2018, ജനുവരി 12, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ബ്രെഷ്റ്റ്–സ്വെൻഡ്ബോർഗ് കവിതകള്‍ (1936-1938)


index

നാസികൾ അധികാരം പിടിച്ചതോടെ 1933ൽ ജർമ്മനി വിട്ട ബ്രെഷ്റ്റ് പ്രാഗ്, സൂറിച്ച്, പാരീസ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ കുറേക്കാലം താമസിച്ചതിനു ശേഷം 1936ൽ ഡന്മാർക്കിലെ സ്വെൻഡ്ബോർഗ്ഗിൽ ഒരു വീടു വാങ്ങി താമസമാക്കി. അടുത്ത ആറു കൊല്ലത്തേക്ക് ബ്രെഷ്റ്റ് കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇവിടെയായിരുന്നു.


ചരമലിഖിതം, ഗോർക്കിയ്ക്ക്


ഇവിടെ ശയിക്കുന്നു,
ചേരികളുടെ സ്ഥാനപതി,
ജനങ്ങളുടെ പീഡകരേയും
ആ പീഡകരോടെതിരിടുന്നവരേയും കുറിച്ചു വിവരിച്ചവൻ,
പെരുവഴികളുടെ സർവ്വകലാശാലകളിൽ
വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്തവൻ,
താഴ്ന്നവനായി ജനിച്ചിട്ട്
ഉയർന്നവനും താണവനുമുള്ള വ്യവസ്ഥിതി
ഇല്ലാതാക്കാൻ സഹായിച്ചവൻ,
ജനങ്ങളിൽ നിന്നു പഠിക്കുകയും
ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തവൻ.


എല്ലാക്കൊല്ലവും സെപ്തംബറിൽ


എല്ലാക്കൊല്ലവും സെപ്തംബറിൽ സ്കൂൾ തുറക്കുമ്പോൾ
സ്ത്രീകൾ നഗരപ്രാന്തങ്ങളിലെ സ്റ്റേഷനറിക്കടകളിൽ ചെല്ലുന്നു,
തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾക്കായി പാഠപുസ്തകങ്ങളും നോട്ടുബുക്കുകളും വാങ്ങുന്നു.
പിഞ്ഞിക്കീറിയ സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് അവസാനത്തെത്തുട്ടും തപ്പിപ്പിടിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ
അറിവിനു വില വളരെക്കൂടുതലായെന്ന് അവർ പരാതിപ്പെടുന്നു.
തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന അറിവെത്ര മോശമാണെന്ന്
അവർ അറിയുന്നതേയില്ല.


വിടവാങ്ങൽ


നാമന്യോന്യം കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു.
എന്റെ കൈ തൊടുന്നത് പട്ടിന്റെ മൃദുലതയിൽ,
നിന്റേത് കോറത്തുണിയിലും.
തിടുക്കത്തിൽ നാമതു നിർവഹിച്ചു.
നിനക്കൊരത്താഴവിരുന്നിനു ക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നു,
എന്റെ പിന്നാലെ ആരാച്ചാരുടെ പിണിയാളുകളുണ്ടായിരുന്നു.
കാലാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു നാം സംസാരിച്ചു,
നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിനൊരുകാലവും ഭംഗമുണ്ടാവില്ലെന്നും.
അതിലധികമെന്തും കയ്ക്കുന്നതായേനെ.


വന്ധ്യതയെക്കുറിച്ച്


കായ്ക്കാത്ത ഫലവൃക്ഷത്തെ
വന്ധ്യമെന്നു നിങ്ങൾ വിളിക്കുന്നു.
മണ്ണിന്റെ ഗുണം നിങ്ങൾ പരിശോധിച്ചോ?

ഒടിഞ്ഞുവീണ കൊമ്പ്
ദ്രവിച്ചതായിരുന്നുവെന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നു.
അതിൽ മഞ്ഞു വീണതു നിങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നോ?


ഉദ്ധരിക്കാവുന്നത്


കിൻ എന്ന കവി പറയുന്നു:
പ്രസിദ്ധനല്ലെങ്കില്പിന്നെ മരണമില്ലാത്ത കവിതകൾ
എങ്ങനെ ഞാനെഴുതും?
എനിക്കു നേരേ ചോദ്യമുയരുന്നില്ലെങ്കില്പിന്നെ
ഞാനെങ്ങനെ ഉത്തരം പറയും?
കാലം കഴിയുമ്പോൾ പാഴാവാനാണെങ്കില്പിന്നെ
ഞാനെന്തിനു കവിതയെഴുതാൻ കാലം പാഴാക്കണം?
ഞാനെന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ
ഈടു നില്ക്കുന്നൊരു ഭാഷയിൽ എഴുതിവയ്ക്കുന്നു;
അവ നടപ്പിലാവാൻ സമയമെടുക്കുമെന്നെനിക്കറിയാമല്ലോ.
വലിയ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കാൻ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ നടക്കണം.
വലിയ മാറ്റങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളാണ്‌ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ.
എനിക്കു ശത്രുക്കളുണ്ട്. അതിനാൽ ഞാൻ പ്രസിദ്ധനായിരിക്കണം.
(കിൻ ബ്രെഷ്റ്റ് തന്നെ)


യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ജർമ്മൻ പാഠപുസ്തകത്തിൽ നിന്ന്


1
ഉയർന്ന സ്ഥിതിയിൽ ഇരിക്കുന്നവരുടെ വിചാരം
ആഹാരത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് താഴ്ന്ന പണിയാണെന്നാണ്‌.
വാസ്തവമെന്തെന്നാൽ:
അവർ ആഹാരം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

നല്ല മാംസത്തിന്റെ രുചി ഒരിക്കൽപ്പോലുമറിയാതെ
താഴ്ന്നവർ ലോകം വിട്ടുപോകേണ്ടിവരുന്നു.

സുന്ദരസായാഹ്നങ്ങളിൽ അവർ അത്രയ്ക്കു തളർന്നുപോകുന്നതിനാൽ
തങ്ങൾ എവിടെ നിന്നു വരുന്നു എവിടെയ്ക്കു പോകുന്നു
എന്നാലോചിക്കാനവർക്കു കഴിയുന്നില്ല.

മലകളും വൻകടലും കാണാതെ തന്നെ
അവരുടെ കാലം കഴിഞ്ഞുപോകുന്നു.

താഴുക എന്നാലെന്താണെന്ന്
താഴ്ന്നവർ ചിന്തിക്കാതിരുന്നാൽ
അവർ ഒരിക്കലും ഉയരുകയുമില്ല.

2
നേതാക്കൾ സമാധാനത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ
സാധാരണക്കാർക്കറിയാം യുദ്ധം വരാറായെന്ന്.

നേതാക്കന്മാർ യുദ്ധത്തെ ശപിക്കുമ്പോൾ
പടനീക്കത്തിനുള്ള കല്പന പോയിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും.

3
തലപ്പത്തുള്ളവർ പറയുന്നു:
യുദ്ധവും സമാധാനവും വേറേ വേറേ കാര്യങ്ങളാണെന്ന്.
എന്നാൽ അവരുടെ യുദ്ധവും അവരുടെ സമാധാനവും
കാറ്റും കൊടുങ്കാറ്റും പോലെയാണെന്നേയുള്ളു.

അവരുടെ സമാധാനത്തിൽ നിന്ന് യുദ്ധം പിറക്കുന്നു
അമ്മയിൽ നിന്നു മകനെന്നപോലെ.
മകന്റെ മുഖത്തുകാണാം
അമ്മയുടെ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന മുഖലക്ഷണങ്ങൾ.

അവരുടെ സമാധാനം ബാക്കി വച്ചതെന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കിൽ
അതിനെ കൊന്നുകളയുന്നു
അവരുടെ യുദ്ധം.

4
തലപ്പത്തുള്ളവർ പറയുന്നു:
കീർത്തിയിലേക്ക് ഇതു വഴിയേ.
അങ്ങു താഴെക്കിടക്കുന്നവർ പറയുന്നു:
ശവക്കുഴിയിലേക്ക് ഇതു വഴിയേ.

5
വരാനുള്ള യുദ്ധം ആദ്യത്തേതല്ല.
അതിനു മുമ്പ് വേറെയും യുദ്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
അവസാനത്തേതിനവസാനമായപ്പോൾ
തോറ്റവരും തോല്പിച്ചവരുമുണ്ടായി.
തോറ്റവർക്കിടയിൽ സാധാരണക്കാർ പട്ടിണി കിടന്നു.
തോല്പിച്ചവർക്കിടയിലും സാധാരണക്കാർ പട്ടിണി കിടന്നു.

6
തലപ്പത്തുള്ളവർ പറയുന്നു
സൗഹൃദമാണ്‌ പട്ടാളത്തിൽ നടപ്പെന്ന്.
അതിന്റെ നേരറിയാൻ
അടുക്കളയിൽ ചെന്നാൽ മതി.
അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലുള്ളത്
ഒരേ തരം ധീരത തന്നെ.
അവരുടെ പാത്രങ്ങളിലുള്ളതു പക്ഷേ,
രണ്ടു തരം റേഷനും.

7
മാർച്ചു ചെയ്തു പോകുമ്പോൾ മിക്കവർക്കുമറിയില്ല
മുന്നിൽ മാർച്ചു ചെയ്യുന്നത് തങ്ങളുടെ ശത്രു തന്നെയാണെന്ന്.
തങ്ങൾക്കു കല്പനകൾ നല്കുന്ന ശബ്ദം
തങ്ങളുടെ ശത്രുവിന്റെ ശബ്ദം തന്നെയാണെന്നും
ശത്രുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ
ശത്രു തന്നെയാണെന്നും.

