതെ?


കുറേ നേരം ചീട്ടു കളിച്ചിരുന്നിട്ട് ഞാൻ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ ചെന്നു കിടന്നു; എന്റെ ഉത്സാഹമൊക്കെ പൊയ്പ്പോയിരുന്നു, എനിക്കു സങ്കടവും തോന്നി. അതെ. ഞാൻ ജനാലയുടെ അടുത്തു ചെന്നിരുന്നു; ദൂരെയെവിടെയോ ഒരു മരത്തിൽ ഒരു കിളിയുടെ മനോഹരമായ കലപില മാത്രം കേൾക്കാനുണ്ട്. അടയിരിക്കുന്ന തന്റെ ഇണയെ ഉറക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പാടുകയാവണം.
ഞാൻ എന്റെ പാവം സുഹൃത്തിന്റെ അഞ്ചു കുട്ടികളെക്കുറിച്ചോർത്തു; ഭംഗി കെട്ട തന്റെ ഭാര്യയുടെ അരികിൽ കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്ന അയാളെ ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ടു.



*ടാന്റലസ് - ഗ്രീക്ക് പുരാണകഥാപാത്രം; സ്വന്തം മകനെ അറുത്തു ഭക്ഷണമാക്കി ദേവന്മാർക്കു വിളമ്പിയതിനാൽ നിത്യശിക്ഷക്കു വിധേയനായി. ഒരു തടാകത്തിൽ മധുരഫലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മരത്തിനു ചുവട്ടിൽ അയാൾ നില്ക്കുന്നു; തൊട്ടടുത്തു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു പഴത്തിൽ കടിക്കാൻ കഴുത്തു നീട്ടുമ്പോഴേക്കും അതുയർന്നുപോകുന്നു; ചുവട്ടിൽ താൻ ചവിട്ടിനില്ക്കുന്ന തടാകത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കവിൾ മോന്താൻ തല താഴ്ത്തുമ്പോഴേക്കും വെള്ളം വലിഞ്ഞുകളയുന്നു.


A Family

by Guy de Maupassant (1850-1893)


I was to see my old friend, Simon Radevin, of whom I had lost sight for fifteen years. At one time he was my most intimate friend, the friend who knows one's thoughts, with whom one passes long, quiet, happy evenings, to whom one tells one's secret love affairs, and who seems to draw out those rare, ingenious, delicate thoughts born of that sympathy that gives a sense of repose.

For years we had scarcely been separated; we had lived, travelled, thought and dreamed together; had liked the same things, had admired the same books, understood the same authors, trembled with the same sensations, and very often laughed at the same individuals, whom we understood completely by merely exchanging a glance.

Then he married. He married, quite suddenly, a little girl from the provinces, who had come to Paris in search of a husband. How in the world could that little thin, insipidly fair girl, with her weak hands, her light, vacant eyes, and her clear, silly voice, who was exactly like a hundred thousand marriageable dolls, have picked up that intelligent, clever young fellow? Can any one understand these things? No doubt he had hoped for happiness, simple, quiet and long-enduring happiness, in the arms of a good, tender and faithful woman; he had seen all that in the transparent looks of that schoolgirl with light hair.

He had not dreamed of the fact that an active, living and vibrating man grows weary of everything as soon as he understands the stupid reality, unless, indeed, he becomes so brutalized that he understands nothing whatever.

What would he be like when I met him again? Still lively, witty, light- hearted and enthusiastic, or in a state of mental torpor induced by provincial life? A man may change greatly in the course of fifteen years!

The train stopped at a small station, and as I got out of the carriage, a stout, a very stout man with red cheeks and a big stomach rushed up to me with open arms, exclaiming: "George!" I embraced him, but I had not recognized him, and then I said, in astonishment: "By Jove! You have not grown thin!" And he replied with a laugh:

"What did you expect? Good living, a good table and good nights! Eating and sleeping, that is my existence!"

I looked at him closely, trying to discover in that broad face the features I held so dear. His eyes alone had not changed, but I no longer saw the same expression in them, and I said to myself: "If the expression be the reflection of the mind, the thoughts in that head are not what they used to be formerly; those thoughts which I knew so well."

Yet his eyes were bright, full of happiness and friendship, but they had not that clear, intelligent expression which shows as much as words the brightness of the intellect. Suddenly he said:

"Here are my two eldest children." A girl of fourteen, who was almost a woman, and a boy of thirteen, in the dress of a boy from a Lycee, came forward in a hesitating and awkward manner, and I said in a low voice: "Are they yours?" "Of course they are," he replied, laughing. "How many have you?" "Five! There are three more at home."

He said this in a proud, self-satisfied, almost triumphant manner, and I felt profound pity, mingled with a feeling of vague contempt, for this vainglorious and simple reproducer of his species.

I got into a carriage which he drove himself, and we set off through the town, a dull, sleepy, gloomy town where nothing was moving in the streets except a few dogs and two or three maidservants. Here and there a shopkeeper, standing at his door, took off his hat, and Simon returned his salute and told me the man's name; no doubt to show me that he knew all the inhabitants personally, and the thought struck me that he was thinking of becoming a candidate for the Chamber of Deputies, that dream of all those who bury themselves in the provinces.

We were soon out of the town, and the carriage turned into a garden that was an imitation of a park, and stopped in front of a turreted house, which tried to look like a chateau.

"That is my den," said Simon, so that I might compliment him on it. "It is charming," I replied.

A lady appeared on the steps, dressed for company, and with company phrases all ready prepared. She was no longer the light-haired, insipid girl I had seen in church fifteen years previously, but a stout lady in curls and flounces, one of those ladies of uncertain age, without intellect, without any of those things that go to make a woman. In short, she was a mother, a stout, commonplace mother, a human breeding machine which procreates without any other preoccupation but her children and her cook-book.

She welcomed me, and I went into the hall, where three children, ranged according to their height, seemed set out for review, like firemen before a mayor, and I said: "Ah! ah! so there are the others?" Simon, radiant with pleasure, introduced them: "Jean, Sophie and Gontran."

The door of the drawing-room was open. I went in, and in the depths of an easy-chair, I saw something trembling, a man, an old, paralyzed man. Madame Radevin came forward and said: "This is my grandfather, monsieur; he is eighty-seven." And then she shouted into the shaking old man's ears: "This is a friend of Simon's, papa." The old gentleman tried to say "good-day" to me, and he muttered: "Oua, oua, oua," and waved his hand, and I took a seat saying: "You are very kind, monsieur."

Simon had just come in, and he said with a laugh: "So! You have made grandpapa's acquaintance. He is a treasure, that old man; he is the delight of the children. But he is so greedy that he almost kills himself at every meal; you have no idea what he would eat if he were allowed to do as he pleased. But you will see, you will see. He looks at all the sweets as if they were so many girls. You never saw anything so funny; you will see presently."

I was then shown to my room, to change my dress for dinner, and hearing a great clatter behind me on the stairs, I turned round and saw that all the children were following me behind their father; to do me honor, no doubt.

My windows looked out across a dreary, interminable plain, an ocean of grass, of wheat and of oats, without a clump of trees or any rising ground, a striking and melancholy picture of the life which they must be leading in that house.

A bell rang; it was for dinner, and I went downstairs. Madame Radevin took my arm in a ceremonious manner, and we passed into the dining-room. A footman wheeled in the old man in his armchair. He gave a greedy and curious look at the dessert, as he turned his shaking head with difficulty from one dish to the other.

Simon rubbed his hands: "You will be amused," he said; and all the children understanding that I was going to be indulged with the sight of their greedy grandfather, began to laugh, while their mother merely smiled and shrugged her shoulders, and Simon, making a speaking trumpet of his hands, shouted at the old man: "This evening there is sweet creamed rice!" The wrinkled face of the grandfather brightened, and he trembled more violently, from head to foot, showing that he had understood and was very pleased. The dinner began.

"Just look!" Simon whispered. The old man did not like the soup, and refused to eat it; but he was obliged to do it for the good of his health, and the footman forced the spoon into his mouth, while the old man blew so energetically, so as not to swallow the soup, that it was scattered like a spray all over the table and over his neighbors. The children writhed with laughter at the spectacle, while their father, who was also amused, said: "Is not the old man comical?"

During the whole meal they were taken up solely with him. He devoured the dishes on the table with his eyes, and tried to seize them and pull them over to him with his trembling hands. They put them almost within his reach, to see his useless efforts, his trembling clutches at them, the piteous appeal of his whole nature, of his eyes, of his mouth and of his nose as he smelt them, and he slobbered on his table napkin with eagerness, while uttering inarticulate grunts. And the whole family was highly amused at this horrible and grotesque scene.

Then they put a tiny morsel on his plate, and he ate with feverish gluttony, in order to get something more as soon as possible, and when the sweetened rice was brought in, he nearly had a fit, and groaned with greediness, and Gontran called out to him:

"You have eaten too much already; you can have no more." And they pretended not to give him any. Then he began to cry; he cried and trembled more violently than ever, while all the children laughed. At last, however, they gave him his helping, a very small piece; and as he ate the first mouthful, he made a comical noise in his throat, and a movement with his neck as ducks do when they swallow too large a morsel, and when he had swallowed it, he began to stamp his feet, so as to get more.

I was seized with pity for this saddening and ridiculous Tantalus, and interposed on his behalf:

"Come, give him a little more rice!" But Simon replied: "Oh! no, my dear fellow, if he were to eat too much, it would harm him, at his age."

I held my tongue, and thought over those words. Oh, ethics! Oh, logic! Oh, wisdom! At his age! So they deprived him of his only remaining pleasure out of regard for his health! His health! What would he do with it, inert and trembling wreck that he was? They were taking care of his life, so they said. His life? How many days? Ten, twenty, fifty, or a hundred? Why? For his own sake? Or to preserve for some time longer the spectacle of his impotent greediness in the family.

There was nothing left for him to do in this life, nothing whatever. He had one single wish left, one sole pleasure; why not grant him that last solace until he died?

After we had played cards for a long time, I went up to my room and to bed; I was low-spirited and sad, sad, sad! and I sat at my window. Not a sound could be heard outside but the beautiful warbling of a bird in a tree, somewhere in the distance. No doubt the bird was singing in a low voice during the night, to lull his mate, who was asleep on her eggs. And I thought of my poor friend's five children, and pictured him to myself, snoring by the side of his ugly wife.

മലയാളനാട് വെബ് മാസികയുടെ ആഗസ്റ്റ് ലക്കത്തില്‍ വന്നത്


2017, സെപ്റ്റംബർ 1, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ഗബ്രിയേല മിസ്ത്രൽ - മറ്റൊരുവള്‍


gabriela-web.jpg.640x360_default

ഗബ്രിയേല മിസ്ത്രൽ Gabriela Mistral (1889-1957) ചിലിയൻ കവിയും ഡിപ്ലോമാറ്റും വിദ്യാഭ്യാസപ്രവർത്തകയും. ലാറ്റിനമരിക്കയിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി സാഹിത്യത്തിനുള്ള നൊബേൽ സമ്മാനം നേടുന്നത് ഇവരാണ്‌.

1889 ഏപ്രിൽ 7ന്‌ ചിലിയിൽ ജനിച്ചു. ശരിക്കുള്ള പേര്‌ ലൂസില്ല ഗൊദോയ് അല്ക്കായഗ Lucila Godoy Alcayaga എന്നാണ്‌. സ്പാനിഷ്, ബാസ്ക്, റെഡ് ഇന്ത്യൻ പൈതൃകം സിരകളിലോടുന്ന മിസ്ത്രൽ വടക്കൻ ചിലിയിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ്‌ വളർന്നത്. പതിനഞ്ചാമത്തെ വയസ്സിൽത്തന്നെ സ്കൂൾ ടീച്ചറായി. പിന്നീടവർ കോളേജ് പ്രൊഫസ്സറും ചിലിയുടെ സാസ്കാരികമന്ത്രിയും സ്പെയിൻ, പോർട്ടുഗൽ, ഇറ്റലി, ഫ്രാൻസ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ അംബാസ്സഡറുമായി.

1914ൽ "Sonetos de la muerte"(മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗീതകങ്ങൾ) എന്ന കൃതിക്ക് ചിലിയിലെ ഒരു സാഹിത്യസമ്മാനം ലഭിക്കുന്നതോടെയാണ്‌ കവി എന്ന നിലയിൽ അവർ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്. ഈ കൃതിയിലാണ്‌ അവർ ഗബ്രിയേല മിസ്ത്രൽ എന്ന തന്റെ തൂലികാനാമം ആദ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. (തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കവികളായ Gabriele D’Annunzio, Frédéric Mistral എന്നിവരുടെ പേരുകളിൽ നിന്നാണ്‌ അവർ അത് രൂപപ്പെടുത്തിയതും.) കാമുകന്റെ ആത്മഹത്യയിൽ അവസാനിച്ച ഒരു പ്രണയബന്ധത്തെ തുടർന്ന് അവർ പിന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചില്ല. മാതൃവാത്സല്യവും കുഞ്ഞുങ്ങളോടും അധഃസ്ഥിതരോടുമുള്ള സ്നേഹവും അവരുടെ കവിതയിൽ നിത്യപ്രമേയമാകുന്നതും പിന്നീടാണ്‌.

51ICD68uqnL._UY250_CHI16mistral_s


1.  പൈന്മരക്കാടുകൾ


ഈ കാടുകള്‍ വഴി നമുക്കിനിയൊന്നുപോകാം-
മരങ്ങളൊന്നൊന്നായി നിനക്കു മുന്നിലൂടെക്കടന്നുപോകും,
ഇന്നിന്നവയാണവയെന്നു  ഞാൻ ചൊല്ലിത്തരുമ്പോൾ
നിന്നെക്കുനിഞ്ഞു നോക്കുവാനവയ്ക്കു മുട്ടുകൾ മടങ്ങുകയുമില്ല.
രാത്രിയതിന്റെ സന്തതികളെ ഉറക്കിക്കിടത്തുമ്പോൾ
പൈന്മരങ്ങൾ മാത്രം നീണ്ടുനിവർന്നു നിൽക്കും.
പുരാതനരായി, ആഴത്തിൽ വടുക്കളുമായി,
രാത്രിയിൽ വാസനിച്ചിറ്റുന്ന കറയുമായി.
ആകുമെങ്കിലവ നിന്നെപ്പൊക്കിയെടുത്തേനെ,
അകലേക്കകലേക്കു നിന്നെക്കൊണ്ടുപോയേനെ,
കൈകളിൽ നിന്നു കൈകളിലേക്കു നീ പോയേനെ,
ഒരു പിതാവിൽ നിന്നു മറ്റൊരു പിതാവിലേക്കെന്നപോലെ...


2.  വൃത്തത്തിൽ നൃത്തം വയ്ക്കുന്നവർ


നക്ഷത്രങ്ങൾ, വൃത്തത്തിൽ നൃത്തം വയ്ക്കുന്ന ബാലന്മാർ;
ലോകവുമായി അവർ ഒളിച്ചുകളിയ്ക്കുന്നു.
ഗോതമ്പുകതിരുകൾ, ബാലികമാരുടെ തനുമദ്ധ്യങ്ങൾ;
അവരുലയുന്നു...അവരുലഞ്ഞുകളിയ്ക്കുന്നു.

പുഴകൾ, വൃത്തത്തിൽ നൃത്തം വയ്ക്കുന്ന ബാലന്മാർ,
കടലും കാറ്റുകളുമായി അവർ കളിയാടുന്നു.
തിരകൾ, വൃത്തത്തിൽ നൃത്തം വയ്ക്കുന്ന ബാലികമാർ;
അവർ ഭൂമിയെ കൈകളിലേന്തിക്കളിയ്ക്കുന്നു.


3.  നിന്റെ കൈ തരൂ...

നിന്റെ കൈ തരൂ, നിന്റെ സ്നേഹം  തരൂ,
നിന്റെ കൈ തരൂ, നമുക്കൊരുമിച്ചു നൃത്തം വയ്ക്കാം.
നാമൊരുമിച്ചൊരേയൊരു പൂവാകും,
ഒരേകാന്തപുഷ്പം, നാമതു മാത്രം.

ഒരേ വരികൾ പാടും നാം,
ഒരേ ചുവടു വയ്ക്കും നാം,
ഒരു പുൽക്കൊടി പോലുലയും നാം,
ഒരു പുൽക്കൊടി, നാമതു മാത്രം.

നിന്റെ പേരു റോസ, എന്റെ പേരാശ,
നിന്റെ പേരു പക്ഷേ നീ മറക്കും,
മല മേലൊരു നൃത്തമാണു നാമെന്നതിനാൽ,
അതു മാത്രമാണു നാമെന്നതിനാൽ.


4.  നൃത്തം ചെയ്യാത്തവർ


തളർവാതം പിടിച്ച കുട്ടി ചോദിച്ചു,
“ഞാനെങ്ങനെ നൃത്തം ചെയ്യും?”
നിന്റെ ഹൃദയം നൃത്തം ചെയ്യട്ടെ,
ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു.