8
രാത്രിയായിരിക്കുന്നു.
ദമ്പതികൾ കിടക്കകളിൽ.
യുവതികളായ ഭാര്യമാർ
അനാഥശിശുക്കളെ ഗർഭം ധരിക്കും.

9
ചുമരിൽ ചോക്കു കൊണ്ടെഴുതിയിരുന്നു:
അവർക്കു യുദ്ധം വേണം.
അതെഴുതിയ മനുഷ്യൻ
വീണുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.

10
ജനറൽ, താങ്കളുടെ ടാങ്ക് കരുത്തൻ വാഹനം തന്നെ.
അത് കാടുകൾ തട്ടിത്തകർക്കുന്നു,
ഒരു നൂറു മനുഷ്യരെ ഞെരിച്ചമർത്തുന്നു.
എന്നാൽ അതിനൊരു കുറവുണ്ട്:
അതിനൊരു ഡ്രൈവർ വേണം.

ജനറൽ, താങ്കളുടെ ബോംബർ കരുത്തുറ്റതു തന്നെ.
അതൊരു കൊടുങ്കാറ്റിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ പായും,
ഒരാനയെക്കാളധികം ഭാരം വഹിക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്നാൽ അതിനൊരു കുറവുണ്ട്:
അതിനൊരു മെക്കാനിക്ക് വേണം.

ജനറൽ, മനുഷ്യനെക്കൊണ്ടുപയോഗമുണ്ട്.
അവൻ പറക്കും അവൻ കൊല്ലും.
എന്നാൽ അവനൊരു കുറവുണ്ട്:
അവൻ ചിന്തിക്കും.


ഭരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രയാസങ്ങൾ


1
മന്ത്രിമാർ ജനങ്ങളോടു പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്‌,
ഭരിക്കുക എന്നത് എത്ര ദുഷ്കരമായ കാര്യമാണെന്ന്.
മന്ത്രിമാരില്ലെങ്കിൽ ചോളം വളരുക
നിലത്തേക്കായിരിക്കും, മുകളിലേക്കാവില്ല.
ചാൻസെലർ ഇത്ര മിടുക്കനായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ
ഒരു കട്ട കരി പോലും ഖനിയിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വരുമായിരുന്നില്ല.
പ്രചാരണകാര്യമന്ത്രിയില്ലെങ്കിൽ
ഒരു പെണ്ണും ഗർഭം ധരിക്കാൻ സമ്മതിക്കുമായിരുന്നില്ല.
യുദ്ധകാര്യമന്ത്രിയില്ലെങ്കിൽ യുദ്ധമേ ഉണ്ടാവില്ല.
എന്തിനു പറയുന്നു, ഫ്യൂററുടെ സമ്മതമില്ലെങ്കിൽ
കാലത്തു സൂര്യനുദിക്കുമോ എന്നു കണ്ടറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു;
ഇനി ഉദിച്ചാൽത്തന്നെ അതു സ്ഥാനം തെറ്റിയിട്ടുമായിരിക്കും.

2
അത്രതന്നെ ദുഷ്കരമാണത്രെ, അവർ നമ്മോടു പറയുന്നു,
ഒരു ഫാക്ടറി നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകുന്നതും.
ഫാക്ടറിയുടമയില്ലെങ്കിൽ ചുമരുകളിടിഞ്ഞുവീഴുമത്രെ,
യന്ത്രങ്ങൾ തുരുമ്പെടുക്കുമത്രെ.
ഇനി എവിടെങ്കിലും ഒരു കലപ്പയുണ്ടാക്കിയാൽത്തന്നെ
അതെങ്ങനെ പാടത്തെത്തും,
ഫാക്ടറിയുടമ കൃഷിക്കാരനോടു പറയുന്ന കൗശലങ്ങളില്ലാതെ:
കലപ്പ എന്നൊരു സംഗതിയുണ്ടെന്ന് ആരല്ലെങ്കിൽ അവരോടു പറയും?
ജന്മിയില്ലെങ്കിൽ പാടത്തിന്റെ സ്ഥിതിയെന്താവും?
സംശയമെന്ത്, ഉരുളക്കിഴങ്ങു നടേണ്ടിടത്ത് അവർ തിന വിതയ്ക്കും.

3
ഭരണം എളുപ്പപ്പണിയാണെങ്കിൽ
ഫ്യൂററെപ്പോലുള്ള പ്രചോദിതമനസ്സുകളുടെ ആവശ്യം തന്നെ വരില്ല.
യന്ത്രം പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ തൊഴിലാളിക്കറിയുമെങ്കിൽ,
പാടവും ചപ്പാത്തിപ്പലകയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കൃഷിക്കാരനറിയുമെങ്കിൽ
ജന്മിയുടേയോ ഫാക്ടറിയുടമയുടേയോ ആവശ്യം തന്നെയില്ല.
അവർ ഇത്രയും ബുദ്ധി കെട്ടവരായതു കൊണ്ടാണ്‌
മിടുക്കരായ ചിലരെ വേണ്ടിവരുന്നത്.

4
ഇനിയഥവാ,
ഭരണം ഇത്രയും ദുഷ്കരമാണെന്നു പറയുന്നത്
തട്ടിപ്പിനും ചൂഷണത്തിനും കുറച്ചു പരിശീലനം വേണമെന്നുള്ളതുകൊണ്ടാണോ?


തീ പിടിച്ച പുരയെക്കുറിച്ച് ബുദ്ധന്റെ ഉപമ


നമ്മെ ബന്ധിച്ച തൃഷ്ണയുടെ ചക്രത്തെക്കുറിച്ചു ഗൌതമബുദ്ധൻ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു,
ആശകൾ നാമകലെക്കളയണമെന്നും
ആശകളറ്റവരായി വേണം താൻ നിർവാണമെന്നു വിളിക്കുന്ന ശൂന്യതയിലേക്കു നാം പ്രവേശിക്കാനെന്നും
അദ്ദേഹം നമ്മെ ഉപദേശിച്ചു.
പിന്നെയൊരുനാൾ ഒരു ശിഷ്യൻ അദ്ദേഹത്തോടു ചോദിച്ചു:
ആ ശൂന്യത, അതേതു പോലിരിക്കും, ഗുരോ?
അങ്ങുപദേശിച്ചപോലെ മോഹങ്ങളൊക്കെ ഞങ്ങൾ വെടിയാം,
പിന്നെ ഞങ്ങൾ പ്രവേശിക്കുന്ന ശൂന്യതയേതുപോലെയെന്നൊന്നു പറയൂ:
സർവസൃഷ്ടികളോടും താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുമ്പോലെയാണോ?
ഉച്ചയ്ക്കു പുഴയിൽ ഉടലിന്റെ ഭാരമറിയാതെ,
മനസ്സിൽ ചിന്തകളേതുമില്ലാതെ പൊന്തിയൊഴുകുന്നപോലെയോ?
വിരിപ്പിന്റെ ചുളി നീർത്തുന്നതു പോലുമറിയാതെ മയങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോലെയോ?
ആ ശൂന്യത, ഇതു പോലതു ഹൃദ്യമോ, പ്രീതിദമായൊരു ശൂന്യത?
അതോ അങ്ങു പറയുന്ന ഈ ശൂന്യത വെറുമൊരില്ലായ്മയോ,
തണുത്തതും ബോധഹീനവും പൊള്ളയായതും?
ബുദ്ധൻ ഏറെ നേരം മൌനിയായിരുന്നു,
പിന്നെ കൂസലെന്യേ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
നിന്റെ ചോദ്യത്തിന്‌ ഉത്തരമില്ല.
പിന്നെ സന്ധ്യക്ക് അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
കടപ്ളാവിനടിയിലിരുന്നുകൊണ്ട്
അന്യശിഷ്യരോട് ബുദ്ധൻ ഈ ഉപമ പറഞ്ഞു:
അടുത്തിടെ ഞാനൊരു പുര കണ്ടു. അതെരിയുകയായിരുന്നു.
തീനാളം അതിന്റെ മേല്പുര നക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്തുചെന്നു നോക്കുമ്പോൾ
ഉള്ളിലപ്പോഴുമാളുകളുണ്ടെന്നു ഞാൻ കണ്ടു.
വാതിൽ തുറന്നു ഞാനവരോടു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു,
മേല്പുരയിൽ തീയാളിക്കത്തുന്നുവെന്ന്,
എത്രയും വേഗം പുര വിട്ടിറങ്ങുകയെന്ന്.
ആ മനുഷ്യർക്കു പക്ഷേ, ഒരു തിടുക്കവും കണ്ടില്ല.
പുരികം പൊള്ളിക്കുന്നത്ര എരിച്ചടുത്തു തീയെന്നായിട്ടും
അവരിലൊരാൾ എന്നോടു ചോദിച്ചു,
പുറത്തെന്താ സ്ഥിതിയെന്ന്, മഴ പെയ്യുന്നില്ലേയെന്ന്,
കാറ്റു വീശുകയാവാമല്ലേയെന്ന്,
പുറത്തു തങ്ങൾക്കു വേറൊരു വീടു കിട്ടുമോയെന്ന്,
അതും ഇതുമാതിരി തന്നെയുള്ളത്.
മറുപടി പറയാതെ ഞാനിറങ്ങിപ്പോന്നു.
ഈ മനുഷ്യരുടെ സംശയങ്ങൾ അവസാനിക്കണമെങ്കിൽ, ഞാനോർത്തു,
ഇവർ എരിഞ്ഞുചാവുക തന്നെ വേണം.
ഇനിയൊട്ടും പറ്റില്ലെന്ന മട്ടിൽ പൊള്ളിയാലേ
നില്ക്കുന്നിടം വിട്ടു മാറൂ എന്നാണൊരാളുടെ തീരുമാനമെങ്കിൽ
അയാളോടെനിക്കൊന്നും പറയാനില്ല.
എന്നു ഗൌതമബുദ്ധൻ.
അതുപോലെ നമ്മളും,
കീഴടങ്ങലല്ല, കീഴടങ്ങാതിരിക്കലാണു വേണ്ടതെന്ന വാദിക്കുന്നവർ,
ജിവിതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പലതരം നിർദ്ദേശങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നവർ,
തങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ കുടഞ്ഞുതെറിപ്പിക്കാൻ
ആളുകളോടു കെഞ്ചുന്നവർ,
നമ്മളും വിശ്വസിക്കുന്നു,
ബോംബറുകൾ പറന്നടുക്കുമ്പോൾ നീണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നവർ,
ഇതെങ്ങനെ ചെയ്യാനാണു നാമുദ്ദേശിക്കുന്നതെന്നും,
അതെങ്ങനെയാണു നാം മുന്നിൽ കാണുന്നതെന്നും,
വിപ്ളവത്തിനു ശേഷം തങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യങ്ങൾക്കെന്തു പറ്റുമെന്നും,
തങ്ങളുടെ ഞായറാഴ്ചവേഷത്തിന്റെ ഗതിയെന്താവുമെന്നും സംശയിക്കുന്നവർ,
അവരോടു നമുക്കു കൂടുതലായൊന്നും പറയാനില്ലെന്ന്.