പിന്നെ ദീനക്കാരനായ കുട്ടി ചോദിച്ചു,
“ഞാനെങ്ങനെ പാട്ടു പാടും?”
നിന്റെ ഹൃദയം പാടട്ടെ,
ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു.


പട്ടുപോയ പാവം മുൾച്ചെടി ചോദിച്ചു,
“ഞാനെങ്ങനെ നൃത്തം ചെയ്യും?”
നിന്റെ ഹൃദയം കാറ്റിൽ പാറട്ടെ,
ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു.


പിന്നെ ദൈവം മുകളിൽ നിന്നു ചോദിച്ചു,
“ഞാനീ നീലിമയിൽ നിന്നെങ്ങനെ താഴെ വരും?”
വരൂ, ഈ വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങൾക്കായി നൃത്തം ചെയ്യൂ,
ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞു.


താഴ്വരയാകെ നൃത്തത്തിൽ,
ഒരുമിച്ചു സൂര്യവെളിച്ചത്തിൽ.
ഞങ്ങളോടു ചേരാത്തൊരു ഹൃദയമുണ്ടെങ്കിൽ
അതു പൊടിയാവട്ടെ, വെറും മൺപൊടി.


5.  നർത്തകി


നർത്തകിയിപ്പോൾ നൃത്തം വയ്ക്കുന്നത് 
തനിക്കുള്ളതൊക്കെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന നൃത്തം.
തനിക്കുണ്ടായിരുന്നതൊക്കെ
അവള്‍ കൊഴിച്ചുകളയുന്നു,
അച്ഛനമ്മമാർ, കൂടപ്പിറപ്പുകൾ, തോപ്പുകൾ, പാടങ്ങൾ,
തന്റെ പുഴയുടെ മർമ്മരങ്ങൾ, താൻ നടന്ന വഴികൾ,
വീട്ടിൽ കേട്ട കഥകൾ, തന്റെ മുഖം,
തന്റെ പേരും, ബാല്യകാലസ്വപ്നങ്ങളും.
ഒക്കെയുമൂർന്നുപോകട്ടെയെന്നവൾ വയ്ക്കുന്നു,
തന്റെ ചുമലിൽ നിന്ന്, തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന്, തന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്ന്.
പകലിന്റെ വിളുമ്പിൽ നിന്നു ചിരിച്ചും കൊണ്ടവളാടുന്നു
ഇല്ലായ്മയുടെ നൃത്തം.
അവൾ പാറ്റിക്കളയുന്നതു ലോകത്തെ,
സ്നേഹിക്കുന്ന, വെറുക്കുന്ന, ചിരിക്കുന്ന, കൊല്ലുന്ന ലോകത്തെ,
ചോരച്ച വീഞ്ഞായി ഞെക്കിപ്പിഴിഞ്ഞ ഭൂമിയെ,
ഉറക്കമില്ലാത്ത ധൂർത്തുകളുടെ രാത്രിയെ,
ഉറങ്ങാനിടമില്ലാത്തവരുടെ നോവുകളെ.
ഊരും പേരുമില്ലാതെ, ഒന്നിനോടും,
തന്നോടുപോലും ബന്ധമില്ലാതെ,
അവളാത്മസമർപ്പണം ചെയ്യുന്നു,
പറക്കുന്ന ചുവടുകളാൽ,
സുന്ദരവും നിർമ്മലവുമായി.
കൊടുങ്കാറ്റു പിടിച്ചൊരു തൈമരം പോലെ
അവളാകെയുലയുന്നു,
അവൾ സാക്ഷി പറയുന്നു.
അവളാടുന്നതാൽബട്രോസ്സിന്റെ പറക്കലല്ല,
ഉപ്പു നുണഞ്ഞ തിരകളുടെ കളിമ്പങ്ങളല്ല,
കാറ്റു തല്ലുന്ന ഓടൽപ്പാടങ്ങളുടെ ജയപരാജയങ്ങളല്ല,
തെന്നലിൽ വിളക്കുതിരികളുടെ വേവലാതികളല്ല,
നീളൻപുൽക്കൊടികളുടെ പുഞ്ചിരികളുമല്ല.
തന്നെ സ്നാനപ്പെടുത്തിയ പേരല്ലവൾക്കിപ്പോൾ,
തന്റെ ജാതിയും ഉടലുമല്ലവൾക്കിപ്പോൾ;
അവൾ കുഴിച്ചുമൂടിയിരിക്കുന്നു,
തന്റെ ചോരയുടെ മൃദുലതാളം,
തന്റെ കൗമാരത്തിന്റെ നൃത്തഗാനവും.
നാമറിയാതവൾക്കു മേൽ നാമൂരിയെറിയുന്നു,
ചുവന്ന വിഷക്കച്ച പോലെ നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങള്‍;
സർപ്പദംശനമേറ്റപോലവൾ നൃത്തമാടുമ്പോൾ
അവളുടെ മേലിഴഞ്ഞുകേറുകയാണണലിപ്പാമ്പുകൾ;
പിന്നെയവൾ താഴെ വീഴുന്നു,
കശക്കിയ പൂച്ചെണ്ടു പോലെ,
തോറ്റ പട വിട്ടുപോയ പതാക പോലെ.
സ്വപ്നത്തിലെന്നപോൽ താനറയ്ക്കുന്നവളായവൾ മാറുന്നു,
താൻ മാറിയെന്നുമറിയാതവൾ നൃത്തമാടുന്നു,
അവളുടെ ചേഷ്ടകൾ വാരിവിതറുന്നു, വാരിയെടുക്കുന്നു,
അവളുതിർക്കുന്നതു നാമുതിർക്കുന്ന നെടുവീർപ്പുകൾ.
നാം, നാം തന്നെ അവളുടെ കിതയ്ക്കുന്ന മാറിടം,
ചോര വറ്റിയ തൊലിനിറം, ഭ്രാന്തമായ സീൽക്കാരം,
അവളുടെ സിരകളിലെ പനിയ്ക്കുന്ന ചുവപ്പും.
തന്റെ ശൈശവത്തിലെ ദൈവത്തെ അവൾ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു.


6.  നിശാഗീതം

സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ,
നീയെന്നെ കൈവിട്ടതെന്തേ!
മാണിക്യക്കഴമ്പു പിളർന്ന ശരൽക്കാലക്കനിയെ
ഓർമ്മിയ്ക്കാൻ നീ മറന്നില്ല.
തുളഞ്ഞുകേറിയതാണെന്റെ പാര്‍ശ്വവും,
എന്നാലും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല നീയെന്നെ!

തുടുത്തിരുണ്ട മുന്തിരിക്കുലകളെ നീയോർമ്മവയ്ച്ചു,
ചുവന്ന ചക്കിലേക്കവയെ നീയയച്ചു.
നിന്റെ സൗമ്യനിശ്വാസത്താൽ
പോപ്ളാർമരങ്ങൾക്കു നീ വീശിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.
എന്നിട്ടും മരണത്തിന്റെ ചക്കിൽ വീഞ്ഞാകാൻ
എന്റെ ഹൃദയത്തെ നീയിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല!

വയലറ്റുകൾ വിടരുന്നതു വഴിയിൽ ഞാൻ കണ്ടു,
കാറ്റിന്റെ മദിര ഞാൻ കുടിച്ചു,
മഞ്ഞ പടർന്ന കണ്ണിമകളും ഞാൻ താഴ്ത്തി,
എനിയ്ക്കു കാണേണ്ടിനി വസന്തവും ഹേമന്തവും.
എന്റെ ചുണ്ടുകളും ഞാൻ പൂട്ടിയടച്ചു;
ഇനിയൊരുനാളുമെന്നിൽ നിന്നു കവിതകളുതിരുകയുമില്ല.
ശരൽക്കാലമേഘത്തെ മുറിപ്പെടുത്തിയോനേ,
തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നില്ല നീയെന്നെ!

എന്റെ കവിളത്തു ചുംബിച്ചവനെന്നെ വിലയ്ക്കു വിറ്റു;
ഹീനമായ മേലങ്കിയ്ക്കായവനെന്നെ ഒറ്റുകൊടുത്തു.
ഞാനെന്നെ എന്റെ കവിതകളിലവനു കൊടുത്തു,
എന്റെ ചോരക്കറ പറ്റിയ മുഖം ഞാനവനു കൊടുത്തു,
അവളുടെ മൂടുപടത്തിൽ നിന്റെ മുഖത്തിന്റെ മുദ്ര പോലെ.
ഉദ്യാനത്തിലെന്റെ രാത്രിയിൽ കാണുകയും ചെയ്തു ഞാൻ,
വിമുഖനായ യോഹന്നാനെ, പക വച്ച മാലാഖയെ.

ഇന്നെന്റെ കണ്ണുകളിൽ തുളച്ചുകേറുകയായി,
അതിരറ്റൊരു ക്ഷീണം,
ഒടുങ്ങുന്ന പകലിന്റെ ക്ഷീണം,
ഇനിയുമൊരുദയത്തിന്റെ ക്ഷീണം;
ലോഹം പോലായ മാനത്തിന്റെ ക്ഷീണം,
നീലാകാശത്തിന്റെ ക്ഷീണം!

ഇതാ ഞാനഴിച്ചിടുന്നു,
രക്തസാക്ഷിയുടെ ചെരുപ്പുകൾ,
ഒരാത്മബലിയുടെ മുടിക്കെട്ടും.
ഇനിയൊന്നുറങ്ങിയാൽ മതിയെനിയ്ക്ക്.
രാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റിയുഴലുമ്പോൾ
നിന്നെപ്പോലെ ഞാൻ വാവിട്ടുകരയുന്നു:
സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ,
നീയെന്നെ കൈവിട്ടതെന്തേ!


7.  ചുംബനങ്ങൾ


അഭിശപ്തപ്രണയത്തിനു മരണശിക്ഷ സ്വയം വിധിച്ച ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
ഒരു നോട്ടം മാത്രമായൊതുങ്ങുന്ന ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
ഒരോർമ്മ മാത്രമായൊതുങ്ങുന്ന ചുംബനങ്ങളുണ്ട്.
മൌനചുംബനങ്ങളുണ്ട്, കുലീനചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
ചുംബനസമസ്യകളുണ്ട്, ആത്മാർത്ഥചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
ആത്മാവുകൾ തമ്മിൽ നല്കുന്ന ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
നിഷിദ്ധചുംബനങ്ങളുണ്ട്, നേരുള്ള ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
പൊള്ളുകയും മുറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
സൂചനകൾ തരാത്ത സന്ദിഗ്ധചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
ദുരന്തനാടകങ്ങൾക്കു ജന്മം നല്കുന്ന ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
വിടരാൻ വെമ്പുന്ന പനിനീർപ്പൂക്കളിറുത്തിട്ടവ.
പരിമളം പുരട്ടിയ ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
തൃഷ്ണയുടെ ഇളംചൂടുള്ള ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
രണ്ടു മഞ്ഞുകട്ടകൾക്കിടയിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ
ചുണ്ടുകളിൽ പാടുകൾ വീഴ്ത്തുന്ന ചുംബനങ്ങളുണ്ട്.
വെളുത്ത ലില്ലിപ്പൂക്കൾ പോലുള്ള  ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
ഉദാത്തതയാൽ, ആർജ്ജവത്താൽ, നൈർമ്മല്യത്താൽ.
ഭീരുത്വത്തിന്റെ, വിശ്വാസവഞ്ചനയുടെ ചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
കള്ളസാക്ഷ്യത്തിന്റെ ശപ്തചുംബനങ്ങളുണ്ട്.
യേശുവിനെ യൂദാസ് ചുംബിക്കുമ്പോൾ
ദൈവമുഖത്തു പാപത്തിന്റെ പാടു വീഴുന്നു;
മഗ്ദലന തന്റെ ചുംബനങ്ങളാലവന്റെ വേദനയാറ്റുന്നു.
അതില്പിന്നെ ചുംബനങ്ങളിൽ തുടിക്കുന്നു,
സ്നേഹം, വിശ്വാസം, വേദനയും.
പൂക്കളിൽ തഴുകിപ്പോവുന്ന തെന്നലായി
വിവാഹമണ്ഡപങ്ങളിലവ പ്രത്യക്ഷമാവുന്നു.
വിഭ്രാന്തവികാരങ്ങളുണർത്തുന്ന ഉന്മത്തചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
നിനക്കു നന്നായറിയും, എന്റേതാണവയെന്ന്,
നിന്റെ ചുണ്ടുകൾക്കായി ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചവ.
കരിഞ്ഞ പാടുകൾ വീഴ്ത്തുന്ന ചുംബനജ്വാലകളുണ്ട്,
ചുംബനചണ്ഡവാതങ്ങളുണ്ട്, കിരാതചുംബനങ്ങളുണ്ട്,
നമ്മുടെ ചുണ്ടുകൾ മാത്രം രുചിയറിഞ്ഞവയും.
നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ, നമ്മുടെ പ്രഥമചുംബനം?
അതിന്നതെന്നു പറയാനരുതാത്തതായിരുന്നു,
നിന്റെ മുഖമാകെയതു തുടുപ്പിച്ചിരുന്നു,
വികാരമൂർച്ഛയാലന്നു നിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ, അന്നൊരു സായാഹ്നത്തിൽ
അസൂയ കൊണ്ടു ഭാവന കാടു കയറിയ നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടു;
നിന്നെ ഞാനെടുത്തുയർത്തിയപ്പോൾ ഒരു ചുംബനം വിറ കൊണ്ടു...
പിന്നെ നീയെന്തു കണ്ടു? എന്റെ ചുണ്ടിൽ ചോരത്തുള്ളികൾ!
ചുംബിക്കാൻ നിന്നെ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു, എന്റെ ചുംബനങ്ങളാൽ,
നിന്റെ ചുണ്ടുകൾക്കായി ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ച ചുംബനങ്ങളാൽ.


8.  താരാട്ടുപാട്ട്


ലക്ഷോപലക്ഷങ്ങളായ ദിവ്യനക്ഷത്രങ്ങളെ
കടല്‍ പാടിയുറക്കുന്നു,
കടലിന്റെ സ്നേഹത്തിനു കാതോർക്കവെ
എനിക്കു സ്വന്തമായതൊന്നിനെ ഞാൻ പാടിയുറക്കുന്നു.

രാത്രിയിൽ നാടോടിത്തെന്നൽ
ഒരു ഗോതമ്പുകതിരിനെ പാടിയുറക്കുന്നു;
കാറ്റിന്റെ സ്നേഹത്തിനു കാതോർക്കവെ
എന്റെ ഓമനയെ ഞാൻ പാടിയുറക്കുന്നു.

മൌനിയായൊരായിരം ലോകങ്ങളെ
നമ്മുടെ പിതാവായ ദൈവം പാടിയുറക്കുന്നു;
ഇരുട്ടത്തവന്റെ കൈപ്പെരുമാറ്റമറിയവെ,
എനിക്കു കിട്ടിയ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ പാടിയുറക്കുന്നു.


9.  മണ്ണിനടിയിൽ നീയെന്തറിയുന്നു

മണ്ണിനടിയിൽ കിടക്കെ നീയറിയുന്നുവോ,
ഈ വസന്തത്തിന്റെ ഊഷ്മളമാർദ്ദവം?
മണ്ണിലൂടെ നിന്നിലേക്കെത്തുന്നുണ്ടോ,
സുഗന്ധിപ്പൂവിന്റെ നിശിതപരിമളം?
ആകാശം നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ,
മലഞ്ചോലകളുടെ തെളിഞ്ഞ പീലികള്‍,
മിന്നിയും മങ്ങിയും മലമുടികള്‍?
നീയോർക്കുന്നുവോ, കട്ടിക്കംബളം വിരിച്ചൊരു പാത,
നിന്റെ പിടയ്ക്കുന്ന കൈയിലെന്റെ കൈയടക്കം?
സിരകളിൽ ഈ വസന്തം വാറ്റുന്നു,
വാസനിക്കുന്ന മധുരമദിര.
അടഞ്ഞ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ടതു നുകരാൻ
മണ്ണിനടിയിലായ നിനക്കായെങ്കില്‍?
പുഎങ്കില്‍ പുഴയ്ക്കരികു വയ്ക്കുന്ന ഈ പച്ചപ്പിൽ
പരിമളവാഹിയായി നീ വന്നേനെ .
എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിനക്കിഷ്ടമായേനെ,
അതിന്റെ മാർദ്ദവവും ഊഷ്മളപാരുഷ്യവും.
മണ്ണിനടിയിലാണു നീ പക്ഷേ;
മണ്ണു നിശബ്ദമാക്കിയിരിക്കുന്നു നിന്റെ നാവിനെ.
ഈ വസന്തത്തിന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന മധുരഗാനങ്ങൾ
ഇനി നിനക്കാവില്ലെന്നോടൊത്തു പാടാന്‍.