(ഇങ്ങനെയൊരു കഥ ബുദ്ധമതഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഇല്ല. ഡാനിഷ് നോവലിസ്റ്റായ Karl Gjellerupന്റെ The Pilgrim Kamanita എന്ന നോവലിലെ ഒരു സന്ദർഭമാണ്‌ കവിതയുടെ വിഷയം. കാമനീത എന്ന യുവാവായ തീർത്ഥാടകൻ ബുദ്ധനോടു ചോദിക്കുന്നു, നിത്യജീവനാണോ നിശ്ശൂന്യതയാണോ ജന്മത്തിനൊടുവിൽ ലഭിക്കുക എന്നതറിയാതെ എങ്ങനെയാണ്‌ ഒരാൾ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുക എന്ന്. അതിന്‌ ബുദ്ധന്റെ മറുപടി ഇങ്ങനെ: ഒരു വീടിനു തീ പിടിച്ചുവെന്നും വേലക്കാരൻ യജമാനനെ വിളിച്ചുണർത്താൻ ഓടിച്ചെല്ലുകയാണെന്നും കരുതുക. എഴുന്നേല്ക്കണേ, വീടിനു തീ പിടിച്ചു. കഴുക്കോലുകൾ എരിഞ്ഞുതുടങ്ങി, മേല്ക്കൂര വൈകാതെ എരിഞ്ഞുവീഴും. അപ്പോൾ വീട്ടുകാരൻ ഇങ്ങനെ മറുപടി പറയുമോ?: നീ പോയി പുറത്ത് കാറ്റോ മഴയോ ഉണ്ടോയെന്നു നോക്കിയിട്ടു വാ; അല്ലെങ്കിൽ നിലാവുള്ള രാത്രിയാണോയെന്നു നോക്ക്. രണ്ടാമതു പറഞ്ഞതാണെങ്കിൽ നമുക്ക് പുറത്തു കടക്കാം.

അങ്ങനെയൊരാൾക്ക് തനിക്കു നേരിടാൻ പോകുന്ന അപകടം കാണാൻ കണ്ണില്ലെന്ന് കാമനീത സമ്മതിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ബുദ്ധൻ പറയുന്നു: അതേപോലെയാണ്‌ നിന്റെ കാര്യവും. നിന്റെ തല്യ്ക്കു മേൽ തീയെരിയുകയാണെന്നപോലെ ജീവിക്കുക. നിന്റെ വീടിനു തീ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഏതാണ്‌ ആ വീട്? ലോകം! ..

അടുത്ത ദിവസം തെരുവിൽ വച്ച് കാമനീത ഒരു കാളയുടെ ഇടി കൊണ്ട് മരിക്കുന്നു.)


വിമർശനാത്മകമനോഭാവത്തെക്കുറിച്ച്


നിഷ്ഫലമാണ്  വിമർശനാത്മകമനോഭാവമെന്ന്
പലരും കരുതുന്നു.
തങ്ങളുടെ വിമർശനത്തിനപ്രാപ്യമാണു ഭരണകൂടം
എന്നവർ കരുതുന്നതുകൊണ്ടാണങ്ങനെ.
ഇവിടെപ്പക്ഷേ നിഷ്ഫലമായ മനോഭാവമെന്നാൽ
ദുർബലമായ മനോഭാവമെന്നേ വരുന്നുള്ളു.
വിമർശനത്തിനായുധം കൊടുത്തു നോക്കൂ,
ഭരണകൂടങ്ങളെ തട്ടിനിരത്താനതു മതി.

ഒരു പുഴയ്ക്കു കനാലു വെട്ടുക
ഒരു ഫലവൃക്ഷം പതി വച്ചെടുക്കുക
ഒരാൾക്കു വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുക്കുക
ഒരു ഭരണകൂടത്തെ മാറ്റിത്തീർക്കുക
സഫലമായ വിമർശനത്തിനു നിദർശനങ്ങളാണിതൊക്കെ
അതേ സമയം തന്നെ കലയുടെയും.


അനന്തരതലമുറയോട്


1
സത്യമായും ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിൽത്തന്നെ!
കപടമില്ലാത്ത വചനം വിഡ്ഡിത്തമാണ്‌.
ചുളി വീഴാത്ത നെറ്റി നിർവികാരതയുടെ ലക്ഷണമാണ്‌.
ചിരിക്കുന്നവൻ ഭീകരമായ വാർത്തകൾ കേൾക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളു.

എന്തു തരം കാലമാണത്,
അത്രയധികം കൊടുമകളെക്കുറിച്ചു മൌനം ദീക്ഷിക്കുന്നുവെന്നതിനാൽ
മരങ്ങളെക്കുറിച്ചൊരു സംഭാഷണം പാതകമാവുന്ന കാലം?
സമാധാനത്തോടെ തെരുവു മുറിച്ചുകടക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ
അയാളുടെ സഹായമാവശ്യമുള്ള സ്നേഹിതന്മാർക്ക്
കൈ നീട്ടിയാലെത്തില്ലെങ്കിൽ?

എനിക്കു വേണ്ടതു ഞാൻ നേടുന്നുവെന്നതു സത്യം തന്നെ.
അതു പക്ഷേ, ഞാൻ പറയുന്നതു വിശ്വസിക്കൂ,
യാദൃച്ഛികം മാത്രമാണ്‌.
ഞാൻ ചെയ്യുന്നതൊന്നും സ്വന്തം വയറു നിറയ്ക്കാനുള്ള അവകാശം
എനിക്കു നൽകുന്നില്ല.
ഭാഗ്യം കൊണ്ടു ഞാൻ രക്ഷപെട്ടുവെന്നേയുള്ളു.
(എന്റെ ഭാഗ്യം തീർന്നാൽ ഞാനും തീർന്നു.)

അവർ എന്നോടു പറയുകയാണ്‌: തിന്നൂ, കുടിക്കൂ!
ഉള്ളവനാവാൻ കഴിഞ്ഞതിലാനന്ദിക്കൂ!
പക്ഷേ എങ്ങനെ ഞാൻ തിന്നുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്യാൻ,
വിശക്കുന്നവന്റെ കൈയിൽ നിന്നു തട്ടിപ്പറിച്ചതാണു ഞാൻ തിന്നുന്നതെങ്കിൽ,
ദാഹിച്ചു മരിക്കുന്നവനു കിട്ടേണ്ടതാണെന്റെ ഗ്ളാസ്സിലെ വെള്ളമെങ്കിൽ?
എന്നിട്ടും ഞാൻ തിന്നുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ജ്ഞാനിയാവാനെനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു.
ജ്ഞാനമെന്താണെന്നു പുരാതനഗ്രന്ഥങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ടല്ലോ:
ലോകത്തിലെ മദമാത്സര്യങ്ങളിൽ നിന്നു പിൻവാങ്ങുക,
നിങ്ങൾക്കനുവദിച്ചുകിട്ടിയ ഹ്രസ്വായുസ്സു ഭയലേശമെന്യെ ജീവിച്ചുതീർക്കുക.
തിന്മയെ നന്മ കൊണ്ടു നേരിടുക,
ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുകയല്ല, അവയെ മറന്നുകളയുക.
ഇതൊന്നും പക്ഷേ, എനിക്കനുസരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
സത്യമായും ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതൊരിരുണ്ട കാലത്തു തന്നെ!

2
എല്ലാം താറുമാറായൊരു കാലത്താണു ഞാൻ നഗരത്തിലേക്കു വന്നത്
വിശപ്പിന്റെ രാജ്യഭാരമായിരുന്നു
പ്രക്ഷുബ്ധമായൊരു കാലത്തെ മനുഷ്യർക്കിടയിലേക്കാണു ഞാൻ വന്നത്
അവർ ഇളകിമറിഞ്ഞപ്പോൾ അവർക്കൊപ്പം ഞാനും ചേർന്നു.
അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു
ഭൂമിയിൽ എനിക്കനുവദിച്ച കാലം.

പോരാട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ കിട്ടിയ നേരത്തു ഞാൻ ആഹാരം കഴിച്ചു
കൊലപാതകികൾക്കിടയിൽ തല ചായ്ച്ചു ഞാനിളവെടുത്തു
അലക്ഷ്യമായി ഞാൻ പ്രണയിച്ചു
പ്രകൃതിയെ ആസ്വദിക്കാനെനിക്കു ക്ഷമയുണ്ടായില്ല.
അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു
ഭൂമിയിൽ എനിക്കനുവദിച്ച കാലം.

എന്റെ കാലത്തു വഴികൾ നിണ്ടുചെന്നതു ചെളിക്കുണ്ടിലേക്കായിരുന്നു.
എന്റെ ഭാഷ കശാപ്പുകാരന്‌ എന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുത്തു.
എനിക്കധികമൊന്നും ചെയ്യാനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഞാനില്ലെങ്കിൽ അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർക്കിരുപ്പിന്റെ സുഖം കൂടും
അഥവാ ഞാനങ്ങനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു.
അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു
ഭൂമിയിൽ എനിക്കനുവദിച്ച കാലം.

തുച്ഛമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ശക്തികൾ.
ലക്ഷ്യം വളരയകലെയുമായിരുന്നു.
എനിക്കതപ്രാപ്യമാണെന്നതു മിക്കവാറുമുറപ്പായിരുന്നെങ്കിലും
അതെന്റെ കണ്മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു
ഭൂമിയിൽ എനിക്കനുവദിച്ച കാലം.

3
ഞങ്ങളെ മുക്കിക്കൊന്ന
പ്രളയത്തിൽ നിന്നുയർന്നുവന്നവരേ,
ഞങ്ങളുടെ ദൌർബല്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോൾ
നിങ്ങൾക്കനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടില്ലാത്ത
ഈ ഇരുണ്ട കാലത്തെക്കൂടിയോർക്കുക.
ചെരുപ്പുകൾ മാറ്റുന്നതിലും വേഗത്തിൽ നാടുകൾ മാറിമാറി ഞങ്ങൾ കടന്നുപോയി,
വർഗ്ഗസമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ,
അനീതികളേയുള്ളു, ചെറുത്തുനില്പുകളില്ല എന്ന നൈരാശ്യവുമായി.

എന്നാലും ഞങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നു:
വിദ്വേഷം, ഹീനതയ്ക്കെതിരെയാണതെങ്കിൽപ്പോലും,
മുഖത്തെ വക്രിപ്പിക്കുമെന്ന്.
കോപം, അനീതിക്കെതിരെയാണതെങ്കിൽപ്പോലും
സ്വരം പരുഷമാക്കുമെന്ന്.
ഹാ, സൌഹാർദ്ദത്തിനടിത്തറയൊരുക്കാനാഗ്രഹിച്ചവർ,
ഞങ്ങൾക്കു പക്ഷേ, സൌഹാർദ്ദമുള്ളവരാവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ നിങ്ങൾ,
മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനു തുണയാവുന്ന ആ കാലമെത്തിച്ചേരുമ്പോൾ,
നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ ഓർക്കുന്നത്
ദാക്ഷിണ്യത്തോടെയാവണം.


പ്രമാണവാക്യം


ഇരുണ്ട കാലത്തും
പാട്ടുകളുണ്ടാവില്ലേ?
തീർച്ചയായും,
ഇരുണ്ട കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള
പാട്ടുകൾ.



2018, ജനുവരി 9, ചൊവ്വാഴ്ച

ബ്രെഷ്റ്റ്–കവിതകള്‍ (1922-28)


images


ഗോർഡിയൻ കുരുക്ക്


1
മാസിഡോണിയാക്കാരനായ ആ മനുഷ്യൻ
തന്റെ വാളു കൊണ്ട്
കുരുക്കറുത്തുമുറിച്ചപ്പോൾ
ഗോർഡിയത്തിൽ ആ സന്ധ്യക്ക്
അവർ അയാളെ വിളിച്ചു,
‘സ്വന്തം പ്രശസ്തിക്കടിമ’യെന്ന്.

അവരുടെ ആ കുരുക്ക്
ലോകാത്ഭുതങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നതാണല്ലോ,
ഒരു മനുഷ്യന്റെ മാസ്റ്റർപീസ്,
അയാളുടെ മസ്തിഷ്കം (ലോകത്തേറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായതൊന്ന്)
സ്വന്തം സ്മാരകമായി ശേഷിപ്പിച്ചുപോയ ഇരുപതു കയറുതുണ്ടുകൾ,
അതിസങ്കീർണ്ണമായി പിണച്ചുവച്ച ആ കുരുക്കഴിക്കാൻ
ലോകത്തേറ്റവും നിപുണമായ കൈകൾക്കേ കഴിയൂ-
ആ കുരുക്കിട്ടവന്റെ കൈകൾ കഴിച്ചാൽ
പിന്നെ നിപുണമായ കൈകളുണ്ടെങ്കിലത്.
ഹാ, ആ കുരുക്കിട്ടവന്റെ കൈകൾക്ക്
ഒരു നാളതഴിക്കണമെന്നുമുണ്ടായിരുന്നു,
അയാളുടെ ആയുർദൈർഘ്യം പക്ഷേ, കഷ്ടം,
ഒന്നിനേ തികഞ്ഞുള്ളു, കുരുക്കിടുന്നതിന്‌.

അതു മുറിക്കാൻ
രണ്ടാമതൊരാൾ മതിയായി.

അതു മുറിച്ചവനെക്കുറിച്ചു
പലരും പറഞ്ഞു,
ആ ഒരു വെട്ടു കൊണ്ടയാൾ ഭാഗ്യവാനായെന്ന്,
അതനായാസമായിരുന്നുവെന്ന്,
അതു കൊണ്ടുണ്ടായ വിനാശം  ഏറ്റവും കുറവായിരുന്നുവെന്ന്.

പേരില്ലാത്ത ആ മനുഷ്യന്‌ ഒരു ബാദ്ധ്യതയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല
സ്വന്തം പ്രവൃത്തിക്ക് സ്വന്തം പേരു കൊണ്ടുത്തരം പറയാൻ,
അതു ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾക്കു തുല്യമായിരുന്നല്ലോ;
അതു നശിപ്പിച്ച മന്ദനു പക്ഷേ,
ഉന്നതങ്ങളിൽ നിന്നൊരു നിദേശമെന്നപോലെ ബാദ്ധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു,
സ്വന്തം പേരുദ്ഘോഷിക്കാൻ,
ഒരു ഭൂഖണ്ഡത്തിനു മുന്നിൽ തന്നെ കൊണ്ടുവന്നു നിർത്താൻ.

2
ഗോർഡിയത്തെക്കുറിച്ചിതാണവർ പറയുന്നതെങ്കിൽ, ഞാൻ പറയുന്നു
സങ്കീർണ്ണമായതെല്ലാം ഉപയോഗപ്രദമാവണമെന്നില്ലെന്ന്,
ലോകത്തെ ഒരു ചോദ്യത്തിൽ നിന്നു വിടുവിക്കാൻ
ഒരുത്തരത്തെക്കാൾ പലപ്പോഴും കഴിയുക
ഒരു പ്രവൃത്തിക്കാണെന്ന്.

(1926)


ഗോർഡിയൻ കുരുക്ക് - ഫിർജിയത്തിലെ ഗോർഡിയസ് രാജാവ് തന്റെ കാളവണ്ടിയിൽ കെട്ടിയിട്ട സങ്കീർണ്ണമായ കുരുക്ക്; അതഴിക്കുന്നവൻ ഏഷ്യാഭൂഖണ്ഡമാകെ ഭരിക്കുമെന്ന് പ്രവചനമുണ്ടായിരുന്നു. യശസ്കാമിയായ അലക്സാണ്ടർ കുരുക്കഴിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്നു കണ്ടപ്പോൾ വാളു കൊണ്ടതറുത്തിട്ടു.


ഞാൻ അലക്സാണ്ടർക്കെതിരു പറയുകയല്ല


ലോകം കാൽക്കീഴിലാക്കാൻ മെനക്കെട്ടുവത്രെ, തിമൂർ.
എനിക്കതു മനസ്സിലാവുന്നില്ല;
ഒരല്പം പട്ടച്ചാരായമടിച്ചാൽ മറക്കാനുള്ളതേയുള്ളു ലോകം.
അലക്സാണ്ടർക്കെതിരു പറയുകയുമല്ല ഞാൻ.
പിന്നെ,
ശ്രദ്ധേയരായ മനുഷ്യരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്
ഞാനെന്നു മാത്രം-
ജിവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നതു കൊണ്ടുമാത്രം
നിങ്ങളുടെ ബഹുമാനത്തിനത്രയുമർഹരായവർ.
മഹാന്മാര്‍ ഒരുപാടു വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നു.
ഇതിലൊക്കെ ഞാൻ തെളിവു കണ്ടതിങ്ങനെ:
അവനവനാവാനവർക്കായില്ലെന്നു തന്നെ,
കുടിച്ചും,
പുക വലിച്ചും,
അതുമാതിരിയൊക്കെച്ചെയ്തും.
ഒരു പെണ്ണിനരികത്തിരുന്നാൽത്തന്നെ
മനസ്സു തൃപ്തമാകുന്നില്ലവർക്കെങ്കിൽ,
അത്ര ചെറ്റകളുമായിരിക്കണമവർ.