10. ചോദ്യങ്ങൾ


എങ്ങനെയാണവരുറങ്ങുക ദൈവമേ, ആത്മഹത്യ ചെയ്തവർ?
വായടച്ചുപിടിച്ചും ചെന്നികൾ രണ്ടുമൊഴിഞ്ഞും,
കണ്ണുകൾ നിലാവു പോലെ വെളുത്തും തുറിച്ചും,
കൈകളദൃശ്യമായൊരു നങ്കൂരത്തിനു നേർക്കു നീട്ടിയും?

അഥവാ, ആളുകൾ പിരിഞ്ഞാൽ നീ വരുമോ,
അന്ധമായിപ്പോയ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മിയടയ്ക്കാൻ,
നോവാ,തൊച്ചവയ്ക്കാതെ കുടലുകൾ പിടിച്ചിടാൻ,
മിടിപ്പടങ്ങിയ നെഞ്ചിൽ കൈകൾ പിണച്ചുവയ്ക്കാൻ?

ആ കുഴിമാടത്തിനു മേൽ നട്ടുപിടിപ്പിച്ച പനിനീർച്ചെടി,
അതു പൂക്കളിത്ര ചുവപ്പിച്ചതു മുറിവുകൾ പോലെ തോന്നിക്കാനല്ലേ?
അതിനില്ലേ എരിക്കുന്നൊരു മണം, ഒരിരുണ്ട സൌന്ദര്യം,
പിണഞ്ഞ പാമ്പുകൾ പോലെ മുരടിച്ച ഇലകളും?

പിളർന്ന മുറിവായകളുടെ നനഞ്ഞ വാതിലുകളിലൂടെ,
പറയൂ ദൈവമേ, ആത്മാവിറങ്ങിയോടുമ്പോൾ
അതു നിന്റെ മുന്നിലേക്കു വരുന്നതു നിശ്ചലവായു പകുത്തും കൊണ്ടോ,
അതോ, ചിറകുകളുടെ വിഭ്രാന്തകലാപത്തോടിരച്ചും കൊണ്ടോ?

ഒരു വെയിൽക്കതിരു പോലുമവരിലേക്കെത്തില്ലേ?
അവരുടെ ചുവന്ന മുറിപ്പാടുകൾ കഴുകാനൊരു ജലവുമില്ലേ?
അവർക്കു നേരെ മാത്രമാണോ നിന്റെ ഹൃദയം നിർവികാരം,
നിന്റെ കൂർത്ത കാതുകൾ ബധിരം, നിന്റെ കണ്ണുകളടഞ്ഞതും?

അതേയെന്നാളുകൾ പറയുന്നു, അതൊരു സ്ഖലിതമാവാം, പകയുമാവാം;
അവർ തന്നെയാണു നിന്നെ നീതിയെന്നെന്നും വിളിക്കുന്നതും.
എന്നാൽ ഞാൻ, ദൈവമേ, മദിര പോലെ നീ തലയ്ക്കു പിടിച്ചവൾ,
സ്നേഹമെന്നല്ലാതൊരു പേരും നിന്നെ ഞാൻ വിളിക്കില്ല.

എനിക്കറിയാം, മനുഷ്യന്റെ കൈകളെന്നും ക്രൂരമാണെന്നിരിക്കെ,
ജലപാതം തല ചുറ്റിക്കും, മലകൾ മെരുങ്ങുകയുമില്ലെന്നിരിക്കെ,
ഈ മണ്ണിലെ പഴത്തോപ്പുകളിൽ മരങ്ങളായ മരങ്ങളെല്ലാം
തങ്ങളുടെ മാധുര്യം കുതിർത്തെടുക്കുന്ന ജലകുംഭം നീയെന്ന്.


11. മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികൾ

മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികൾക്കറിയാം,
തങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചവരുടെ ചുണ്ടുകൾക്കു മേൽ
മഞ്ഞു പോലെ മൺപൊടി വിതറാൻ:
ആ ചുണ്ടുകൾ പിന്നെ ചുംബനമറിയുകയുമില്ല.

മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികൾ
ജീവന്റെ പൊള്ളുന്ന കനലുകൾക്കു മേൽ
തങ്ങളുടെ വെണ്മ കോരിയിടുന്നു,
വെളിച്ചമെല്ലാം കെടുത്തിക്കളയുന്നു.

ശക്തമാണു മരിച്ചവരുടെ അസ്ഥികൾ,
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ പേശികളെക്കാൾ ശക്തം.
ചിതറിയെങ്കിലും അവ പണിയുന്ന തുടലിൽ
നാം പെട്ടുകിടക്കുന്നു, തുണയറ്റവരായി.


12. മൃത്യുഗീതം


കണക്കെടുപ്പുകാരിക്കിഴവീ,
മരണമെന്ന സൂത്രക്കാരീ,
നീ നടക്കുന്ന വഴിയിലെവിടെയും
എന്റെ കുഞ്ഞിനെ നീ കാണാതെപോകട്ടെ.

കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ മണക്കുമ്പോൾ,
പാൽമണം മണത്തു നടക്കുമ്പോൾ
ഉപ്പും കുറുക്കിയതും നീ മണത്തറിയട്ടെ,
എന്റെ മുലപ്പാലിന്റെ മണം നിനക്കറിയാതെപോകട്ടെ.

ലോകത്തിനെതിരമ്മേ,
മനുഷ്യരെ പെറുക്കിയെടുക്കുന്നവളേ,
കടപ്പുറങ്ങളിലും ഇടവഴികളിലും,
ആ കുഞ്ഞിനെ നീ കാണാതെപോകട്ടെ.

അവനെ സ്നാനപ്പെടുത്തിയ പേരും
അവനോടൊപ്പം വളരുന്ന പൂവും
നീ മറന്നേക്കൂ, ഓർമ്മക്കാരീ.
അതു വച്ചുമറക്കൂ, മരണമേ.

കാറ്റും മണലും ഉപ്പും നിന്നെ ഭ്രാന്തെടുപ്പിക്കട്ടെ,
നിനക്കെല്ലാം കൂടിക്കുഴഞ്ഞുപോകട്ടെ,
നിനക്കു വേറിട്ടറിയാതെപോകട്ടെ,
കിഴക്കു നിന്നു പടിഞ്ഞാറും,

കടലിൽ മീനിനെപ്പോലെ
അമ്മയിൽ നിന്നു കുഞ്ഞിനെയും.
ആ ദിവസം, ആ മുഹൂർത്തത്തിൽ
നീ കാണുന്നതെന്നെ മാത്രമാകട്ടെ.


13. മറ്റൊരുവൾ


എനിക്കുള്ളിൽ ഞാനിന്നൊരുവളെക്കൊന്നു:
എനിക്കു സ്നേഹമില്ലാത്തൊരുവളെ.

മലകളിൽ കാട്ടുകള്ളിച്ചെടിയുടെ
ജ്വലിക്കുന്ന പൂവായിരുന്നു അവൾ,
ഒരിക്കലുമുടൽച്ചൂടു മാറാത്ത
വരൾച്ചയും തീയുമായിരുന്നു.

അവൾക്കു കാല്ക്കൽ കല്ലുകളായിരുന്നു,
ചുമലുകൾക്കു മേലാകാശമായിരുന്നു,
ജലത്തിന്റെ നനഞ്ഞ കൺപീലിക്കായി
ഒരിക്കലുമവൾ താഴേക്കിറങ്ങിവന്നിരുന്നുമില്ല.

അവൾ കിടന്നുറങ്ങിയേടത്തൊക്കെ
പുൽക്കൊടികൾ വാടിക്കരിഞ്ഞുപോയിരുന്നു,
അവളുടെ പൊള്ളുന്ന നിശ്വാസത്താൽ,
അവളുടെ മുഖത്തെരിയുന്ന കനലുകളാൽ.

കാറ്റു തട്ടിയാലുണങ്ങുന്ന മരക്കറ പോലെ
അവളുടെ വാക്കുകളുറയുമായിരുന്നു,
മോചനം കിട്ടിയ തടവുകാരെപ്പോലെ
സ്വതന്ത്രമായിരുന്നില്ല അവളുടെ വാക്കുകൾ.

മലകളിലെ പരുക്കൻ മരത്തിനു
മുതുകു വളച്ചുനില്ക്കാനറിയില്ല,
അവൾക്കരികിൽ പക്ഷേ,
ഞാൻ കുനിഞ്ഞുകുനിഞ്ഞു പോയി...

എന്റെ ഹൃദയരക്തം കൊടുക്കാതെ
ഞാനവളെ ചാവാൻ വിട്ടു.
തീറ്റ കിട്ടാതായ കഴുകനെപ്പോലെ
അവൾ വിശന്നുചത്തു.

ചിറകടികൾ സാവധാനമടങ്ങി,
ശോഷിച്ചുശോഷിച്ചവളൊടുങ്ങി;
കനലണഞ്ഞ ചാരം
എന്റെ കൈകളിൽ വന്നുവീണു.

എന്നിട്ടുമവളുടെ സഹോദരിമാർ
അവൾക്കു വേണ്ടി എന്നെ വിളിച്ചുകരയുന്നു,
ഞാൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ
പൊള്ളുന്ന കളിമണ്ണെന്റെ കാലടി കീറുന്നു.

അവരെക്കടന്നുപോകെ ഞാൻ പറയുന്നു:
കൊല്ലികളിൽ പോയിനോക്കൂ,
ആ കളിമണ്ണിൽ നിന്നു മെനഞ്ഞെടുക്കൂ
മറ്റൊരു ജ്വലിക്കുന്ന കഴുകനെ.

നിങ്ങൾക്കാവില്ലതിനെങ്കിൽ, കഷ്ടം,
അവളെ മറന്നേക്കൂ!
ഞാനവളെ കൊന്നു.
നിങ്ങളും, സ്ത്രീകളേ, അവളെ കൊല്ലണം!


14. നക്ഷത്രഗീതം


നക്ഷത്രമേ, ഞാൻ ദുഃഖിത.
പറയൂ, നീ എന്നെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ,
ഇത്രയും ദുഃഖിക്കുന്നൊരാത്മാവിനെ?
“നിന്നിലും ദുഃഖിതയെ എനിക്കറിയാം.”

നക്ഷത്രമേ, ഞാനേകാകിനി.
എന്റെ ആത്മാവിനോടൊന്നു പറയൂ,
അവളെപ്പോലൊരേകാകിനിയുണ്ടോയെന്ന്.
“തീർച്ചയായും,” നക്ഷത്രം പറഞ്ഞു.

ഞാൻ കരയുന്നതൊന്നു നോക്കൂ.
ഇതുപോലൊരു കണ്ണീരിന്റെ മൂടുപടം
ഏതൊരുവളെന്നണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു?
“നിന്നെക്കാൾ കണ്ണിരൊഴുക്കുന്നവളുമുണ്ട്.”

അവളെ നിനക്കറിയുമോ,
ആ ഏകാകിനിയെ, ദുഃഖിതയെ,
പറയൂ, അവളരികിലാണോ?

“ഞാൻ തന്നെയാണവൾ,
സ്വപ്നങ്ങളുടെ നെയ്ത്തുകാരി,
വെളിച്ചം കണ്ണീരായി മാറിയവൾ.“



Pine Forest

Let us go now into the forest.
Trees will pass by your face,
and I will stop and offer you to them,
but they cannot bend down.
The night watches over its creatures,
except for the pine trees that never change:
the old wounded springs that spring
blessed gum, eternal afternoons.
If they could, the trees would lift you
and carry you from valley to valley,
and you would pass from arm to arm,
a child running
from father to father.

Rocking

A thousand waves
Divine the sea she rocks
I hear the loving seas
And rock my son, my son
Night fields of wheat
The wandering wind rocks
I hear the loving winds
And rock my son, my son
His thousands worlds
Silent God Father rocks
I feel His hand in shades
And rock my son, my son.

Those Who Do Not Dance

A crippled child
Said, “How shall I dance?”
Let your heart dance
We said.
Then the invalid said:
“How shall I sing?”
Let your heart sing
We said
Then spoke the poor dead thistle,
But I, how shall I dance?”
Let your heart fly to the wind
We said.
Then God spoke from above
“How shall I descend from the blue?”
Come dance for us here in the light
We said.
All the valley is dancing
Together under the sun,
And the heart of him who joins us not
Is turned to dust, to dust.


GIVE ME YOUR HAND

For Tasso de Silveira

Give me your hand and give me your love,
give me your hand and dance with me.
A single flower, and nothing more,
a single flower is all we’ll be.

Keeping time in the dance together,
singing the tune together with me,
grass in the wind, and nothing more,
grass in the wind is all we’ll be.

I’m called Hope and you’re called Rose;
but losing our names we’ll both go free,
a dance on the hills, and nothing more,
a dance on the hills is all we’ll be.


“Everything is Round”

Stars are circles of children
Looking at the earth as they play…
Wheat stalks are bodies of children
swaying and swaying as they play…

Rivers are circles of children
running of to the sea as they play
Waves are circlets of little girls
embracing this world…as they play…

(Translated by D.M. Pettinella)

“The Other Woman”

I killed a woman in me.
I didn’t love her.

She was the flower flaming
from the mountain cactus,
she was dryness and fire;
nothing could cool her.

Stone and sky she had
underfoot and around her;
never did she kneel
to seek the gaze of water.

Where she lay down to rest
she withered the grass
with the heat of her breath,
the ember of her face.

Her speech hardened
quick as pitch,
so no soft charm
could be released.

She couldn’t bow,
the mountain plant,
while I beside her
bowed and bent.

I left her to die,
robbing her of my heart.
She ended like that,
an eagle starved.

Her wings stopped beating,
she bowed down, spent,
and her quenched spark
dropped in my hand.

Her sisters still
mourn her, accuse me,
and the burning quicklime
claws me as I pass.

Going by I tell them:
“Look in the creekbeds,
from their clays
make another fire-eagle.

If you can’t,
well then, forge her!
I killed her. You, too,
you kill her!”

tr. by Ursula K. Le Guin

The Dancer

The dancer now is dancing
the dance of losing it all.
Whatever she had, she lets it go,
fathers and brothers, gardens and fields,
the sound of her river, the roads,
her fireside tale, her face,
her name, and the games of her childhood,
as if she were letting everything fall
from her back, her breast, her soul.

On the edge of night and winter
laughing, she dances total poverty.
It’s the world she’s winnowing away,
the loving, hating, smiling, killing world,
earth crushed to a bloody vintage,
night with its sleepless excesses,
and the ache of homelessness.

Without name or creed or people, stripped
of everything and of herself, she gives from the core
beautiful, pure, with flying feet.
Shaken like a tree and in the eye
of the tornado, she bears witness.

She isn’t dancing the flight of the albatross,
salt-spattered, sport of the waves,
nor the lift and bow
of reed-beds in the wind,
nor the wind that fills the sail,
nor the smile of the high grass.

She isn’t called by her baptismal name.
She loosed herself from caste and flesh,
buried the beat of her blood
and the ballad of her adolescence.

Without knowing it we throw our lives
over her like a poisonous red garment.
And so she dances while vipers
crawl on her, biting, quick and free,
and let her drop like a tattered wreath,
the banner of a defeated army.

Sleepwalking, turned into what she hates,
she dances on, not knowing she is changed,
her gestures scattering and gathering,
gasping out our gasping breaths,
cutting the air that brings her no relief,
alone, a whirlwind, foul and pure.

We, we are the gasping of her breast,
her bloodless pallor, the wild cry
she sends from west to east,
the red fever of her veins,
the loss of the God of her childhood.

(translated from the Spanish by Ursula K. Guin)


2017, ഓഗസ്റ്റ് 30, ബുധനാഴ്‌ച

നെരൂദ - കാന്റോ ജനറൽ


art-1399818575

ലാറ്റിൻ അമേരിക്കയെ കുറിച്ച് നെരൂദ എഴുതിയ ഇതിഹാസമാണ്‌ 15 കാണ്ഡങ്ങളിലായി 231 കവിതകള്‍ അടങ്ങിയ കാന്റോ ജനറൽ . 1950ൽ രണ്ടു വാല്യങ്ങളായി മെക്സിക്കോ സിറ്റിയിലാണ്‌ ഈ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത്. ആ പ്രത്യേകപതിപ്പിൽ പ്രശസ്ത മ്യൂറലിസ്റ്റുകളായ ഡീഗോ റിവേറ, ഡേവിഡ് അല്ഫാരോ സിക്വേറോ എന്നിവരുടെ ചിത്രങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് നെരൂദയ്ക്ക് 46 വയസ്സാണ്‌; അന്താരാഷ്ട്രപ്രശസ്തനായ കവിയുമാണ്‌ . ജീവിതയാത്രയുടെ മദ്ധ്യത്തിലെത്തിയ ഒരു കവി തന്നിലേക്കും തന്നെ പരുവപ്പെടുത്തിയ പാരമ്പര്യത്തിലേക്കും തിരിഞ്ഞുനോക്കിയതിന്റെ കാവ്യപരിണാമമാണ്‌ കാന്റോ ജനറൽ. വാൾട്ട് വിറ്റ്മാന്റെ Song of Myself ഒരു പൂർവ്വമാതൃകയാണെങ്കിലും നെരൂദ തന്നെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല, സർവ്വതിനെക്കുറിച്ചുമാണ് പാടുന്നത്  മനുഷ്യന്റെ ചരിത്രവും അവൻ വ്യാപരിക്കുന്ന മൂർത്തലോകവും മാത്രമല്ല, അവന്റെ മാനസികവും നൈതികവുമായ ലോകങ്ങൾ, വിശ്വാസങ്ങൾ, ഭീതികൾ, കാംക്ഷകൾ എല്ലാം ഇഴയിടുന്ന വിചിത്രചിത്രകംബളമാണത്.