വസന്തം സംബന്ധിച്ച്


വളരെപ്പണ്ട്
ഞങ്ങൾ എണ്ണയ്ക്കും ഇരുമ്പിനും അമ്മോണിയക്കും മേൽ
ചാടിവീഴുന്നതിനും മുമ്പ്
ഓരോ കൊല്ലവുമുണ്ടായിരുന്നു
മരങ്ങളിൽ ഇലകൾ പ്രചണ്ഡമായിത്തളിർത്തിരുന്ന ഒരു കാലം.
ഞങ്ങളിന്നുമോർമ്മിക്കുന്നു
നീളം വച്ച പകലുകൾ
തെളിമ കൂടിയ ആകാശം
കാറ്റിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു മാറ്റം
വന്നെത്തിയെന്നു തീർച്ചയായ വസന്തം.
ആ വിശ്രുതമായ ഋതുവിനെപ്പറ്റി
ഞങ്ങളിന്നും പുസ്തകങ്ങളിൽ വായിക്കാറുണ്ട്.
ഏറെക്കാലമായിരിക്കുന്നു പക്ഷേ,
ഞങ്ങളുടെ നഗരങ്ങൾക്കു മേൽ
ആ പേരു കേട്ട പറവപ്പറ്റങ്ങളെക്കണ്ടിട്ട്.
വസന്തം ആരുടെയെങ്കിലും കണ്ണിൽപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽത്തന്നെ
അതു ട്രെയിൻ യാത്രക്കാർ മാത്രം.
സമതലദേശങ്ങളിൽ ഇന്നുമതിനെക്കാണാം
അതേ പഴയ തെളിച്ചത്തോടെ.
അങ്ങു മുകളിൽ, ശരി തന്നെ,
കൊടുങ്കാറ്റുകളുണ്ടെന്നു തോന്നാം:
അവ തൊടുന്നതു പക്ഷേ
ഞങ്ങളുടെ ആന്റിനകളിൽ.


വില കുറച്ചു വില്ക്കാൻ നിർബന്ധിതരായ കവികൾ പാടിയ പാട്ട് (കവിതയ്ക്കു കാശു കിട്ടാതായിത്തുടങ്ങിയ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യപാദത്തിൽ)


1
നിങ്ങൾ ഈ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ആകമാനം വൃത്തത്തിലെഴുതിയതൊന്നത്രെ!
ഞാനിതു പറയുന്നതെന്തെന്നാൽ നിങ്ങൾക്കറിയാതായിരിക്കുന്നു (എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു), കവിതയെന്നാലെന്താണെന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ കവിയെന്ന ജീവിയെന്നാലർത്ഥമാക്കുന്നതെന്താണെന്ന്
തീർച്ചയായും ഞങ്ങളെ കുറേക്കൂടി ഭേദപ്പെട്ട രീതിയിൽ പരിഗണിക്കുന്നതിനുള്ള വഴികൾ നിങ്ങളാലോചിക്കുന്നുണ്ടാവും.

2
പറയൂ, എന്തോ ചിലതു നടന്നുവെന്നു നിങ്ങൾക്കു തോന്നിയിട്ടില്ലേ? നിങ്ങൾ ആലോചിച്ചുനോക്കിയിട്ടില്ലേ?
പുതിയ കവിതകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതായിട്ടു കാലം കുറേയായെന്നു നിങ്ങൾക്കു ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?
എന്നിട്ടതിന്റെ കാരണം നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലായോ? ഇല്ല. ശരി, അതിനു ഞാൻ മറുപടി പറയാം:
ഒരിക്കൽ ആളുകൾ കവിത വായിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു, അതിനവർ വില നല്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അത്രയും വ്യക്തം.

3
ഇന്നു പക്ഷേ കവിതയ്ക്കു രൊക്കം പണം കൊടുക്കാനാരും തയാറല്ല,
അതുകൊണ്ടാണിന്നു കവിതകളെഴുതപ്പെടാത്തത്;
ആരു വായിക്കുമെന്നു മാത്രമല്ല കവി ചോദിക്കുന്നത്, ആരു പണം കൊടുക്കുമെന്നു കൂടിയാണ്‌,
കാശു കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ കവിതയെഴുതാനും താൻ തയാറല്ല.  അങ്ങനെയൊരു പടുതിയിലേക്കാണു നിങ്ങൾ കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ടെത്തിച്ചിരിക്കുന്നത്.

4
പക്ഷേ ഇതെന്തുകൊണ്ടിങ്ങനെയാവണം, അയാൾ ചോദിക്കുകയാണ്‌. ഞാനെന്തു പാതകം ചെയ്തു?
എനിക്കു കാശു തന്നവർ ആജ്ഞാപിച്ചതിൻ വണ്ണമല്ലേ ഞാനിതേവരെ ചെയ്തുപോന്നത്?
ഞാനെന്തൊക്കെ വാഗ്ദത്തം ചെയ്തുവോ, അതൊക്കെ ഞാൻ നിറവേറ്റിയിട്ടുണ്ടല്ലോ, സമയം കിട്ടിയതിനനുസരിച്ച്.
ഇന്നിതാ എന്റെ സ്നേഹിതന്മാരായ ചിത്രകാരന്മാർ പറഞ്ഞു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു

5
ചിത്രങ്ങൾ വാങ്ങാനുമാളില്ലെന്ന്. സുഖിപ്പിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളാണവയെന്നവർ സമ്മതിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ.
ആരും വാങ്ങാനില്ലാതെ കെട്ടിക്കിടക്കുകയാണവ...
ഞങ്ങളോടിത്ര വിരോധം വരാനെന്താണു കാരണം? എന്താണു നിങ്ങൾ കാശു തരാത്തത്?
നിങ്ങളാണെങ്കിൽ പണം വാരിക്കൂട്ടുകയുമാണ്‌, അല്ലെങ്കിലങ്ങനെയാണാളുകൾ പറയുന്നത്...

6
കഴിഞ്ഞുകൂടാൻ വേണ്ടതു കിട്ടിയിരുന്ന കാലത്തു മുടക്കം കൂടാതെ ഞങ്ങൾ പാടിയിരുന്നതല്ലേ,
ഭൂമിയിൽ നിങ്ങൾക്കാഹ്ളാദം തന്നിരുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്?
നിങ്ങൾക്കു നവാഹ്ളാദം നല്കട്ടേയവയെന്നതിനായി: നിങ്ങളുടെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഉടലുകൾ,
ശരല്ക്കാലത്തിന്റെ ശോകം, ഒരരുവി, മുകളിൽ തിളങ്ങുന്ന ചന്ദ്രൻ...

7
നിങ്ങളുടെ കനികളുടെ മാധുര്യം, ഇല കൊഴിയുന്ന മർമ്മരം,
പിന്നെ വീണ്ടും നിങ്ങളുടെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഉടലുകൾ. നിങ്ങളെ ചൂഴുന്ന നിത്യത.
ഇതിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ ഞങ്ങൾ പാടി, നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെക്കുറിച്ചും,
യാത്രാവസാനം തന്നെ കാത്തുകിടക്കുന്ന പൊടിമണ്ണിനെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ ആലോചനകളെക്കുറിച്ചും.

8
നിങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ കാശു തന്നതിതിനു മാത്രമായിരുന്നില്ല.
സ്വർണ്ണക്കസേരകളിൽ അലസം ചാഞ്ഞിരുന്നു നിങ്ങൾ പണം മുടക്കിയത്
നിങ്ങളോളം ഭാഗ്യം ചെയ്യാത്തവരെക്കുറിച്ചു ഞങ്ങൾ പാടിയ പാട്ടുകൾക്കു കൂടിയാണ്‌.
അവരുടെ കണ്ണീരൊപ്പിയതിനും നിങ്ങൾ മുറിപ്പെടുത്തിയവരെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചതിനും നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കു കാശു തന്നു.

9
അത്രയൊക്കെ ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായിച്ചെയ്തു. പറ്റില്ലെന്നൊരക്ഷരം ഞങ്ങൾ മിണ്ടിയോ?
എന്നും വിധേയർ, ചെയ്ത ജോലിക്കു കൂലിയേ ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചുള്ളു.
എന്തൊക്കെത്തിന്മകൾ ഞങ്ങൾ ചെയ്തില്ല- നിങ്ങൾക്കായി! എന്തൊക്കെത്തിന്മകൾ!
എന്നിട്ടു നിങ്ങളുടെ മേശപ്പുറത്തു നിന്നുവീഴുന്ന ഉച്ഛിഷ്ടങ്ങൾ കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ തൃപ്തരാവുകയും ചെയ്തു.

10

ചെളിയിലും ചോരയിലും പൂണ്ടിറങ്ങിയ നിങ്ങളുടെ വണ്ടികളുടെ നുകങ്ങളിൽ
ഉജ്ജ്വലവചനങ്ങളുടെ കുതിരകളെ പിന്നെയും പിന്നെയും ഞങ്ങളിണക്കിത്തന്നു;
നിങ്ങളുടെ കൂറ്റൻ അറവുശാലകളെ ശ്രേയസ്സിന്റെ പോർക്കളങ്ങളെന്നു ഞങ്ങൾ വിളിച്ചു,
ചോരക്കറ മാറാത്ത നിങ്ങളുടെ വാളുകളെ  ചതിക്കാത്ത ചങ്ങാതിമാരെന്നും.

11
കരമടയ്ക്കാനാവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടു നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്കയച്ച ഫോറങ്ങളിൽ
എത്രയും ആശ്ചര്യജനകമായ ചിത്രങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി ഞങ്ങൾ വരച്ചു;
ഞങ്ങളെഴുതിയ ഉത്ബോധനാത്മകമായ കവിതകൾ കൂട്ടമായുറക്കെപ്പാടിക്കൊണ്ട്
ജനങ്ങൾ, പതിവു പോലെ, കിട്ടേണ്ടതെന്നു നിങ്ങളവകാശപ്പെട്ട കരമത്രയുമൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

12
വാക്കുകളെ ഞങ്ങൾ സൂക്ഷ്മമായി പഠിച്ചു, ഔഷധങ്ങൾ പോലവയുടെ ചേരുവകൾ പരീക്ഷിച്ചു;
അവയിൽ മികച്ചതും വീര്യമേറിയതുമേ ഞങ്ങളുപയോഗിച്ചിരുന്നുള്ളു.
ഞങ്ങൾ നല്കിയതെല്ലാം ജനങ്ങൾ തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങി,
എന്നിട്ടു നിങ്ങളുടെ വിളിപ്പുറത്തവർ കുഞ്ഞാടുകളെപ്പോലെ വന്നു.

13
നിങ്ങളാദരിക്കുന്നതിനോടേ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ താരതമ്യം ചെയ്തുള്ളു,
കൂടുതലും നിങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ അനർഹമായ ബഹുമതികൾ കൈനീട്ടി വാങ്ങുന്നവരോട്;
അവർക്കവ നല്കിയതാവട്ടെ, ഞങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ പട്ടിണിക്കാരും, യജമാനന്റെ പിന്നാലെ തൂങ്ങുന്ന എച്ചില്പട്ടികൾ.
നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ കവിതകൾ കഠാരകളാക്കി ഞങ്ങൾ നായാടുകയും ചെയ്തു.

14
എന്നിട്ടിപ്പോഴിതെന്താണിത്ര പെട്ടെന്നു നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ചന്തയിലേക്കു കാലു കുത്താതായത്?
തീന്മേശയ്ക്കു മുന്നിലിത്രയും നേരമിരിക്കരുതേ! ഞങ്ങൾക്കു കിട്ടുന്ന ഉച്ഛിഷ്ടം തണുത്തുപോകും.
എന്തെങ്കിലുമൊന്നു ചെയ്യാൻ ഞങ്ങളെ ഏല്പിച്ചുകൂടേ- ഒരു ഛായാചിത്രം, ഒരു പ്രശസ്തികാവ്യം?
അതോ അനലംകൃതമായ തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾ തന്നെ കണ്ണിനൊരു വിരുന്നാണെന്നു നിങ്ങൾക്കു തോന്നിത്തുടങ്ങിയോ?

15
ജാഗ്രത! നിങ്ങൾക്കു ഞങ്ങളെ അങ്ങനെയങ്ങൊഴിവാക്കാമെന്നു വിചാരിക്കരുതേ! ഞങ്ങളുടെ ചരക്കുകളിലേക്കു നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളെയൊന്നാകർഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ!
ഞാൻ പറയുന്നതു വിശ്വസിക്കൂ, സാറന്മാരേ, ഇന്നത്തെപ്പോലിത്ര വിലക്കുറവിൽ ഞങ്ങളുടെ ചരക്കു നിങ്ങൾക്കിനി കിട്ടില്ല.
ഞങ്ങളതു വെറുതേ തരുമെന്നു നിങ്ങൾക്കങ്ങു വിശ്വസിക്കാനും പറ്റില്ലല്ലോ.

16
നിങ്ങൾ ഈ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്‌ (നിങ്ങൾ വായിക്കുക തന്നെയല്ലേ?) തുടക്കം കുറിക്കുമ്പോൾ
ഓരോ ശ്ലോകവും പ്രാസമൊപ്പിച്ചാവണമെന്നെനിക്കു നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നെ ഞാനാലോചിച്ചു: അതൊക്കെപ്പണിയല്ലേ. ആരാണതിനെനിക്കു കാശു തരിക?
അതിനാൽ ഖേദപൂർവം ഞാനതു വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അത്രയൊക്കെ മതിയെന്നേ.

(1927)


2018, ജനുവരി 5, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ബ്രെഷ്റ്റ് - പ്രവാസത്തിന്റെ ആദ്യവർഷങ്ങൾ (1934-1936)


images


അജ്ഞാതനായ വിപ്ളവപ്പോരാളിയുടെ സ്മാരകശില


അജ്ഞാതനായ വിപ്ളവപ്പോരാളി നിലം പതിച്ചു.
സ്വപ്നത്തിൽ ഞാനവന്റെ സ്മാരകശില കണ്ടു.

അതൊരു വെട്ടുകുഴിയിലായിരുന്നു.
അതെന്നു പറയാൻ രണ്ടു പാറക്കല്ലുകളേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
അതിലൊന്നും എഴുതിവച്ചിരുന്നുമില്ല.
രണ്ടിലൊന്നു പക്ഷേ എന്നോടിങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

ഇവിടെക്കിടക്കുന്നവൻ, അതു പറഞ്ഞു,
മാർച്ചു ചെയ്തു പോയതൊരന്യനാടിനെയും കീഴടക്കാനായിരുന്നില്ല,
സ്വന്തം നാടിനെ കീഴടക്കാനായിരുന്നു.
എന്താണവന്റെ പേരെന്നൊരാൾക്കുമറിയില്ല.
ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ പക്ഷേ,
അവനെ തോല്പിച്ചവരുടെ പേരുകൾ നിങ്ങൾക്കു വായിക്കാം.

ഒരു മനുഷ്യജീവിയെപ്പോലെ ജീവിക്കാനാഗ്രഹിച്ചുപോയി എന്നതിനാൽ
ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെപ്പോലെ അവൻ കൊല ചെയ്യപ്പെട്ടു.

അവന്റെ അന്ത്യവചനം ഒരു മന്ത്രിക്കലായിരുന്നു,
ഞെക്കിപ്പിടിച്ചൊരു തൊണ്ടയിൽ നിന്നാണവ വന്നതെന്നതിനാൽ;
തണുത്ത കാറ്റു പക്ഷേ സർവസ്ഥലത്തേക്കുമതിനെക്കൊണ്ടുപോയി,
തണുത്തു മരവിച്ച അനേകം മനുഷ്യരിലേക്ക്.


ഓറഞ്ചു വാങ്ങല്‍


സതാംപ്ടൺ തെരുവിലൂടെ മഞ്ഞിച്ച മൂടൽമഞ്ഞിൽ നടക്കുമ്പോൾ
പൊടുന്നനേയൊരുന്തുവണ്ടി, നിറയെ പഴങ്ങളുമായി;
ഒരു വിളക്കിനടിയിൽ ഒരു കടലാസ്സുബാഗുമായി ഒരു കിഴവിയും.
വിസ്മയപ്പെട്ടും നാവിറങ്ങിയും ഞാൻ നിന്നുപോയി,
തേടിനടന്നതു കണ്മുന്നിൽ കാണുന്ന ഒരുവനെപ്പോലെ.

ഓറഞ്ചുകൾ! അന്നെന്നപോലത്തെ ഓറഞ്ചുകൾ!
തണുപ്പാറ്റാൻ കൈവെള്ളകളിലേക്കു ഞാനൂതി,
ഒരു നാണയത്തിനായി കീശകളിൽ ഞാൻ പരതി.

നാണയമെടുത്തു കൈയിൽ പിടിക്കുമ്പോൾ പക്ഷേ,
പത്രക്കടലാസ്സിൽ കരിക്കട്ട കൊണ്ടെഴുതിയ വില വായിക്കുമ്പോൾ,
ഞാനറിഞ്ഞു, പതിയെ ചൂളം വിളിക്കുകയാണു ഞാനെന്ന്,
ആ പരുഷസത്യമത്രമേലെനിക്കു തെളിഞ്ഞുകിട്ടുകയും ചെയ്തു:
ഈ നഗരത്തിൽ ഇപ്പോഴെന്നോടൊപ്പമില്ല നീയെന്ന്.


ചോദ്യങ്ങൾ


നിന്റെ വേഷമെന്താണെന്നെനിക്കെഴുതൂ. നിനക്കു ചൂടു കിട്ടുന്നുണ്ടോ?
നീ ഉറങ്ങുന്നതെങ്ങനെയാണെന്നെനിക്കെഴുതൂ. നിന്റെ കിടക്ക മൃദുവാണോ?
നീ കാണാനെങ്ങനെയുണ്ടെന്നെനിക്കെഴുതൂ. പണ്ടെപ്പോലെ തന്നെയാണോ നീ?
നിനക്കു നഷ്ടപ്പെടുന്നതെന്താണെന്നെനിക്കെഴുതൂ. അതെന്റ കൈത്തണ്ടയാണോ?

പറയൂ: അവർ നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ?
പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ നിനക്കാവുന്നുണ്ടോ?
അവരുടെ അടുത്ത നീക്കമെന്താവും?
നീയെന്തു ചെയ്യുന്നു? ചെയ്യേണ്ടതു തന്നെയാണോ അത്?
എന്തിനെക്കുറിച്ചാണു നിന്റെ ചിന്തകൾ? അതെന്നെക്കുറിച്ചാണോ?

ചോദ്യങ്ങളേ നിനക്കു നൽകാനെനിക്കുള്ളു.
ഉത്തരമെന്തായാലും ഞാനതെടുത്തോളാം,
മറ്റൊരു വഴിയില്ലെന്നതിനാൽ.
നീ തളർന്നാൽ നിന്നെത്താങ്ങാനെനിക്കാവില്ല,
നിനക്കു വിശന്നാൽ നിന്നെയൂട്ടാനെനിക്കാവില്ല.
ഈ ലോകത്തു ഞാനില്ലാത്ത പോലെയാണത്,
ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടേയില്ലാത്ത പോലെയാണത്.
നിന്നെ ഞാൻ മറന്നപോലെയാണത്.