1.  ചില ജന്തുക്കള്‍


ഇഗ്വാനയുടെ സന്ധ്യനേരമിത്.

മഴവിൽ നിറമാർന്ന കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും
അവന്റെ നാവിന്റെ ചാട്ടുളി പായുന്നു,
തഴച്ച പച്ചയിലതു ചെന്നു തറയ്ക്കുന്നു.
ആശ്രമജീവിയായ ഒരുറുമ്പുതീനിയതാ,
സംഗീതപദം വച്ചു കാട്ടിൽ നടക്കുന്നു.
ഉയരങ്ങളിൽ പ്രാണവായു പോലെ നേർത്ത കാട്ടുലാമ
പൊൻപാദുകങ്ങളുമിട്ടു നടക്കുന്നു.
നാട്ടുലാമയോ, ആർജ്ജവം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി
മഞ്ഞുതുള്ളികളലങ്കരിക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ
സുതാര്യത കണ്ടുനിൽക്കുന്നു.
മൊച്ചകൾ പുലരിയുടെ തീരത്തിരുന്നുകൊണ്ട്
ഒടുങ്ങാത്ത കാമാർത്തിയുടെ ഇഴ പിരിയ്ക്കുന്നു;
പൂമ്പൊടിയുടെ ചുമരുകൾ അവർ തട്ടിനിരപ്പാക്കുന്നു,
പൂമ്പാറ്റകളുടെ വയലറ്റുചിറകുകളെ വിരട്ടിയോടിക്കുന്നു.

ചീങ്കണ്ണികളുടെ രാത്രിയുമിത്.
തഴയ്ക്കുന്ന ആദിതമസ്സിൽ നിന്നു
കൂർത്ത മോന്തകൾ പുറപ്പെടുന്നു,
മണ്ണിലേക്കു മടങ്ങുന്ന പടച്ചട്ടകളുടെ ചതഞ്ഞ കിലുക്കം
നിദ്രാണമായ ചതുപ്പിൽ നിന്നു കേൾക്കുമാറാകുന്നു.

ജാഗ്വാറിന്റെ ഭാസുരമായ അസാന്നിദ്ധ്യം
ഇലകളിലുരുമ്മിക്കടന്നുപോകുന്നു,
വിശപ്പിന്റെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയായി
പൊന്തകളിലൂടെ പ്യൂമ പാഞ്ഞുപോകുന്നു,
കാടിന്റെ ഉന്മത്തനേത്രങ്ങൾ അവനിലെരിയുന്നു .
തുരപ്പൻ കരടികൾ പുഴയുടെ ചുവടുകൾ മാന്തുന്നു,
അവിടെ സ്പന്ദിക്കുന്ന കൂടുകൾ അവർ മണത്തറിയും,
അവയിലെ ആനന്ദങ്ങളെ പിന്നെയവർ
ചെമ്പൻ പല്ലുകൾ കൊണ്ടു നേരിടും.

പിന്നെയുമുണ്ടല്ലോ, പുഴയുടെ ആഴങ്ങളിൽ
ഭൂമിയുടെ വളയം പോലെ ചുരുട്ടയിട്ടു കിടക്കുന്നവൻ,
അതികായനായ അനാക്കൊണ്ട,
ചേറിന്റെ വിഭൂതി മേലാകെ വാരിത്തേച്ചവൻ,
ഭക്തന്‍, സർവഭക്ഷകൻ.


2.  ആമസോൺ


ആമസോണേ,
ജലമാത്രകളുടെ തലനഗരമേ,
തറവാടിനു കാരണവരേ,
ഉർവരതയുടെ
നിഗൂഢനിത്യത നീ,
പുഴകൾ പറവകളെപ്പോലെ നിന്നിൽ കൂടണയുന്നു,
അഗ്നിവർണ്ണമായ പുഷ്പപുടങ്ങൾ നിന്റെയുടലു പൊതിയുന്നു,
പട്ടുപോയ വന്മരങ്ങൾ നിന്നെ വാസനപ്പെടുത്തുന്നു,
നിന്നെ കണ്ണുകളിലൊതുക്കാൻ, നിന്റെയളവെടുക്കാൻചന്ദ്രനാവില്ല .
ദാമ്പത്യവൃക്ഷം പോലെ
ഹരിതബീജം നിറഞ്ഞുമുട്ടിയവൻ നീ,
വന്യവസന്തത്തിൽ നീ വെള്ളി പൂശുന്നു,
കാടുകൾ നിന്നെ ചുവപ്പാക്കുന്നു,
നിലാവു വീഴുന്ന ശിലകൾക്കിടയിൽ നീ നീലിയ്ക്കുന്നു,
ആവിയെടുത്തുടുക്കുന്നവൻ നീ,
ഭ്രമണം ചെയ്യുന്ന ഗ്രഹം പോലലസഗാമിയും


3.  ടെക്കിൻഡാമ*


ടെക്കിൻഡാമ, നീയോർക്കുന്നുവോ,
വിജനമായ മലമുടികളിലൂടെ
നിന്റെയേകാന്തസഞ്ചാരം-
കാടുകളിലൊരു നൂലിഴ,
മെലിഞ്ഞൊരിച്ഛാശക്തി,
ഒരു സ്വർഗ്ഗീയരേഖ,
വെള്ളിനിറത്തിലൊരമ്പ്-
നീയോർക്കുന്നുവോ, തട്ടുതട്ടായി,
പൊന്നിന്റെ ചുമരുകളൊന്നൊന്നായി
തുറന്നും കൊണ്ടൊടുവിൽ
ശൂന്യശിലകളുടെ ഭീഷണമായ അരങ്ങിലേ-
ക്കാകാശത്തു നിന്നു നീ മറിഞ്ഞുവീണതും?

*Tequendama ബൊഗോട്ടോ നദിയിലെ 132 അടി ഉയരത്തിലുള്ള വെള്ളച്ചാട്ടം


4.  ബിയോ-ബിയോ*

പറയൂ, ബിയോ-ബിയോ ,
നിന്റേതു തന്നെ
എന്റെ നാവു തെറുക്കുന്ന വാക്കുകൾ,
നീ തന്നെ ഭാഷയെനിക്കു തന്നതും,
മഴയുമിലയുമരച്ചുചേർത്ത ആ നിശാഗാനം.
കുട്ടി പറയുന്നതിനാരും കാതു കൊടുക്കാതിരുന്നപ്പോൾ
നീയാണെനിക്കു ചൊല്ലിത്തന്നത്
ഭൂമിയുടെ മഹോദയം,
നിന്റെ ദേശത്തെ പ്രബലശാന്തി,
പ്രാണനറ്റ കണകളുടെ വിറയിൽ
പൊറുതി കണ്ട പകയുടെ കഥയും,
ഒരായിരം കൊല്ലമായി ഇലവർങ്ങലതയുടെയിലകൾ
നിന്നോടു പറഞ്ഞതൊക്കെയും-
പിന്നെ നീ കടലിനെ പുണരുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു,
നാവുകളും മുലകളുമായി പിരിഞ്ഞും,
പരന്നും പൂവിട്ടും,
ചോരയുടെ നിറമുള്ളൊരു പഴംകഥയടക്കത്തിൽ പറഞ്ഞും.

*Bio-Bio ചിലിയിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ നദി


5.  മാച്ചു പീച്ചു – XII


എന്നോടൊത്തുയിരെടുക്കാനെഴുന്നേല്‍ക്കൂ, സഹോദരാ.

നിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ വിതച്ച ഗർത്തത്തിൽ നി-
ന്നെന്റെ നേർക്കു നീ കൈനീട്ടു .
പാറകളുടെ പിടി വിട്ടു നീ പോരില്ല,
ഭൂഗർഭകാലത്തിൽ നിന്നു നീ പുറത്തുവരില്ല,
നിന്റെ കാറിയ ഒച്ച മടങ്ങിവരില്ല,
തുരന്നെടുത്ത നിന്റെ കണ്ണുകളും മടങ്ങിവരില്ല.

മണ്ണിന്നാഴത്തിൽ നിന്നെന്നെ നീ നോക്കു,
ഉഴവുകാരാ, നെയ്ത്തുകാരാ,
നാവെടുക്കാത്ത ആട്ടിടയാ,

പരദേവതകൾ കണക്കത്തെ
*ഹ്വാനക്കോകളെ മേയ്ക്കുന്നവനേ,
ചതിയ്ക്കുന്ന ചട്ടക്കൂടിന്റെ മേലറ്റത്തിരിക്കുന്ന
മരയാശാരീ,
ആൻഡീസിന്റെ കണ്ണീരു ചുമക്കുന്നോനേ,
വിരലുകൾ തകർന്ന സ്വർണ്ണപ്പണിക്കാരാ,
വിതച്ച വിത്തുകൾക്കിടയിൽ
ഉത്കണ്ഠാകുലനായ കൃഷിക്കാരാ,
ചെളിയിൽ തുലഞ്ഞ കുംഭാരാ-
പുതുജീവന്റെ ഈ കോപ്പയിലേക്കു പകരൂ
പണ്ടേ കുഴിച്ചിട്ട നിന്റെ ദുഃഖങ്ങൾ.
നിന്റെ ചോരയും നെറ്റിയിലെ ചാലും
എനിക്കു കാട്ടിത്തരൂ;
എന്നോടു പറയൂ:
എന്നെ കൊരടാവു കൊണ്ടടിച്ചതിവിടെ,
ഒരു രത്നക്കല്ലിനു തിളക്കം പോരായിരുന്നുവത്രെ,
ചോളത്തിന്റെ, രത്നത്തിന്റെ പാട്ടം കൊടുക്കാൻ
മണ്ണൊന്നു വൈകിയത്രെ.
നീ തടഞ്ഞുവീണ കല്ലൊന്നു കാണിച്ചുതരൂ,
നിന്നെത്തറച്ച കുരിശിന്റെ മരവും.
പഴയ തീക്കല്ലുകളുരച്ച്
പഴയ വിളക്കുകൾ കൊളുത്തൂ;
അതു തിളക്കട്ടെ
നൂറ്റാണ്ടുകൾ നിന്റെ മുറിവുകളിലൊട്ടിപ്പിടിച്ച ചാട്ടകളെ,
നിന്റെ ചോര തിളങ്ങുന്ന കോടാലികളെ.
മരിച്ച വായകൾക്കു നാവാകാനല്ലോ ഞാൻ വന്നു.
മണ്ണിലാകെ സംഘം ചേരട്ടെ
മരിച്ച ചുണ്ടുകൾ.
ഒപ്പം നങ്കൂരമിട്ടവനാണു ഞാനെന്നപോലെ
രാവിടമുറിയാതെ ആഴങ്ങളിൽ നി-
ന്നെന്നോടു സംസാരിക്കൂ,
ഒന്നും വിടാതെന്നോടു പറയൂ,
തുടരു തുടരായി, കണ്ണി കണ്ണിയായി,
അടിയടിയായി;
നീയൊളിപ്പിച്ച കത്തികൾ മുന കൂർപ്പിക്കൂ,

അവയെടുത്തു ചാണ്ടൂ എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക്,
എന്റെ കൈകളിലേക്ക്,
മിന്നൽപ്പിണരിന്റെ കുത്തൊഴുക്കു പോലെ,
വ്യാഘ്രങ്ങളൊളിപ്പിച്ച പുഴ പോലെ,

തേങ്ങിത്തേങ്ങി ഞാന്‍ കരയട്ടെ:
മണിക്കൂറുകൾ, ദിവസങ്ങൾ, കൊല്ലങ്ങൾ,
അന്ധമായ യുഗങ്ങൾ, പ്രകാശവർഷങ്ങൾ.

എനിക്കു തരൂ നിശ്ശബ്ദത, ജലം, പ്രത്യാശ.

എനിക്കു തരൂ സമരം, ഇരുമ്പും, തീമലകളും.

എന്റെയുടലിൽ പറ്റിപ്പിടിക്കട്ടെ കാന്തങ്ങള്‍ പോലുടലുകൾ.

വരൂ, വരൂയെന്റെ സിരകളിലേക്ക്, വായിലേക്ക്.

നാവെടുക്കൂ എന്റെ വാക്കിലൂടെ, എന്റെ ചോരയിലൂടെ.


*guanaco-ഒട്ടകവർഗ്ഗത്തിൽപ്പെട്ട മൃഗങ്ങൾ


6.  മരുഭൂമി


പെരുമണലാരണ്യങ്ങളിൽ
കഠിനം മദ്ധ്യാഹ്നമെത്തുന്നു:
ലോകം നഗ്നം,
വിശാലം, വന്ധ്യം,
പൂഴിപ്പരപ്പിന്റെയങ്ങേയതിരോളം ശുദ്ധം:
ഉപ്പളങ്ങളിലൊറ്റയ്ക്കു നില്ക്കുമ്പോൾ
ജീവനുള്ള ഉപ്പിന്റെ കിരുകിരുപ്പിനു
കാതോർക്കൂ:
നിശൂന്യവിശാലതയില്‍
സൂര്യൻ ചില്ലുപാത്രങ്ങളെറിഞ്ഞുടയ്ക്കുമ്പോള്‍
മണ്ണിനു മേലൊരു കിലുകിലാരവം,
ഉപ്പുപരലുകളുടെ വരണ്ടമർന്ന വിലാപസ്വരം.


7.  ഉറുഗ്വേ


ഉറുഗ്വേ ഒരു കിളിപ്പാട്ട്, ജലത്തിന്റെ ഭാഷ,
നീര്ച്ചാട്ടം പോലൊരക്ഷരം,
ചില്ലുപാത്രങ്ങളുടെ ചക്രവാതം-
ഉറുഗ്വേ, വാസനിയ്ക്കുന്ന വസന്തത്തിൽ
കനികളുടെ മർമ്മരം,
കാട്ടാറുകളുടെ ചുംബനം,
അറ്റ്ലാന്റിക്കിന്റെ നീലമുഖാവരണം.
ഉറുഗ്വേ, കാറ്റു വീശുന്ന പൊൻപകൽ
തോരയിട്ട തുണികൾ,
അമേരിക്കയുടെ മേശപ്പുറത്തെ അപ്പം,
മേശപ്പുറത്ത്
അപ്പത്തിന്റെ നൈർമ്മല്യം.


8.  പതാകകൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന്


ഇക്കാലം വരെയ്ക്കും ഞങ്ങളുടെ പതാകകൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതീവിധം.
ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ മനസ്സലിവതിൽ നെയ്തുചേർത്തു,
യാതന കൊണ്ടവർ കീറത്തുണികൾ തുന്നിയെടുത്തു.

പൊള്ളുന്ന കൈകൾ കൊണ്ടവരതിൽ നക്ഷത്രം പതിച്ചുവച്ചു.
സ്വരാജ്യത്തിന്റെ നക്ഷത്രത്തിനു തങ്ങിനിൽക്കാനായി
കുപ്പായത്തിൽ നിന്നോ, ആകാശമണ്ഡലത്തിൽ നിന്നോ,
നീലിമയുടെ ഒരു തുണ്ടവർ മുറിച്ചെടുത്തു.

തുള്ളിയിറ്റി, തുള്ളിയിറ്റി ചുവപ്പ്  പിറവിയെടുക്കുകയുമായിരുന്നു.


9.  യൌവനം


വഴിവക്കിലെ പ്ളം മരങ്ങളെടുത്തുവീശുന്ന അമ്ളഖഡ്ഗങ്ങൾ പോലെ ഒരു ഗന്ധം,
പല്ലുകളിൽ കല്ക്കണ്ടത്തരികൾ പോലെ ചുംബനങ്ങൾ,
വിരൽത്തുമ്പുകളിൽ തുള്ളിയിറ്റുന്ന ജീവജലം,
രതിയുടെ മധുരഫലം,
മുറ്റങ്ങൾ, വൈക്കോൽക്കൂനകൾ,
വീടുകളുടെയാഴങ്ങളിലൊളിഞ്ഞു മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഉൾമുറികൾ,
പോയകാലത്തിൽ മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മെത്തകൾ,
മറഞ്ഞ ജനാലയിൽ നിന്നു താഴത്തു കണ്ട എരിക്കുന്ന പച്ചത്താഴ്വാരം:
മഴയത്തു ചരിഞ്ഞുവീണ വിളക്കുപോലെ നനഞ്ഞും  കത്തിയും കൗമാരം.