(അക്ഷരമാലയില്‍ നിന്ന്)


അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്ലറുടെ മുഖരോമം
അതികൗതുകമുണർത്തുന്ന സംഗതിയാണ്‌:
അവലക്ഷണമെന്നാണതിനെ ഞാൻ വിളിക്കുക,
അത്രയും വലിയൊരു വായയ്ക്ക് അത്രയും ചെറിയൊരു ടൂത്ത് ബ്രഷ്!
*
ലൂസിക്കു കരച്ചിലൊഴിഞ്ഞിട്ടു നേരമില്ല,
അതിനാൽ തോട്ടക്കാരൻ അവൾക്കൊരു കുളം കുത്തിക്കൊടുത്തു,
അവളുടെ കണ്ണീരിനൊഴുകി നിറയാൻ.
അധികനേരമെത്തും മുമ്പേ കുളം നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞു,
നടുക്കു നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന ഒരു തവളയുമായി.
*
അങ്കിളിന്റെ വാച്ച് നല്ലൊരു മെയ്ക്കാണ്‌,
അതെടുത്തു കുളത്തിലെറിയരുത്,
അതിനു നീന്താനറിയില്ലെന്നതിനാൽ,
അങ്കിളിനു സമയം പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതതാണെന്നതിനാൽ.


എന്റെ പലായനത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വർഷത്തിൽ


എന്റെ പലായനത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വർഷത്തിൽ
ഒരു പത്രത്തിൽ, ഒരു വിദേശഭാഷയിൽ ഞാൻ വായിച്ചു,
എനിക്കെന്റെ പൌരത്വം നഷ്ടമായെന്ന്.
നല്ലവരും മോശക്കാരുമായ മറ്റനേകം പേർക്കിടയിൽ
എന്റെ പേരു വായിച്ചപ്പോൾ
ഞാൻ ദുഃഖിതനായില്ല, സന്തുഷ്ടനുമായില്ല.
നാട്ടിൽത്തന്നെ തങ്ങിയവരുടെ ദുരവസ്ഥയെക്കാൾ മോശമാണ്‌
പലായനം ചെയ്തവരുടെ ദുരവസ്ഥയെന്നെനിക്കു തോന്നിയില്ല.


കുളിക്കാനിഷ്ടമില്ലാത്ത കുട്ടി


പണ്ടൊരിക്കലൊരു കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു,
കുട്ടിക്കു കുളിക്കാനിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു.
കുട്ടിയെ കുളിപ്പിച്ചു നിർത്തേണ്ട താമസം,
അതു ചാരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി മുഖമുരച്ചു.

ഈ നേരത്താണ്‌ കൈസർ വരുന്നത്,
ഏഴു കോണിപ്പടിയും കയറിയിട്ടാണാളു വരുന്നത്.
കുട്ടിയുടെ മുഖവും മുടിയും തോർത്താൻ
അമ്മയൊരു തോർത്തു നോക്കിപ്പോയി.

തോർത്തു വച്ചതെവിടെയെന്നമ്മയ്ക്കോർമ്മ വന്നില്ല,
കൈസറുടെ സന്ദർശനം ആകെ അലങ്കോലമായി.
ആകെ മുഷിഞ്ഞിട്ട് കൈസർ ഇറങ്ങിപ്പോയി;
അതല്ലേ, കുട്ടിക്കു വേണ്ടിയിരുന്നതും!


കൊള്ളക്കാരനും അയാളുടെ വേലക്കാരനും


രണ്ടു കൊള്ളക്കാർ ഹെസ്സെ എന്ന ദേശം കൊള്ളയടിച്ചു,
കുറേ നാട്ടുകാരുടെ കഴുത്തവർ പിരിച്ചൊടിച്ചു.
ഒരാൾ വിശന്ന ചെന്നായയെപ്പോലെ മെലിഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു,
മറ്റേയാൾ മാർപ്പാപ്പയെപ്പോലെ തടിച്ചിട്ടും.

അവരുടെ ഉടലുകൾ പക്ഷേ, ഇത്ര വ്യത്യസ്തമായതെങ്ങനെ?
അവർ യജമാനനും വേലക്കാരനുമായിരുന്നു എന്നതാണു കാരണം.
പാലിന്റെ പാട യജമാനൻ വടിച്ചുതിന്നിരുന്നു,
വേലക്കാരനതിനാൽ കിട്ടിയത് പിരിഞ്ഞ പാലായിരുന്നു.

ഗ്രാമീണർ കൊള്ളക്കാരെ പിടിച്ചുകെട്ടി,
ഒറ്റക്കയറിൽ ഇരുവരെയും കെട്ടിത്തൂക്കി.
ഒരാൾ വിശന്ന ചെന്നായയെപ്പോലെ തൂങ്ങിക്കിടന്നു,
മറ്റേയാൾ തടിച്ചുകൊഴുത്ത മാർപ്പാപ്പയെപ്പോലും.

കുരിശ്ശും വരച്ച് ഗ്രാമീണർ അവരെ നോക്കിനിന്നു,
അവരെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു;
തടിച്ചയാൾ കൊള്ളക്കാരനാണെന്നവർക്കു മനസ്സിലായി,
മെലിഞ്ഞയാളെങ്ങനെ പക്ഷേ, കൊള്ളക്കാരനായി?


പ്രബലരായ കൊള്ളക്കാർ കയറിവന്നപ്പോൾ


പ്രബലരായ കൊള്ളക്കാർ കയറിവന്നപ്പോൾ
വീടിന്റെ വാതിൽ ഞാൻ മലർക്കെത്തുറന്നുകൊടുത്തു.
അവരെന്റെ പേരു വിളിക്കുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു,
ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങിച്ചെന്നു.

ഇന്നതു വേണമെന്നൊരാവശ്യമുയരും മുമ്പേ
താക്കോല്ക്കൂട്ടം ഞാനവർക്കു വച്ചുനീട്ടി;
അതിനാൽ അക്രമമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല,
ഉണ്ടായത് കണ്ടെടുക്കലുകളായിരുന്നു.


വായനാശീലമുള്ള തൊഴിലാളിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ


ഏഴു കവാടങ്ങളുള്ള തീബ്സ് ആരു നിർമ്മിച്ചു?
പുസ്തകങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്കു രാജാക്കന്മാരുടെ പേരുകൾ കാണാം.
കൂറ്റൻ പാറകൾ വലിച്ചുയർത്തിയതു രാജാക്കന്മാരായിരുന്നോ?
പല തവണ തട്ടിനിരപ്പാക്കിയ ബാബിലോൺ നഗരത്തെ
അത്രയും തവണ പണിതുയർത്തിയതാരായിരുന്നു?
പൊന്നു മിനുങ്ങുന്ന ലിമാ പണിഞ്ഞവർ ജീവിച്ചതേതു വീടുകളിൽ?
ചൈനയിലെ വന്മതിൽ പണി തീർന്നന്നു രാത്രിയിൽ
കല്പണിക്കാരെവിടെയ്ക്കു പോയി?
വിജയകമാനങ്ങളാണു മഹത്തായ റോമാനഗരം നിറയെ.
അവ സ്ഥാപിച്ചതാര്‌?
സീസർമാർ വിജയം കണ്ടതാർക്കെതിരെ?
ഗാനങ്ങളിലേറെപ്പുകഴ്ത്തപ്പെട്ട ബൈസാന്റിയത്തിൽ
കൊട്ടാരങ്ങൾ മാത്രമേ അവർക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളു?
ഇതിഹാസപ്രസിദ്ധമായ അറ്റ്ലാന്റിസിലും
അതിനെ കടലു വിഴുങ്ങിയ രാത്രിയിൽ
മുങ്ങിത്താഴുന്നവർ തങ്ങളുടെ അടിമകളോടൊച്ചയെടുത്തിരുന്നു.

യുവാവായ അലക്സാൻഡർ ഇന്ത്യ കീഴടക്കിയത്രെ.
ആൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു?
സീസർ ഗാളുകളെ അടിച്ചമർത്തിയത്രെ.
ഒരു പാചകക്കാരൻ പോലും അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പമില്ലായിരുന്നു?
തന്റെ പടക്കപ്പലുകളുടെ വ്യൂഹം മുങ്ങിത്താണപ്പോൾ
സ്പെയിനിലെ ഫിലിപ്പുരാജാവ് കണ്ണീരു വാർത്തുവത്രെ.
അദ്ദേഹമൊരാൾ മാത്രമേ കണ്ണീരു വാർത്തുള്ളു?
ഫ്രെഡറിക് രണ്ടാമൻ സപ്തവർഷയുദ്ധം ജയിച്ചുവത്രെ.
കൂടെ വേറെയാരതു ജയിച്ചു?

ഓരോ പേജും ഓരോ വിജയം.
വിജയിച്ചവർക്കു സദ്യയൊരുക്കിയതാരായിരുന്നു?
ഓരോ പത്തു കൊല്ലത്തിലും ഒരു മഹാൻ.
ചെലവുകൾ ആരു വഹിച്ചു?

അത്രയധികം വിവരണങ്ങൾ.
അത്രയധികം ചോദ്യങ്ങൾ.