10. സ്തുതിയും മടക്കവും


ദേശമേ, എന്റെ ദേശമേ,
എന്റെ ചോര ഞാൻ നിനക്കു മടക്കുന്നു.
അമ്മയെ നോക്കി കുഞ്ഞു കരയുന്നപോലെ
നിന്നോടു ഞാൻ യാചിക്കുന്നു.
കൈക്കൊള്ളുക,
കണ്ണു തെളിയാത്ത ഈ ഗിത്താറിനെ,
വഴി തുലഞ്ഞ ഈ നെറ്റിത്തടത്തെ.
നിന്റെ മണ്ണിനു സന്തതികളെത്തേടി ഞാൻ പോയി,
മഞ്ഞുപോലെ വെളുത്ത നിന്റെ പേരു കൊണ്ടു ഹതാശരെ പുണരാനായി ഞാൻ പോയി,
നിന്റെ വെടിപ്പൻമരം കൊണ്ടു വീടു പണിയാനായി ഞാൻ പോയി,
മുറിപ്പെട്ട വീരന്മാർക്കു നിന്റെ നക്ഷത്രപ്പതക്കവുമായി ഞാൻ പോയി.
ഇന്നെനിയ്ക്കു നിന്റെ കാതലിൽ കിടന്നൊന്നുറങ്ങണം.
തന്ത്രികൾ തറച്ചു ത്രസിക്കുന്ന രാത്രി എനിക്കു തരൂ,
നിന്റെ നാവികരാത്രി, നിന്റെ താരാവൃതരാത്രി.

എന്റെ ദേശമേ: നിഴലുകളെ എനിക്കു മാറ്റിത്തീർക്കണം,
എന്റെ ദേശമേ: പനിനീർപ്പൂക്കളെ എനിക്കു മാറ്റിപ്പണിയണം.
നിന്റെ കൃശമായ അരക്കെട്ടിലെനിയ്ക്കു ചുറ്റിപ്പിടിയ്ക്കണം,
കടലു കറുപ്പിച്ച ശിലകളിലെനിയ്ക്കു ചെന്നിരിക്കണം,
ഗോതമ്പിനെ തടുത്തുനിർത്തി ഉള്ളിലെന്താണെന്നു നോക്കണം.
വെടിയുപ്പിന്റെ മെലിഞ്ഞ പൂവിറുക്കാനായി ഞാൻ പോകുന്നു,
കോളാമ്പിപ്പൂവിന്റെ ഹിമകേസരമുലയ്ക്കാനായി ഞാൻ പോകുന്നു,
കർമ്മനിരതമായ, നുരഞ്ഞുയരുന്ന നിന്റെ കടൽ നോക്കിയിരിക്കെ
നിന്റെ സൌന്ദര്യത്തെ പുകഴ്ത്താനായി കടല്പത കൊണ്ടൊരു പൂച്ചെണ്ടു ഞാൻ നെയ്യും.

ദേശമേ, എന്റെ ദേശമേ,
മഞ്ഞിന്റെയും ജലത്തിന്റെയും പ്രഹരങ്ങൾ വലയം ചെയ്യുന്നവളേ,
ഗരുഡനും ഗന്ധകവും നിന്നിലൊന്നിക്കുന്നു ,
ഇന്ദ്രനീലവും മൃദുരോമവുമലങ്കരിക്കുന്ന നിന്റെ കൈകളിൽ
നിർമ്മലമനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളി വെളിച്ചം,
ശത്രുവായ ആകാശത്തെ അതു പ്രകാശമാനമാക്കുന്നു.

നിന്റെ വെളിച്ചം കെടാതെ കാക്കുക, ദേശമേ!
അന്ധവും ഭീഷണവുമായ കാറ്റിൽ തല കുമ്പിടാതെ നിൽക്കട്ടെ,
നിന്റെ പ്രത്യാശയുടെ കതിർക്കനം.
ഈ വിഷമവെളിച്ചം നിന്റെ മേൽ വന്നുവീണിരിക്കുന്നുവല്ലോ,
ഈ ഭാഗധേയമിനി നിന്റേതല്ലോ:
അമേരിക്കയുടെ വൈപുല്യം ജഡമയക്കത്തിലാഴുമ്പോൾ
നീയേയുള്ളു, ഒരു നിഗൂഢപുഷ്പത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ.


11. ഭൂകമ്പം


കിടക്കയ്ക്കടിയിൽ
സ്വപ്നത്തിന്റെ നിലമൂർന്നുപോവുമ്പോൾ
ഉറക്കം ഞെട്ടി ഞാനുണർന്നു.
ചാമ്പൽ കൊണ്ടൊരു സ്തംഭം
രാത്രിയുടെ നടുവിൽ പിടഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
ഞാൻ നിന്നോടു ചോദിച്ചു;
മരിച്ചുവോ ഞാൻ?
ഭൂമി പിളരുമ്പോൾ,
മുറിപ്പെട്ട മാനത്തു നക്ഷത്രങ്ങൾ പൊടിയുമ്പോൾ
നീയെനിക്കു കൈ തരൂ.
ഹാ, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ,
എവിടെപ്പോയി മറഞ്ഞവ?
മരണം കോരിനിറച്ചു
ഭൂമി തിളയ്ക്കുന്നതെന്തിന്‌?
ഹാ, ചുരുണ്ടുമടങ്ങിയ പാർപ്പിടങ്ങൾക്കടിയിൽ മുഖാവരണങ്ങൾ,
ഭീതിയിനിയും ചെന്നുപറ്റാത്ത മന്ദഹാസങ്ങൾ,
രാത്രിയുടെ ശവക്കച്ചയ്ക്കടിയിൽ
തുലാങ്ങൾക്കടിയിൽ ചതഞ്ഞുകൂടിയ ജീവിതങ്ങൾ.

ഇന്നു ഹാ, പ്രഭാതമേ,
നീല തെളിഞ്ഞ പകലേ,
പിന്നിൽ പിന്നിയിട്ട സ്വർണ്ണമുടിയുമായി
വിരുന്നിനുടുത്തൊരുങ്ങി നീയെത്തുന്നു,
നാശാവശിഷ്ടങ്ങളുടെ തിരയടങ്ങിയ കടലിൽ
മണ്ണടിയാത്തവരുടെ ഹതാശമുഖങ്ങൾ തേടി.


12. മുള


നട്ടെല്ലു വളയ്ക്കാത്ത, ചിരിക്കാത്ത ഇലകൾക്കിടയിൽ
നീ നിന്റെ വാരിക്കുന്തങ്ങളൊളിപ്പിച്ചുവയ്ക്കുന്നു.
നീ മറന്നില്ല.
നിന്റെ ഇലച്ചാർത്തിനിടയിലൂടെ ഞാൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ
നിന്റെ കാഠിന്യം മന്ത്രിക്കുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു,
മുറിപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകളുണരുന്നതു ഞാനറിയുന്നു,
കാരമുള്ളുകൾ പോലുള്ള അക്ഷരങ്ങളും.
നീ മറക്കുന്നില്ല.
ചോരയും ചാന്തും കൂട്ടിയരച്ചതായിരുന്നു നീ,
വീടിനും യുദ്ധത്തിനും തൂണുകളായിരുന്നു നീ,
പതാകയായിരുന്നു നീ,
അറൌക്കേനിയക്കാരി എന്റെ അമ്മയ്ക്കു മേൽക്കൂരയായിരുന്നു,
മെരുങ്ങാത്ത പടയാളിക്കു വാളായിരുന്നു,
മുള്ളുകൾ പോലെ തറയ്ക്കുകയും കൊല്ലുകയും ചെയ്യുന്ന പൂവുകളായിരുന്നു.
നീ നിർമ്മിച്ച കുന്തങ്ങൾ നീ മറച്ചുവച്ചു,
വന്യദേശത്തലയുന്ന കാറ്റിനേ അതറിയൂ, മഴയ്ക്കും,
എരിഞ്ഞടങ്ങിയ കാടുകൾക്കു മേൽ പറക്കുന്ന ഗരുഡനേ അതറിയൂ,
കിടപ്പാടത്തിൽ നിന്നിറക്കിവിടപ്പെട്ടവനും.
ഒരുവേള, ഒരുവേള: ഈ രഹസ്യമാരോടും പറയരുതേ.
ഒരു കാട്ടുകുന്തം, ഒരു ശരക്കോലെനിക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കൂ.
ഞാനും മറന്നിട്ടില്ല.


13. മുന്തിരിപ്പഴങ്ങളുടെ ശരല്‍ക്കാലം


മുന്തിരിപ്പഴങ്ങളുടെ ശരൽക്കാലമായിരുന്നു അത്.
എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത വള്ളിപ്പന്തലുകൾ വിറ കൊണ്ടു.
വെളുവെളുത്ത മുന്തിരിക്കുലകൾ, മൂടുപടങ്ങളണിഞ്ഞവ,
ഓമനവിരലുകളില്‍ ഈർപ്പവുമായി നിന്നിരുന്നു;
കറുത്ത മുന്തിരിപ്പഴങ്ങൾ കുഞ്ഞകിടുകൾ നിറയെ
ഉരുണ്ടു രഹസ്യമായൊരു പുഴയൊതുക്കിവച്ചിരുന്നു.
ഗൃഹനാഥൻ, മുഖം മെലിഞ്ഞൊരു പണിക്കാരൻ,
സാന്ധ്യവെളിച്ചം നിറഞ്ഞ പകലുകളുടെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്ന്
നിറം മങ്ങിയ മണ്ണേടുകളെനിയ്ക്കു വായിച്ചുതന്നു.
അയാളുടെ കാരുണ്യത്തിനു പരിചയമായിരുന്നു,
പഴങ്ങളും തായ്ത്തടികളും
മരത്തിനു വൈൻഗ്ളാസ്സിന്റെ നഗ്നരൂപം നല്കുന്ന കോതൽവിദ്യയും.

അതിവലിപ്പമായ കുട്ടികളോടെന്നപോലെ
കുതിരകളോടയാൾ വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു:
അഞ്ചു പൂച്ചകളും നായ്ക്കളും
അയാളെ പിൻപറ്റി നടന്നിരുന്നു:
ചിലർ മുതുകു വളച്ചും, അലസരായും,
മറ്റു ചിലർ തണുത്ത പീച്ചുമരങ്ങൾക്കടിയിൽ
കാടുകാട്ടിയോടിയും.
ഓരോ മരച്ചില്ലയും അയാൾക്കു പരിചയമായിരുന്നു,
ആ മരങ്ങളുടെ ഓരോ വടുവും;
അയാളുടെ പ്രാക്തനസ്വരമെന്നെപ്പഠിപ്പിച്ചു,
കുതിരകളെ തഴുകേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നും.


14. പ്രഹേളികകള്‍


ഞണ്ടുകൾ പൊന്നിൻകാലുകൾ കൊണ്ടു നെയ്തെടുക്കുന്നതെന്തെന്ന്
നീയെന്നോടു ചോദിച്ചു;
ഞാൻ പറഞ്ഞു: അതു കടലിനോടു ചോദിക്കൂ.
സുതാര്യചർമ്മവുമായി കടൽച്ചൊറികൾ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്തിനെയെന്നു
നീ ചോദിക്കുന്നു; അതെന്തു കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന്.
ഞാൻ പറഞ്ഞു: നിന്നെപ്പോലെ അതും തന്റെ കാലം കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്ന്.
മാക്രോസിസ്റ്റിസ് കടല്പായലിന്റെ ആശ്ളേഷമെത്രത്തോളമെത്തുന്നുവെന്നു
നീ ചോദ്യമായി.
ഞാനറിയുന്നൊരു കടലിൽ, ഒരു പ്രത്യേകമുഹൂർത്തത്തിൽ
നോക്കിനോക്കിയിരിക്കൂ.
കൊമ്പൻതിമിംഗലത്തിന്റെ കുടിലദന്തത്തെക്കുറിച്ചും നീ ചോദിക്കുമെന്നതു തീർച്ച;
കടലിലെ യൂണീക്കോണുകൾ ചാട്ടുളിയേറ്റു ചാവുന്നതിനെക്കുറിച്ചു ഞാൻ പറയും.
തെക്കൻകടലിന്റെ വിമലഗർഭങ്ങളിൽ വിറ കൊള്ളുന്ന
പൊന്മയുടെ തൂവലുകളെക്കുറിച്ചു നീ ചോദിക്കില്ലേ?
കടൽനാക്കിന്റെ ചില്ലുവിതാനത്തെക്കുറിച്ചും നിനക്കു സംശയമുണ്ടാവുമല്ലോ,
അതെങ്ങനെ കുരുക്കഴിക്കുമെന്നും?
കടൽത്തട്ടിലെ കൂർമ്പൻവേലികളിൽ വൈദ്യുതി പായിക്കുന്നതേതെന്നു നിനക്കറിയണോ?
നടക്കുമ്പോളടരുന്ന പടച്ചട്ട പോലത്തെ ചുണ്ണാമ്പുകല്ലിനെക്കുറിച്ചും?
ചൂണ്ടക്കാരൻ മീനിന്റെ ചൂണ്ടയെക്കുറിച്ചും,
കടൽക്കയങ്ങളിൽ നാട പോലെ വലിച്ചുകെട്ടിയ സംഗീതത്തെക്കുറിച്ചും?

എനിക്കു പറയണമെന്നുണ്ട്, അതൊക്കെ കടലിനറിയുമെന്ന്,
അതിന്റെ കലവറകളിൽ ജീവിതം വിപുലവും,
അസംഖ്യവും, വിമലവുമാണെന്ന്,
തുടുത്ത മുന്തിരിക്കുലകൾക്കിടയിൽ കാലം വിളക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നു,
കല്ലിച്ച പൂവിതളുകളും കടൽവെള്ളരിയുടെ വെളിച്ചവുമെന്ന്,
പവിഴപ്പുറ്റുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയൊരു സമൃദ്ധകാഹളത്തിൽ നിന്ന്
സംഗീതത്തിന്റെ നൂലാമാലകളതിഴവേർപിരിക്കുന്നുവെന്ന്.

ഒന്നുമല്ല ഞാൻ, ഒരൊഴിഞ്ഞ വല,
മനുഷ്യനേത്രങ്ങൾക്കും മുമ്പേ പോയത്,
ആ ഇരുട്ടിൽ നിർജ്ജീവമായത്,
ത്രികോണത്തിനും, ഒരു മധുരനാരങ്ങയുടെ കാതരമായ പാതിഗോളത്തിനും
പരിചിതമായ വിരലുകൾ.

അന്തമില്ലാത്തൊരു നക്ഷത്രത്തിൽ തുരന്നുകയറാൻ നോക്കി
നിന്നെപ്പോലെ തന്നെയാണു ഞാൻ ജീവിച്ചതും;
രാത്രിയിൽ നഗ്നനായി ഞെട്ടിയുണരുമ്പോൾ
എന്റെ വലയിൽ ഞാൻ ആകെ കണ്ടതോ,
കാറ്റിൽ കുടുങ്ങിയൊരു പരലുമീനും.


15. മരണം


പലതവണ ഞാനുയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു,
പരാജിതനക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഗർത്തങ്ങളിൽ നിന്ന്,
നിത്യതയുടെ നൂൽക്കഴികളിൽ പിടിച്ചുകയറിക്കൊണ്ട്;
ഇന്നിതാ, ഞാൻ മരിക്കാനൊരുങ്ങുന്നു,
ഇനിയൊരൊച്ചപ്പാടിനും നിൽക്കാതെ,
എന്റെയുടലിൽ മണ്ണുമായി,
മണ്ണുമായലിഞ്ഞുചേരാനായി.

പുരോഹിതന്മാർ വിറ്റുനടക്കുന്ന സ്വർഗ്ഗത്തിലൊരിടം
ഞാൻ വാങ്ങിവച്ചിട്ടില്ല,
ധനികരായ അലസവർഗ്ഗത്തിനായി
വേദാന്തികൾ തട്ടിക്കൂട്ടിയ നിത്യാന്ധകാരവുമെനിക്കു വേണ്ട.

മരണത്തിൽ പാവപ്പെട്ടവർക്കൊപ്പമാവട്ടെ ഞാൻ,
മരണത്തെക്കുറിച്ചു പഠിക്കാൻ സമയം കിട്ടാതിരുന്നവർ,
ആകാശം സ്വന്തമായിരുന്നവർ പ്രഹരങ്ങളേൽപ്പിച്ചവർ.

എന്റെ മരണം എന്റെ കണക്കിനൊപ്പിച്ചത്,
എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നൊരു കുപ്പായം പോലെ,
എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടൊരു നിറത്തിൽ,
എനിക്കു  കിട്ടാതെപോയ അളവുകളിൽ,
എനിക്കു  മതിയായ  ആഴത്തിൽ.

പ്രണയമതിന്റെ ദൗത്യം തീർത്തു പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞാൽ,
കരുത്തുകളൊരുമിച്ച മറ്റു കൈകളിലേക്കു
സമരമതിന്റെ ചുറ്റികകൾ കൈമാറിക്കഴിഞ്ഞാൽ,
മരണം വന്നെത്തുകയായി,
നിങ്ങൾക്കു ചുറ്റും അതിരുകൾ പണിതിരുന്ന ചിഹ്നങ്ങൾ
പാടേ തുടച്ചുമാറ്റാനായി.


512EKK26WTL._SX339_BO1,204,203,200_

2017, ഓഗസ്റ്റ് 27, ഞായറാഴ്‌ച

തദേവുഷ് റൂസെവിച്ച്–ചുണ്ടത്തു വച്ച വിരല്‍


38642

തദേവുഷ് റൂസെവിച്ച് Tadeusz Różewicz (1921-2014)- യുദ്ധാനന്തര യൂറോപ്യൻ സാഹിത്യത്തിലെ ശ്രദ്ധേയനായ കവിയും നാടകകൃത്തും. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിനെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ സംഭവങ്ങൾക്കു നേരിട്ടു സാക്ഷിയാവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട യൂറോപ്യൻ എഴുത്തുകാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ പെടുന്നു അദ്ദേഹം.

സ്കൂൾ കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അദ്ദേഹം കവിതകൾ എഴുതിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു; മൂത്ത സഹോദരനൊപ്പം ഒരു സ്കൂൾ മാസിക എഡിറ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം തുടങ്ങുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ജന്മനഗരമായ റഡോംസ്കോയിലായിരുന്നു; 1943ൽ അദ്ദേഹം നാസികൾക്കെതിരായുള്ള പോളിഷ് പ്രതിരോധസേനയിൽ അംഗമായി. ആദ്യത്തെ കവിതാസമാഹാരമായ “കാടിന്റെ പ്രതിധ്വനികൾ” 1944ൽ സറ്റയർ എന്ന അപരനാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. യുദ്ധത്തിനു ശേഷം ക്രാക്കോവ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ കലാചരിത്രപഠനത്തിനു ചേർന്നു. അദ്ദേഹത്തെ പ്രശസ്തനാക്കിയ, ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ അനലംകൃതമായ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കവിതകൾ ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്‌ അദ്ദേഹം എഴുതിത്തുടങ്ങുന്നത്. “ഉത്കണ്ഠ” (1947), “ചുവന്ന കൈയുറകൾ” (1948) എന്നിവയാണ്‌ ഇക്കാലത്തിറങ്ങിയ സമാഹാരങ്ങൾ. “കാർഡ് ഇൻഡെക്സ്” (1960) എന്ന നാടകത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം “ഓപ്പൺ തിയേറ്റർ” എന്ന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വക്താവുമായി.

റൂസെവിച്ച് പൊട്ടിയ തുണ്ടുകളുടെ കവിയാണ്‌, Patrik Kurp പറയുന്നു; പൂതലിക്കുന്ന ഒരു പാപ്പിറസ് ചുരുണയിലെ വാക്കുകൾ പോലെ അപൂർണ്ണവും ശകലിതവുമാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ. ആറു പതിറ്റാണ്ടുകളായി അദ്ദേഹം എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നത് ഭാഷയുടെ അപര്യാപ്തതയെക്കുറിച്ചാണ്‌, അതിന്റെ കള്ളക്കളികളെക്കുറിച്ചും അതിൽ വിശ്വാസമർപ്പിച്ചവരുടെ ശുദ്ധതയെക്കുറിച്ചുമാണ്‌.

നാസികൾ പോളണ്ടിലേക്കു കടന്നുകയറുമ്പോൾ റൂസെവിച്ചിന്‌ 18 വയസ്സായിരുന്നു. പോളിഷ് പ്രതിരോധത്തിൽ അദ്ദേഹം പങ്കെടുത്തു. സഹോദരനും കവിയുമായ യാനുസ്സിനെ 1944ൽ ഗെസ്റ്റപ്പോ വെടി വച്ചു കൊല്ലുകയായിരുന്നു. 60 ലക്ഷം പോളണ്ടുകാരാണ്‌- മൊത്തം ജനസംഖ്യയുടെ അഞ്ചിലൊന്ന്- 1939നും 44നും ഇടയ്ക്ക് മരണപ്പെട്ടത്. ഓഷ്വിറ്റ്സിനു ശേഷം കവിതയില്ല എന്ന അഡോണോയുടെ ശാസന റൂസെവിച്ചും അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്; എന്നാൽ അതിനൊരു ട്വിസ്റ്റ് കൊടുത്തുകൊണ്ട്. അദ്ദേഹം കവിതകൾ എഴുതിക്കൂട്ടുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഒരിക്കൽ നമുക്കു പരിചയമായിരുന്ന കവിതകളല്ലവ. റൂസെവിച്ചിന്റെ മിക്ക കവിതകളും വരി മുറിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നല്ലാതെ ഗദ്യത്തിൽ നിന്നു വലിയ മാറ്റമില്ലാത്തതാണ്‌. രൂപകങ്ങൾ അപൂർവ്വം. സങ്കീർണ്ണതയ്ക്കും ഭാഷയുടെ മിനുസത്തിനും പകരം ലാളിത്യവും ആത്മാർത്ഥതയും കവിതയുടെ ഗുണങ്ങളാവുന്നു.


1.  എന്റെ കവിത


ഒന്നിനെയും സാധൂകരിക്കുന്നില്ല
ഒന്നിനെയും വിശദീകരിക്കുന്നില്ല
ഒന്നിനെയും പരിത്യജിക്കുന്നില്ല
ഒരു സാകല്യത്തെയും പുണരുന്നില്ല
ഒരു പ്രതീക്ഷയും പൂവണിയിക്കുന്നില്ല

പുതിയതായൊരു ചിട്ടയും സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല
ഒരാഹ്ളാദത്തിലും പങ്കു കൊള്ളുന്നില്ല
നിയതമായൊരിടത്തിൽ
അതു നിലകൊള്ളും

അതുദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ
അതു മൗലികമല്ലെങ്കിൽ
അതു ഭീതി ജനിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ
ആ വിധമാണതു നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നതും

അതനുസരിക്കുന്നതു തന്റെ പ്രമാണങ്ങളെ
തന്റെ സാദ്ധ്യതകളെ
തന്റെ പരിമിതികളെ
അതു തോൽക്കുന്നതു തന്നോട്

അതൊന്നിനും പകരം നിൽക്കുന്നില്ല
അതിനെയൊന്നും പകരം വയ്ക്കുന്നില്ല
അതേവർക്കുമായി തുറന്നതാണ്‌
ദുരൂഹതകളൊഴിഞ്ഞതാണ്‌

അതിനു ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ അനേകമാണ്
ഒന്നുപോലുമത് കൈവരിക്കുകയുമില്ല


2. 
അതിജീവിച്ചവൻ

എനിക്കിരുപത്തിനാലായി
കൊലയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയെങ്കിലും
ഞാൻ അതിജീവിച്ചു.

താഴെ പറയുന്നതെല്ലാം പൊള്ളയായ പര്യായങ്ങളാണ്‌:
മനുഷ്യനും മൃഗവും
സ്നേഹവും വെറുപ്പും
ശത്രുവും മിത്രവും
ഇരുട്ടും വെളിച്ചവും.

മനുഷ്യരേയും മൃഗങ്ങളേയും കൊല്ലുന്ന രീതി ഒന്നുതന്നെ
ഞാനതു കണ്ടിട്ടുണ്ട്:
ലോറികളിൽ അട്ടിയിട്ട
വെട്ടിക്കീറിയ മനുഷ്യർ

ആശയങ്ങൾ വെറും വാക്കുകളാണ്‌:
നന്മയും ദുഷ്ടതയും
നേരും നുണയും
സൗന്ദര്യവും വൈരൂപ്യവും
ധൈര്യവും ഭീരുത്വവും.

നന്മയ്ക്കും ദുഷ്ടതയ്ക്കും ഒരേ ഭാരം തന്നെ
ഞാനതു കണ്ടിട്ടുണ്ട്:
ഒരേ സമയം കുറ്റവാളിയും
നല്ലവനുമായ ഒരാളിൽ.

ഞാൻ ഒരദ്ധ്യാപകനെ, ഗുരുവിനെ തേടുന്നു
അയാളെന്റെ കാഴ്ചയും കേൾവിയും വാക്കും വീണ്ടെടുക്കട്ടെ
വസ്തുക്കൾക്കും ആശയങ്ങൾക്കും പിന്നെയും പേരിടട്ടെ
ഇരുട്ടിനെ വെളിച്ചത്തിൽ നിന്നു വേർപെടുത്തട്ടെ.

എനിക്കിരുപത്തിനാലായി
കൊലയ്ക്കു കൊണ്ടുപോയെങ്കിലും
ഞാൻ അതിജീവിച്ചു.


3.  എന്തു ഭാഗ്യം

എന്തു ഭാഗ്യം
കാട്ടിൽ പഴങ്ങൾ പെറുക്കിനടക്കാൻ
എനിക്കാവുന്നതിൽ
ഞാൻ കരുതി
കാടില്ലെന്ന് പഴങ്ങളില്ലെന്ന്

എന്തു ഭാഗ്യം
മരത്തിന്റെ തണലിൽ
കിടക്കാനെനിക്കാവുന്നതിൽ
ഞാൻ കരുതി
മരങ്ങൾക്കിപ്പോൾ തണലില്ലെന്ന്

എന്തു ഭാഗ്യം
നിന്റെയൊപ്പമിരിക്കാനെനിക്കാവുന്നതിൽ
ഞാൻ കരുതി
ഹൃദയശൂന്യനാണു
മനുഷ്യനെന്ന്


4.  സാക്ഷി


പ്രിയപ്പെട്ടവളേ,
ഞാൻ അകത്തുണ്ടെന്നു നിനക്കറിയാം,
എന്നാൽ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു നീ
എന്റെ മുറിയിൽ കയറിവരരുതേ

നീ കാണുക
ഒന്നുമെഴുതാത്ത ഒരു കടലാസിനു മുന്നിൽ
മൂകനായി ഇരിക്കുന്ന എന്നെയാവും

പ്രേമത്തെക്കുറിച്ചെങ്ങനെയെഴുതാൻ
കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടവരുടേയും
മാനഭംഗപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവരുടേയും
നിലവിളികൾ കാതിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ
മരണത്തെക്കുറിച്ചെങ്ങനെയെഴുതാൻ
കുട്ടികളുടെ കുഞ്ഞുമുഖങ്ങൾ
നോക്കിയിരിക്കെ

എന്റെ മുറിയിലേക്കു
തള്ളിക്കയറി വരരുതേ

നീ കാണുക
നാവിറങ്ങിപ്പോയ ഒരാളെ ആയിരിക്കും
മരണം കീഴടക്കിയ പ്രണയത്തിനു സാക്ഷിയെ


5.  ഒരു മരം


സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു
പഴയകാലത്തെ കവികൾ
ലോകമൊരു മരമായിരുന്നു
അവർ കുട്ടികളെപ്പോലെയും

ഇരുമ്പിന്റെ മഴ കൊണ്ടവശമായ
ഒരു മരത്തിന്റെ കൊമ്പുകളില്‍
ഞാനെന്തു തൂക്കിയിടാന്‍

സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു
പഴയകാലത്തെ കവികൾ
മരത്തിനു ചുറ്റും കുട്ടികളെപ്പോലെ
അവർ നൃത്തം ചെയ്തിരുന്നു

കത്തിക്കരിഞ്ഞതും
ഇനിയൊരിക്കലും പാടാത്തതുമായ
ഒരു മരത്തിന്റെ കൊമ്പിൽ
ഞാനെന്തു തൂക്കിയിടാൻ

സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു
പഴയകാലത്തെ കവികൾ
ഓക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ
കുട്ടികളെപ്പോലെ അവർ പാടി

ഞങ്ങളുടെ മരം പക്ഷേ
രാത്രിയിൽ നിന്നു ഞരങ്ങുന്നു
അവഹേളിക്കപ്പെട്ടൊരു
ജഡത്തിന്റെ ഭാരവുമായി


6.  പ്രണയം 1944


നഗ്നരായി
പ്രതിരോധമറ്റവരായി
ചുണ്ടിൽ ചുണ്ടുമായി
കണ്ണുകൾ
മലർക്കെത്തുറന്ന്

കാതു തുറന്ന്‍

നാമൊഴുകിനടന്നു
കണ്ണീരിന്റെയും ചോരയുടെയും
കടലിലൂടെ

(1954)


7.  ചുണ്ടത്തു വച്ച വിരൽ


സത്യത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾ
കൂട്ടിയടച്ചിരിക്കുന്നു

ചുണ്ടത്തു വച്ച ഒരു വിരൽ
നമ്മോടു പറയുന്നു
നിശ്ശബദതയുടെ

കാലമായെന്ന്

എന്താണു സത്യം
എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌
ഒരാളും ഉത്തരം പറയില്ല

അതറിഞ്ഞിരുന്ന ഒരാൾ
സത്യമായിരുന്ന ഒരാൾ
പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞുമിരിക്കുന്നു


8.  സ്വര്‍ണ്ണമലകള്‍

ആദ്യമായി
മലകൾ കാണുമ്പോൾ
ഇരുപത്താറു വയസ്സായിരുന്നു
എനിക്ക്

അവയുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ
ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചില്ല
അട്ടഹസിച്ചില്ല
മന്ത്രിക്കുമ്പോലെയാണ്‌ ഞാൻ സംസാരിച്ചത്

തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ
മലകൾ എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന്
അമ്മയോടു പറയാനായി
ഞാൻ ചെന്നു

രാത്രിനേരത്ത്
അതു പറയുക ദുഷ്കരമായിരുന്നു
രാത്രിയിൽ സകലതും മാറിപ്പോകുന്നു
മലകളും വാക്കുകളുമെല്ലാം

അമ്മ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു
ക്ഷീണം തോന്നി
അവർ ഉറങ്ങിപ്പോയതാവാം

ചന്ദ്രൻ
സാധുമനുഷ്യരുടെ സ്വർണ്ണമല
മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ
തെഴുത്തു

(1955)


9.  ജീവിതത്തിന്റെ പാതിയിൽ


ലോകാവസാനത്തിനു ശേഷം
എന്റെ മരണത്തിനു ശേഷം
ജീവിതത്തിന്റെ പാതിയിൽ
ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടു
ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു
മനുഷ്യരെ മൃഗങ്ങളെ ഭൂഭാഗങ്ങളെ
ജീവിതത്തെ നിർമിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു

ഇതൊരു മേശയാണ്‌ ഞാൻ പറയുകയായിരുന്നു
ഇതൊരു മേശ
മേശ മേൽ റൊട്ടിയും ഒരു കത്തിയുമുണ്ട്
കത്തി റൊട്ടി മുറിക്കാനുള്ളതാണ്‌
റൊട്ടി മനുഷ്യനു വിശപ്പിനുള്ളതാണ്‌

നമ്മൾ മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കണം
രാത്രിയും പകലും ഞാൻ ഉരുക്കഴിച്ചു
നമ്മൾ ആരെ സ്നേഹിക്കണം
മനുഷ്യനെ ഞാൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു

ഇതൊരു ജനാലയാണ്‌ ഞാൻ പറഞ്ഞു
ഇതൊരു ജനാല
ജനാലക്കപ്പുറം ഒരു തോട്ടമുണ്ട്
തോട്ടത്തിൽ എനിക്കൊരു ആപ്പിൾ മരം കാണാം
ആപ്പിൾ മരം പൂക്കുന്നു
പൂക്കൾ കൊഴിയുന്നു
പഴങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നു
വിളയുന്നു
എന്റെ അച്ഛൻ ആപ്പിൾ പറിയ്ക്കുന്നു
ആപ്പിൾ പറിയ്ക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ
എന്റെ അച്ഛനാണ്‌

ഞാൻ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു

ഒരാടിനെ കയറിൽ കെട്ടി
വലിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്ന ആ വൃദ്ധ
ലോകത്തെ ഏഴത്ഭുതങ്ങളേക്കാളും
അനിവാര്യമാണ്‌
അനർഘമാണ്‌
അങ്ങനെയല്ലെന്ന്
ഒരാൾക്കു ചിന്തയോ തോന്നലോ ഉണ്ടെങ്കിൽ
അയാൾ വംശഹത്യക്കുത്തരവാദിയാണ്‌

ഇതൊരു മനുഷ്യനാണ്‌
ഇതൊരു മരമാണ്‌
ഇത് റൊട്ടിയാണ്‌

ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി മനുഷ്യർ ആഹാരം കഴിക്കുന്നു
ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ പറയുകയായിരുന്നു
മനുഷ്യജീവൻ പ്രധാനമാണ്‌
മനുഷ്യജീവൻ അതിപ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്‌
ജീവന്റെ മൂല്യം
മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച സർവ്വവസ്തുക്കളുടെ മൂല്യത്തേക്കാളും
അധികമാണ്‌
മനുഷ്യൻ ഒരു മഹാനിധിയാണ്‌
ഞാൻ പിടിവാശിയോടെ ആവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു

ഇത് വെള്ളമാണ്‌ ഞാൻ പറയുകയായിരുന്നു
ഞാൻ കൈ കൊണ്ട് തിരകളെ തലോടുകയായിരുന്നു
പുഴയോടു സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു
വെള്ളമേ ഞാൻ പറഞ്ഞു
നല്ല വെള്ളമേ
ഇത് ഞാനാണ്‌

മനുഷ്യൻ ജലത്തോടു സംസാരിച്ചു
ചന്ദ്രനോട് പൂക്കളോട്
മഴയോടു സംസാരിച്ചു
മണ്ണിനോട്
കിളികളോട്
ആകാശത്തോടു സംസാരിച്ചു

ആകാശം മൂകമായിരുന്നു
ഭൂമി മൂകമായിരുന്നു
മണ്ണിൽ നിന്ന് ആകാശത്തു നിന്ന് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന്
മറ്റൊരു ശബ്ദം ഒഴുകിവരുന്നതായി
അയാൾ കേട്ടുവെങ്കിൽ
അത് മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു
(1955)


10. ഭീതി

നിങ്ങളുടെ ഭീതി
ബലത്തതാണ്‌
ദാർശനികമാണ്‌
എന്റേത് ഒരു ജൂനിയർ ക്ലർക്ക്
കൈയിലൊരു ബ്രീഫ് കേസുമായി

ഒരു ഫയലുമായി
ഒരു ചോദ്യാവലിയുമായി
ഞാൻ എന്നാണു ജനിച്ചത്
എന്താണെന്റെ ജീവിതമാർഗ്ഗം
ഞാൻ എന്തു ചെയ്തിട്ടില്ല
എന്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല

ഞാൻ ഇവിടെ എന്തു ചെയ്യുന്നു
ഞാൻ ഈ അഭിനയം എന്നു നിർത്തും
എന്റെ അടുത്ത യാത്ര എങ്ങോട്ടാണ്


11. രേഖപ്പെടുത്താത്ത ലിഖിതം


എന്നാൽ യേശു കുനിഞ്ഞിരുന്നു
അവൻ പൂഴിയിലെഴുതി
അവൻ പിന്നെയും കുനിഞ്ഞിരുന്നു
വിരലു കൊണ്ടവനെഴുതി

അമ്മേ അവർ എത്രയും മന്ദിച്ചവർ
സരളചിത്തർ
അതിനാലത്രേ അവർക്കായി ഞാൻ
അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു
നിനക്കതു മനസ്സിലാകും
നിനറ്റെ മകനു മാപ്പു കൊടുക്കുക
ഞാൻ വെള്ളത്തെ വീഞ്ഞാക്കുന്നു
മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിക്കുന്നു
തിരപ്പുറത്തു നടക്കുന്നു

കുട്ടികളെപ്പോലെയാണവർ
അവർക്കെന്നും പുതുമകൾ കാണണം
ഒന്നോർത്തുനോക്കൂ

അവർ അടുത്തു വന്നപ്പോൾ
എഴുതിയതവൻ മറച്ചുപിടിച്ചു
എന്നെന്നേക്കുമായി മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു


12. പുതിയ ഉപമകൾ


പകലിനെ
നിങ്ങൾ ഏതിനോടുപമിക്കും
രാത്രി പോലെയാണോ അത്
ആപ്പിളിനെ
നിങ്ങൾ ഏതിനോടുപമിക്കും
അതൊരു രാജ്യം പോലെയാണോ
നിങ്ങൾ ഏതിനോടുപമിക്കും
രാത്രിയിൽ
ഉടലിനെ
ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലെ
മൗനത്തെ
നിങ്ങൾ ഏതിനോടുപമിക്കും
കണ്ണിനെ
ഇരുട്ടത്തൊരു കൈയ്യിനെ
വലത് ഇടതു പോലെ തന്നെയോ
പല്ല് നാവ് വായ
ഒരു ചുംബനം
നിങ്ങൾ ഏതിനോടുപമിക്കും
ഒരിടുപ്പിനെ
മുടിയെ
വിരലുകളെ
ശ്വാസത്തെ
മൗനത്തെ
കവിതയെ
പകൽവെളിച്ചത്തിൽ
രാത്രിയിൽ


13. ഹൃദയത്തിന്‌


വിദഗ്ധനായ ഒരു പാചകക്കാരനെ
നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ
ആടിന്റെ വായിലൂടെ
അയാൾ കൈ കടത്തും
ശ്വാസനാളത്തിലൂടെ
കൈ തള്ളിക്കേറ്റും
പിന്നെ ഒറ്റപ്പിടിത്തത്തിന്‌
ഹൃദയം കൈക്കലാക്കും
ഹൃദയത്തെ
വളഞ്ഞുപിടിക്കുന്ന വിരലുകൾ
ഒറ്റ വലിയ്ക്ക്
ഹൃദയം പറിച്ചെടുക്കും
അതെ
ആളൊരു വിദഗ്ധൻ തന്നെയായിരുന്നു


14. അവർ ഭാരങ്ങൾ ഇറക്കിവയ്ക്കുന്നു


അവൻ നിങ്ങളോടു വന്നു
പറയുന്നു

ലോകത്തിനോ ലോകാവസാനത്തിനോ
നിങ്ങൾ ഉത്തരവാദികളല്ല
നിങ്ങളുടെ ചുമലുകളിൽ നിന്ന്
ഭാരങ്ങൾ എടുത്തുമാറ്റിയിരിക്കുന്നു
ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ കുട്ടികളേയും കിളികളേയും പോലെയാണ്‌
പോകൂ, പോയിക്കളിക്കൂ

അവർ കളിക്കാനും പോകുന്നു

അവർ മറന്നു
സമകാലികകവിതയെന്നാൽ
ശ്വാസം കിട്ടാതെയുള്ള വെപ്രാളമാണെന്ന്
(1959)


15. ചിരി


കൂട് അടഞ്ഞുകിടന്നു
ഉള്ളിൽ ഒരു കിളി വിരിയും വരെ

കിളി മൂകമായിരുന്നു
നിശ്ശബ്ദതയിൽ
തുരുമ്പെടുത്ത കൂട്
തുറക്കും വരെ

നിശ്ശബ്ദത ശേഷിച്ചു
കറുത്ത കമ്പിയഴികൾക്കു പിന്നിൽ
നാമൊരു ചിരി കേൾക്കും വരെ


16. ആദ്യത്തേത് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു


ആദ്യത്തെ മരം

അതിന്റെ പേരോ
എവിടെയാണതു നിന്നിരുന്നതെന്നോ
എനിക്കോർമ്മയില്ല

ഞാനതിനെ അറിഞ്ഞത്
കണ്ണു കൊണ്ടോ
കാതു കൊണ്ടോയെന്ന്
അതൊരു മർമ്മരമോ
ഒരു ഗന്ധമോ
ഒരു നിറമോ ആയിരുന്നുവെന്നോ
എനിക്കോർമ്മയില്ല

വെയിലത്തോ
മഞ്ഞത്തോ ആണോ
എനിക്കതു പ്രത്യക്ഷമായതെന്നും

ആദ്യത്തെ മൃഗം

അതിന്റെ ഒച്ചയോ ചൂടോ
രൂപമോ
എനിക്കോർമ്മയില്ല

എല്ലാ ജന്തുക്കൾക്കും
സ്വന്തം പേരുണ്ട്

ആദ്യത്തേതു മാത്രം
പേരില്ലാതെ
മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു
(1965)


17. പലേ അടിയന്തിരങ്ങൾക്കിടയിൽ


പലേ അടിയന്തിരങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒന്നു ഞാൻ മറന്നേ പോയി
മരിക്കുകയും വേണ്ടതാണെന്ന്

കളിമട്ടിൽ
ഞാനാ ബാധ്യത അവഗണിച്ചുകളഞ്ഞു
അതുമല്ലെങ്കിൽ
ഞാനതു നിറവേറ്റിയത്
വേണ്ടത്ര ഗൗരവം കൊടുക്കാതെയാവണം

നാളെത്തുടങ്ങി
ഒക്കെ മാറുകയാണ്‌
ഞാൻ മരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്‌
ശുഷ്കാന്തിയോടെ
വിവേകത്തോടെ
ശുഭപ്രതീക്ഷയോടെ
കാലം കളയാതെ


18. അടിയറവ്


എന്റെ എല്ലാ ഗോപുരങ്ങൾക്കും സ്വപ്നങ്ങൾക്കും
വാക്കുകൾക്കും മൗനത്തിനും മേൽ
വെള്ളപ്പതാകകൾ പാറുന്നു

എന്റെ വെറുപ്പിനു മേൽ
എന്റെ സ്നേഹത്തിനു മേൽ
കവിതയ്ക്കു മേൽ
വെള്ളപ്പതാകകൾ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു

എല്ലാ കൊത്തളങ്ങളിലും ദേശങ്ങളിലും നിന്ന്
ഭൂതഭാവികളിൽ നിന്ന്
വെള്ളപ്പതാകകൾ ഞാൻ തൂക്കിയിടുന്നു

മുഖങ്ങളിൽ
പേരുകളിൽ
കയറ്റങ്ങളിൽ ഇറക്കങ്ങളിൽ
വെള്ളപ്പതാകകൾ പാറുന്നു

എന്റെ ജനാലകളെല്ലാറ്റിലും നിന്ന്
വെള്ളപ്പതാകകളൊഴുകുന്നു

എന്റെ കൈകളിലെല്ലാം
വെള്ളപ്പതാകകൾ ഞാൻ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു
(1966)


19. പ്രൂഫുകൾ


മരണം ഒരു വരിക്കവിത പോലും
വെട്ടിത്തിരുത്തില്ല
അവൾ പ്രൂഫ് നോട്ടക്കാരിയല്ല
മനസ്സലിവുള്ള
പത്രാധിപയുമല്ല

കൊള്ളരുതാത്ത ഒരലങ്കാരം
ചിരകാലം ജീവിക്കും

മരിച്ചുപോയ പൊട്ടക്കവി
മരിച്ച പൊട്ടക്കവി തന്നെ

ബോറൻ മരിച്ചാലും ബോറടിപ്പിക്കും
വിഡ്ഢി തന്റെ ജല്പനങ്ങൾ തുടരും
ശവക്കുഴിക്കപ്പുറത്തു നിന്നും


20. വൃദ്ധകളെക്കുറിച്ച് ഒരു കഥ


എനിക്കിഷ്ടമാണവരെ
വൃദ്ധകളെ
വിരൂപകളെ
ദുഷ്ടകളെ

ഭൂമിയുടെ ഉപ്പാണവർ

മനുഷ്യമാലിന്യം
അവർക്കറയ്ക്കില്ല

മറുപുറം അവർ കണ്ടിട്ടുണ്ട്
നാണയത്തിന്റെ
സ്നേഹത്തിന്റെ
വിശ്വാസത്തിന്റെ

ഏകാധിപതികൾ
വരികയും പോവുകയും ചെയ്യട്ടെ
മനുഷ്യച്ചോര പുരണ്ട കൈകളുമായി
അവർ കോമാളി കളിക്കട്ടെ

വൃദ്ധകൾ അതികാലത്തെഴുന്നേല്ക്കുന്നു
ഇറച്ചിയും റൊട്ടിയും പഴവും വാങ്ങുന്നു
തൂത്തു തുടയ്ക്കുന്നു പാചകം ചെയ്യുന്നു
കൈയും കെട്ടി നിശ്ശബ്ദരായി
തെരുവിൽ വരി നില്ക്കുന്നു

വൃദ്ധകൾ
ചിരഞ്ജീവികളാണ്‌

ഹാംലെറ്റ് കെണിയിൽ കിടന്നു ചീറട്ടെ
ഫൗസ്റ്റ് ഹീനമായ വിഡ്ഢിവേഷം കെട്ടട്ടെ
റാസ്കോൾ നിക്കോഫ് മഴുവെടുത്തു വെട്ടട്ടെ

വൃദ്ധകൾ
നാശമില്ലാത്തവരാണ്‌
വാത്സല്യത്തോടെ അവർ മന്ദഹസിക്കുന്നു

ഒരു ദൈവം മരിക്കുന്നു
വൃദ്ധകൾ പതിവുപോലെ
റൊട്ടിയും മീനും വീഞ്ഞും വാങ്ങുന്നു

ഒരു നാഗരികത മരിക്കുന്നു
വൃദ്ധകൾ പുലർച്ചക്കെഴുന്നേല്ക്കുന്നു
ജനാലകൾ തുറന്നിടുന്നു
മാലിന്യങ്ങൾ അടിച്ചുവാരിക്കളയുന്നു
ഒരു മനുഷ്യൻ മരിക്കുന്നു
അവർ ജഡം കുളിപ്പിച്ചെടുക്കുന്നു
അതിനെ സംസ്കരിക്കുന്നു
കുഴിമാടത്തിൽ
പൂക്കൾ വയ്ക്കുന്നു

വൃദ്ധകളെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്‌
വിരൂപകളെ
ദുഷ്ടരെ

അവർ നിത്യജീവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു
അവർ ഭൂമിയുടെ ഉപ്പാണ്‌
മരത്തിന്റെ തൊലിയാണ്‌
മൃഗങ്ങളുടെ എളിയ കണ്ണുകളാണ്‌

ഭീരുത്വവും വീരത്തവും
മഹത്വവും ഹീനതയും
ശരിയായ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ അവർ കാണുന്നുണ്ട്
ദൈനന്ദിനാവശ്യങ്ങൾക്കു വേണ്ട തോതിൽ

അവരുടെ പുത്രന്മാർ അമേരിക്ക കണ്ടുപിടിക്കുന്നു
തെർമോപൈലേയിൽ പട വെട്ടി മരിക്കുന്നു
കുരിശ്ശുകളിൽ കിടന്നു ചാവുന്നു
പ്രപഞ്ചം വെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു

വൃദ്ധകൾ അതികാലത്തെഴുന്നേല്ക്കുന്നു
പുറത്തുപോയി ഇറച്ചിയും റൊട്ടിയും പാലും വാങ്ങുന്നു
സൂപ്പ് താളിക്കുന്നു
ജനാലകൾ തുറന്നിടുന്നു

വിഡ്ഢികളേ അവരെ കളിയാക്കിച്ചിരിക്കുന്നുള്ളു
വൃദ്ധകളെ
വിരൂപകളെ
ദുഷ്ടകളെ

അവർ സുന്ദരികളത്രെ
നല്ലവർ
വൃദ്ധകൾ
അവർ ഭ്രൂണമാണ്‌
നിഗൂഢതയൊഴിഞ്ഞ നിഗൂഢത
ഉരുളുന്ന ഗോളം

വൃദ്ധകൾ
പവിത്രമാർജ്ജാരങ്ങളുടെ
മമ്മികളാണ്‌

ശുഷ്കിച്ച
നീരു വലിഞ്ഞ
ചുരുണ്ടുകൂടിയ
കനികളാണവർ
അല്ലെങ്കിൽ
കൊഴുത്തുരുണ്ട ബുദ്ധന്മാർ

അവർ മരിക്കുമ്പോൾ
ഒരു കണ്ണീർത്തുള്ളി ഉരുണ്ടിറങ്ങി
ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചുണ്ടത്തെ
പുഞ്ചിരിയിൽ
ചെന്നുചേരുന്നു
(1963)

തെർമോപൈലേ - ക്രി.മു.480ൽ ഗ്രീക്ക് നഗരരാഷ്ട്രങ്ങളും പേഴ്സ്യയും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടന്ന സ്ഥലം


21. ഒരു കവിയുടെ വേർപാടിനെക്കുറിച്ച് ഒരു പാസഞ്ചർ ട്രെയിൻ പുറപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചും


തന്റെ അവസാനത്തെ കവിത എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്ന്
അയാൾക്കറിയില്ല
കവിതയില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്തെ
ആദ്യദിവസം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നും

അന്നു മഴയുണ്ടാവാനാണു സാദ്ധ്യത
ഒരു ഷേക്സ്പിയർ നാടകം നടക്കുന്നുണ്ടാവും
ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന്‌ തക്കാളി സൂപ്പും

അല്ലെങ്കിൽ നൂഡിൽസും ചിക്കൻ സൂപ്പും
ഒരു ഷേക്സ്പിയർ നാടകവും
മഴയും

കാവ്യദേവതകൾ അയാൾക്കൊരുറപ്പും നല്കിയിട്ടില്ല
അന്ത്യശ്വാസമെടുത്ത് അയാളുച്ചരിക്കും
മാനസികോന്നമനം നല്കുന്ന ഒരു ചിന്തയെന്ന്
കൂടുതൽ വെളിച്ചം* എന്നിങ്ങനെ

നടക്കാൻ സാദ്ധ്യത ഇതാണ്‌
പുറപ്പെടാൻ വൈകിയ
ഒരു പാസഞ്ചർ ട്രെയിൻ പോലെ
(റഡോംസ്കോയിൽ നിന്ന് പാരീസിലേക്ക്
സെബ്രിഡോവൈസ് വഴി)
അയാൾ വിട വാങ്ങും

(1967)
* (“വെളിച്ചം! കൂടുതൽ വെളിച്ചം!...” ഗെയ്ഥെയുടെ അവസാനവാക്കുകൾ)


22. ആരാണ് കവി


കവിതയെഴുതുന്നവനാണ്  കവി
കവിതയെഴുതാത്തവനുമാണയാൾ

വിലങ്ങുകൾ വലിച്ചെറിയുന്നവനാണ് കവി
സ്വയം വിലങ്ങണിയുന്നവനുമാണയാൾ

വിശ്വസിക്കുന്നവനാണ്കവി
സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാനാവാത്തവനുമാണയാൾ

നുണ പറയുന്നവനാണ് കവി
നുണകൾ കേട്ടവനുമാണയാൾ

തട്ടിവീഴാൻ പോകുന്നവനാണയാൾ
തനിയേ നേരെ നിൽക്കുന്നവനുമാണയാൾ

വിട്ടുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനാണ് കവി
വിട്ടുപോകാനാവാത്തവനുമാണയാൾ


23. ഒരു ശബ്ദം


അവർ അന്യോന്യം പീഡിപ്പിക്കുന്നു അംഗഭംഗം വരുത്തുന്നു
മൗനങ്ങളും വാക്കുകളും കൊണ്ട്
മറ്റൊരു ജീവിതം ബാക്കിയുണ്ട്
തങ്ങൾക്കെന്നപോലെ

അവർ ആ വിധം ചെയ്യുന്നു
മരണാധീനമാണ്‌
തങ്ങളുടെ ഉടലുകളെന്നതു മറന്നപോലെ
എത്ര വേഗം തകരുന്നതാണ്‌
മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളുകളെന്നതോർക്കാതെയെന്നപോലെ

അന്യോന്യം കരുണയില്ലാത്തവർ
ചെടികളെക്കാൾ മൃഗങ്ങളെക്കാൾ  ദുർബ്ബലരാണവർ
ഒരു വാക്ക് ഒരു ചിരി ഒരു നോട്ടം മതി
അവരെ കൊല്ലാൻ


24. രൂപാന്തരങ്ങൾ


എന്റെ കൊച്ചുമകൻ
മുറിക്കുള്ളിലേക്കു കയറിവന്നു പറയുന്നു
‘അച്ഛനാളു കഴുകൻ,
ഞാനൊരു ചുണ്ടെലി’

ഞാൻ പുസ്തകം മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു
എനിക്കു ചിറകുകളും
നഖരങ്ങളും മുളയ്ക്കുന്നു

അവയുടെ ദുർഭഗമായ നിഴലുകൾ
ചുമരിലൂടെ പായുന്നു
ഞാനൊരു കഴുകൻ
അവനൊരു ചുണ്ടെലി

‘അച്ഛനൊരു ചെന്നായ
ഞാനൊരു കുഞ്ഞാട്’
മേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഞാൻ നടക്കുന്നു
ചെന്നായയാണു ഞാൻ
ഇരുട്ടത്തു തേറ്റകൾ പോലെ
ജനാലയുടെ ചില്ലുപാളികൾ തിളങ്ങുന്നു

അവൻ അമ്മയുടെ മടിയിലേക്കോടുന്നു
അവരുടെ വസ്ത്രത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയിൽ
മുഖമൊളിപ്പിച്ച്
അവൻ സുരക്ഷിതനുമാവുന്നു


25. ചുണ്ടത്തു വച്ച വിരൽ


സത്യത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾ
കൂട്ടിയടച്ചിരിക്കുന്നു

ചുണ്ടത്തു വച്ച ഒരു വിരൽ
നമ്മോടു പറയുന്നു
നിശ്ശബദതയുടെ

കാലമായെന്ന്

എന്താണു സത്യം
എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌
ഒരാളും ഉത്തരം പറയില്ല

അതറിഞ്ഞിരുന്ന ഒരാൾ
സത്യമായിരുന്ന ഒരാൾ
പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞുമിരിക്കുന്നു


26.
മരംവെട്ടൽ

അവിരാമമായ ഒരാകാംക്ഷ
മരത്തലപ്പുകളിൽ പടരുന്നു


ഉന്മൂലനത്തിന്റെ വെളുത്ത വര കൊണ്ടു
വീഴ്ത്താനടയാളപ്പെടുത്തിയ ഒരു മരം
അപ്പോഴും ശ്വാസമെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു
അതിന്റെ ചില്ലകളും കൊമ്പുകളും
പാഞ്ഞുപോകുന്ന മേഘങ്ങളിൽ അള്ളിപ്പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു


മരണം ആസന്നമെന്നറിഞ്ഞ ഇലകൾ
വിറയ്ക്കുകയും വാടുകയും ചെയ്തു

മരങ്ങൾ ആഹാരത്തിനായി
ഒരിടം വിട്ടൊരിടത്തേക്കു പോകാറില്ല
മഴുവിൽ നിന്നും അറുക്കവാളിൽ നിന്നും
രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല

അവിരാമമായ ഒരാകാംക്ഷ
മരത്തലപ്പുകളിൽ പടരുന്നു

ചടങ്ങുകളില്ലാത്ത ഒരു വധശിക്ഷയാണ്‌
മരം വെട്ടൽ


മരപ്പൊടി ചവച്ചുതുപ്പിക്കൊണ്ട്
യന്ത്രവാൾ മിന്നൽ പോലെ കയറുന്നു
തൊലിയിൽ വെള്ളയിൽ കാതലിൽ
വശം ചരിഞ്ഞതു താഴെ വീഴുന്നു
കനത്ത ഭാരവുമായി
അടിക്കാടിലേക്കതു വീഴുന്നു
ചെടികൾ നേർത്ത പുൽനാമ്പുകൾ
വിറ കൊള്ളുന്ന ചിലന്തിവലകളതില്‍ചതയുന്നു


മരത്തോടൊപ്പം അതിന്റെ തണലിനെയും
അവർ നശിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു
സൂര്യന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും വെളിച്ചങ്ങളിൽ
സുതാര്യവും അതാര്യവുമായ ചിഹ്നങ്ങളെ


സ്വധർമ്മനിരതരായ വേരുകൾക്കൊരു സൂചന പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ല
തടിയും തലപ്പും തങ്ങൾക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന്


പതിയെപ്പതിയെ
മരത്തിന്റെ ഉപരിതലമരണം
നിലത്തിനടിയിലേക്കെത്തുന്നു


അയല്ക്കാരായ മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ
അന്യോന്യം തേടിയെത്തുന്നു
ബന്ധങ്ങളിൽ വേഴ്ചകളിലേർപ്പെടുന്നു


മനുഷ്യരും ജന്തുക്കളുമൊഴിച്ചാൽ
ദേവകളുടെ രൂപത്തിലും സാദൃശ്യത്തിലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട
സചേതനജീവികൾ
മരങ്ങൾ


അവയ്ക്കു നമ്മിൽ നിന്നൊളിക്കാനാവില്ല


നോവറിയാതെ ക്ളിനിക്കുകളിൽ പിറന്നവർ
ഡിസ്കോത്തെക്കുകളിൽ മുതിർന്നവർ
കൃത്രിമവെളിച്ചവും ശബ്ദവും കൊണ്ടു തമ്മിലകന്നവര്‍
ടീ വീ സ്ക്രീനുകളിൽ വായ പൊളിച്ചുനോക്കിയിരിക്കുന്നവർ
നാം മരങ്ങളോടു സംസാരിക്കാറില്ല


നമ്മുടെ ബാല്യത്തിലെ മരങ്ങൾ
വെട്ടിവീഴ്ത്തിയവ ചുട്ടെരിച്ചവ വിഷം കുത്തിവച്ചവ ഉണങ്ങിക്കരിഞ്ഞവ
നമ്മുടെ തലയ്ക്കു മേൽ
മേയ്മാസത്തിലവ പച്ചയ്ക്കുന്നു
നവംബറിൽ കുഴിമാടങ്ങൾക്കു മേൽ ഇല കൊഴിക്കുന്നു
മരണം വരെ നമുക്കുള്ളിൽ വളരുന്നു
(1981)


27. ഇല്ലാതെ


മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലെ
ഏറ്റവും മഹത്തായ സംഭവങ്ങൾ
ദൈവത്തിന്റെ
ജനനവും മരണവുമാണ്‌

പിതാവേ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ
എന്തേ
സ്നേഹമില്ലാത്തൊരച്ഛനെപ്പോലെ
രാത്രിയിൽ ഒരു കള്ളനെപ്പോലെ

ഒരടയാളവുമില്ലാതെ
ഒരു പാടും ശേഷിപ്പിക്കാതെ
ഒരു വാക്കു പറയാതെ

എന്തിനു നീയെന്നെ കൈവിട്ടു
എന്തിനു ഞാൻ നിന്നെ കൈവിട്ടു

ദൈവമില്ലാത്ത ജീവിതം സാദ്ധ്യമാണ്‌
ദൈവമില്ലാത്ത ജീവിതം അസാദ്ധ്യമാണ്‌

ബാല്യത്തിൽ
എന്റെ ആഹാരം നീയായിരുന്നു
ഞാൻ മാംസം ഭക്ഷിച്ചു
രക്തം കുടിച്ചു

നീയെന്നെ കൈവിട്ടത്
ജീവിതത്തെ പുണരാനായി
ഞാൻ
കൈകൾ തുറന്നപ്പോഴാവാം

കരുതലില്ലാതെ
ഞാൻ കൈകൾ മലർക്കെത്തുറന്നുവെന്നാവാം
ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ
നിന്നെ വിട്ടുവെന്നാകാം
എന്റെ ചിരി താങ്ങാനാവാതെ
നീ ഓടിപ്പോയെന്നാവാം

നീ ചിരിക്കാറില്ല

നീ എന്നെ ശിക്ഷിച്ചതുമാവാം
പിടിവാശിക്ക്
ധാർഷ്ട്യത്തിന്‌
ഒരു പുതിയ കവിത
പുതിയ ഭാഷ
പുതിയ മനുഷ്യനെ
സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിന്‌

ചിറകടികളുടെ കലാപമില്ലാതെ
ഇടിമിന്നലുകളില്ലാതെ
നീയെന്നെ വിട്ടുപോയി
ഒരെലിയെപ്പോലെ
മണലിൽ ചൊരിയുന്ന വെള്ളം പോലെ
തിരക്കിലായിരുന്ന ഞാൻ
ഞാൻ കാണാതെപോയി
നിന്റെ പലായനം
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ
നിന്റെ അസാന്നിദ്ധ്യം

ദൈവമില്ലാത്ത ജീവിതം സാദ്ധ്യമാണ്‌
ദൈവമില്ലാത്ത ജീവിതം അസാദ്ധ്യമാണ്‌

(മാർച്ച് 1988-മാർച്ച് 1989)


618mI4siO2L._UY250_20150d611d05ef4ddc053b012acd53bd

The Survivor

I am twenty-four
led to slaughter
I survived.
The following are empty synonyms:
man and beast
love and hate
friend and foe
darkness and light.
The way of killing men and beasts is the same
I've seen it:
truckfuls of chopped-up men
who will not be saved.
Ideas are mere words:
virtue and crime
truth and lies
beauty and ugliness
courage and cowardice.
Virtue and crime weigh the same
I've seen it:
in a man who was both
criminal and virtuous.
I seek a teacher and a master
may he restore my sight hearing and speech
may he again name objects and ideas
may he separate darkness from light.
I am twenty-four
led to slaughter
I survived.
Translated by Adam Czerniawski

In the Midst of Life

After the end of the world
after death
I found myself in the midst of life
creating myself
building life
people animals landscapes
this is a table I said
this is a table
there is bread and a knife on the table
knife serves to cut bread
people are nourished by bread
man must be loved
I learnt by night by day
what must one love
I would reply man
this is a window I siad
this is a window
there is a darden beyond the window
I see an apple-tree in the graden
the apple-tree blossoms
the blossom falls
fruit is formed
ripens
my father picks the apple
the man who picks the apple
is my father
I sat on the threshold
that old woman who
leads a goat on a string
is needed more
is worth more
that seven wonders of the world
anyone who thinks or feels
she is not needed
is a mass murderer
this is a man
this is a tree this is bread
people eat to live
I kept saying to myself
human life is important
human life has great importance
the value of life
is greater than the value of all things
which man has created
man is a great treasure
I repeated stubbornly
this is water I said
I stroked the waves with my hand
and talked to the river
water I would say
nice water
this is me
man talked to water
talked to the moon
to the flowers and to rain
talked to the earth
to the birds
to the sky
the sky was silent
the earth was silent
and if a voice was heard
flowing
from earth water and sky
it was a voice of another man
translated by Adam Czerniawski

Fear

Your fear is grand
metaphysical
mine is a little bureaucrat
with a briefcase
with a file folder

with a survey
when was I born
what’s my livelihood
what have I not done
in what do I lack faith

what am I doing here
when will I stop pretending
where am I going
next

Deposition of the Burden

He came to you
and said
you are not responsible
either for the world or for the end of the world
the burden is taken from your shoulders
you are like birds and children
play

so they play

they forget
that modern poetry
is a struggle for breath

Translated by Czeslaw Milosz

Who Is a Poet

a poet is one who writes verses
and one who does not write verses

a poet is one who throws off fetters
and one who puts fetters on himself

a poet is one who believes
and one who cannot bring himself to believe

a poet is one who has told lies
and one who has been told lies

one who has been inclined to fall
and one who raises himself

a poet is one who tries to leave
and one who cannot leave

tranlated by Magnus J. Krynski and Robert A. Maguire

Among Many Tasks

Among many tasks
very urgent
I've forgotten that
it's also necessary
to be dying

frivolous
I have neglected this obligation
or have been fulfilling it
superficially

beginning tomorrow
everything will change
I will start dying assiduously
wisely optimistically
without wasting time

tranlated by Magnus J. Krynski and Robert A. Maguire

The Story of Old Women

I like old women
ugly women
mean women

they are the salt of the earth

they are not disgusted by
human waste

they know the flipside
of the coin
of love
of faith

dictators clown around
come and go
hands stained
with human blood

old women get up at dawn
buy meat fruit bread
clean cook
stand on the street
arms folded silent

old women
are immortal

Hamlet flails in a snare
Faust plays a base and comic role
Raskolnikov strikes with an axe

old women
are indestructible
they smile knowingly
god dies
old women get up as usual
at dawn they buy bread wine fish
civilization dies
old women get up at dawn
open the windows
cart away waste
man dies
old women
wash the corpse
bury the dead
plant flowers
on graves

I like old women
ugly women
mean women

they believe in eternal life
they are the salt of the earth
the bark of a tree
the timid eyes of animals

cowardice and bravery
greatness and smallness
they see in their proper proportions
commensurate with the demands
of everyday life
their sons discover America
perish at Thermopylae
die on the cross
conquer the cosmos

old women leave at dawn
for the city to buy milk bread meat
season the soup
open the windows

only fools laugh
at old women
ugly women
mean women

because these beautiful women
kind women
old women
are like an ovum
a mystery devoid of mystery
a sphere that rolls on

old women
are mummies
of sacred cats

they’re either small
withered
dry springs
dried fruit
or fat
round buddhas

and when they die
a tear rolls down
a cheek
and joins
a smile on the face
of a young woman

Tr. Joanna Trzeciak

The Unrecorded Epistle

But Jesus stooped
and with his finger wrote on the ground
then he stooped again
and wrote on the sand

Mother they are so dim
and simple I have to show them
marvels I do such silly
and futile things
but you understand
and forgive your son
I change water into wine
raise the dead
walk the seas

they are like children
one has always
to show them something new
just imagine

And when they approached
he covered and effaced
the letters
for ever


What Luck

What luck I can pick
berries in the wood
I thought
there is no wood no berries.
What luck I can lie
in the shade of a tree
I thought trees
no longer give shade.
What luck I am with you
my heart beats so
I thought man
has no heart."
translated by Adam Czerniewski


To the Heart


I saw
a cook a specialist
he would put his hand
into the mouth
and through the trachea
push it to the inside
of a sheep
and there in the quick
would grasp the heart
tighten his grip
on the heart
rip out the heart
in one jerk
yes
that was a specialist