പഠിതാവ്


ആദ്യം ഞാൻ പൂഴിയിൽ പണിതു,
പിന്നെ ഞാൻ പാറയിൽ പണിതു.
പാറ ഇടിഞ്ഞുതാണപ്പോൾ
പിന്നെ ഞാനൊന്നിലും പണിയാതെയായി.
പിന്നെയും ഞാൻ പണിതിരുന്നു,
പാറയിലും പൂഴിയിലും,
കിട്ടിയതേതോ അതിൽ;
പക്ഷേ ഞാൻ പാഠം പഠിച്ചിരുന്നു.

ഞാൻ കത്തേല്പിച്ചവർ
അതെടുത്തു ദൂരെക്കളഞ്ഞു.
എന്നാൽ ഞാൻ ഗൌനിക്കാതെ വിട്ടവരോ,
അതെടുത്തെനിക്കു തന്നു.
അതു വഴി ഞാൻ പഠിച്ചു.

ഞാൻ ഉത്തരവിട്ടതു നടപ്പിലായില്ല.
വന്നുചേർന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു,
എന്റെ ഉത്തരവു തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന്.
ശരിയായതു ചെയ്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന്.
അതിൽ നിന്നു ഞാൻ പഠിച്ചു.

മുറിപ്പാടുകൾ നോവിക്കും
ഇന്നവ തണുത്തും പോയിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഞാൻ പലപ്പോഴുമെന്നപോലെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു:
കുഴിമാടമേ കാണൂ,
എന്നെ ഒന്നും പഠിപ്പിക്കാനില്ലാത്തതായി.


യാത്രക്കാരൻ


വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്,
ഞാൻ കാറോടിക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ
എന്റെ ഗുരു എന്നെക്കൊണ്ടു സിഗാറു വലിപ്പിച്ചിരുന്നു,
ഗതാഗതക്കുരുക്കിലോ കൊടും വളവുകളിലോ വച്ച് അതു കെട്ടുപോയാൽ
അദ്ദേഹമെന്നെ ഡ്രൈവറുടെ സീറ്റിൽ നിന്നു മാറ്റിയിരുത്തിയിരുന്നു.
ഞാൻ ഡ്രൈവു ചെയ്യുമ്പോൾ അദ്ദേഹം തമാശകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.
സ്റ്റിയറിംഗിൽത്തന്നെയാണെന്റെ ശ്രദ്ധയെങ്കിൽ,
അതിനാൽ ഞാൻ ചിരിക്കാൻ വിട്ടുപോയെങ്കിൽ
അദ്ദേഹമെന്നെ ഡ്രൈവറുടെ സീറ്റിൽ നിന്നു മാറ്റിയിരുത്തിയിരുന്നു.
തനിക്കത്ര സുരക്ഷിതത്വം തോന്നുന്നില്ല, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിരുന്നു.
ഞാൻ, യാത്രക്കാരൻ, വിരണ്ടുപോകുന്നു,
കാറിന്റെ ഡ്രൈവർ ഡ്രൈവിംഗിലല്ലാതെ മറ്റൊന്നിലും ശ്രദ്ധിക്കാതാവുമ്പോൾ.

അതില്പിന്നെ, ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ
ജോലിയിൽ അത്രയധികം മുഴുകിപ്പോകാതിരിക്കാൻ
ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ട്.
ചുറ്റും നടക്കുന്ന പലതിലും ഞാൻ ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുന്നു.
ആരെങ്കിലുമായി ഒന്നു സംസാരിക്കാൻ
പലപ്പോഴും ഞാൻ ജോലിയിൽ നിന്നൊരിടവേള എടുക്കാറുമുണ്ട്.
ഒന്നു പുകവലിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്തത്ര വേഗത്തിൽ വണ്ടിയോടിക്കുന്ന ശീലം
ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.
കാറിൽ യാത്രക്കാരനുണ്ടെന്ന കാര്യം ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.


എന്തിനെന്റെ പേരു പരാമർശിക്കപ്പെടണം?


1
ഒരിക്കൽ ഞാൻ കരുതി:
ഞാൻ പാർക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ തകർന്നുവീഴുകയും
ഞാൻ യാത്ര ചെയ്യുന്ന കപ്പലുകൾ ദ്രവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന
വിദൂരമായൊരു കാലത്ത്
അന്യരുടെ പേരുകൾക്കൊപ്പം
എന്റെ പേരും പരാമർശിക്കപ്പെടുമെന്ന്.

2
ഉപയോഗപ്രദമായവയെ സ്തുതിച്ചവനല്ലേ ഞാൻ,
എന്റെ കാലത്ത് അധമമെന്നു കരുതിയവയെ?
സർവമതങ്ങൾക്കുമെതിരെ മല്ലു പിടിച്ചവനല്ലേ ഞാൻ,
ചൂഷണത്തിനെതിരെ പൊരുതിയവനല്ലേ ഞാൻ?
ഇവയല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു കാരണത്താൽ?

3
ജനങ്ങളുടെ പക്ഷം ചേരുകയും
സർവതും അവരിൽ വിശ്വസിച്ചേല്പിക്കുക വഴി
അവരെ ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്തവനല്ലേ ഞാൻ?
കവിതകളെഴുതി ഭാഷയെ പുഷ്ടിപ്പെടുത്തിയവനല്ലേ ഞാൻ?
പ്രായോഗികമായി പെരുമാറേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നു പഠിപ്പിച്ചവനല്ലേ ഞാൻ?
ഇവയല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു കാരണത്താൽ?

4
അതിനാൽ ഞാൻ കരുതി
എന്റെ പേരും പരാമർശിക്കപ്പെടുമെന്ന്;
എന്റെ പേരെഴുന്നുനിൽക്കും ഒരു ശിലയിലെന്ന്,
പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നു പുതിയ പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക്
എന്റെ പേരച്ചടിക്കപ്പെടുമെന്ന്.

8
ഇന്നു പക്ഷേ
അതു മറക്കപ്പെടുമെന്നതു ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.
അപ്പം മതിയായത്രയുണ്ടെങ്കിൽ
അപ്പക്കാരനെവിടെയെന്നെന്തിനു തിരക്കണം?
പുതിയ മഞ്ഞുവീഴ്ചകൾ ആസന്നമാണെങ്കിൽ
അലിഞ്ഞുപോയ പഴയ മഞ്ഞിനെ എന്തിനു സ്തുതിക്കണം?
ഒരു ഭാവികാലമുണ്ടെങ്കിൽ
എന്തിനൊരു ഭൂതകാലം?

6
എന്തിനെന്റെ പേരു പരാമർശിക്കപ്പെടണം?


ബ്രഷ്റ്റ്- പ്രതിസന്ധിയുടെ കാലത്തിന്റെ കവിതകൾ (1929-1933)


e44fd435abac4a6afce549864b28aa49

1927ൽ മാർക്സിസം പഠിച്ചു തുടങ്ങിയ ബ്രഷ്റ്റ് 1929 ആയപ്പോൾ അടിയുറച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആയിക്കഴിഞ്ഞു. തന്റെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രകാശനങ്ങളായിരുന്നു ഇക്കാലത്തെഴുതിയ നാടകങ്ങൾ. 1929ൽ അദ്ദേഹം Helene Weigelനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. കാണികളെ നിഷ്ക്രിയരാക്കിയിരുത്തുന്ന സാമ്പ്രദായികനാടകവേദിക്കു ബദലായി അവരുടെ ക്രിയാത്മകമായ സഹകരണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന മറ്റൊരരങ്ങിനെക്കുറിച്ച് ഇക്കാലത്തദ്ദേഹം ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്. അക്കാലത്ത് ജർമ്മനിയെ ബാധിച്ച രൂക്ഷമായ തൊഴിലില്ലായമയെക്കുറിച്ച് ഡോക്യുമെന്ററി രൂപത്തിലുള്ള ഒരു ഫീച്ചർ ഫിലിമിനുള്ള തിരക്കഥയും അദ്ദേഹം എഴുതി. എന്നാൽ ഇതിനൊക്കെ വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് 1933 ഫെബ്രുവരിയിൽ നാസികൾ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു. ജർമ്മൻ പാർലമെന്റ് കെട്ടിടം തീവച്ചു നശിപ്പിച്ചന്നു രാത്രിയിൽ ബ്രഷ്റ്റ് കുടുംബത്തോടൊപ്പം പ്രാഗിലേക്കു രക്ഷപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങളും നാടകങ്ങളും നിരോധിക്കപ്പെട്ടു.


സി. എൻ എന്ന നടിക്കൊരുപദേശം


ചെമ്പിന്റെ താമ്പാളത്തിൽ ഐസു പൊട്ടിച്ചിട്ട വെള്ളത്തിൽ
മേലു കഴുകൂ സഹോദരീ.
ജലത്തിനടിയിൽ കണ്ണുകൾ തുറന്നവയും കഴുകൂ.
പരുക്കൻ ടവലു കൊണ്ടു പിന്നെ ദേഹം തുടയ്ക്കൂ,
ഇഷ്ടപ്പെട്ടൊരു പുസ്തകത്തിലേക്കൊന്നു കണ്ണോടിക്കൂ.

സുന്ദരവും സഫലവുമായൊരു ദിവസത്തിന്‌
ഈ വിധം തുടക്കം കുറിക്കൂ.

(ബ്രഷ്റ്റിന്റെ നാടകങ്ങളിൽ അഭിനയിച്ചിരുന്ന Carola Neher എന്ന നടിയെ ഉദ്ദേശിച്ച്)


കടലിലൊരു തുള്ളിയെക്കുറിച്ച് ഒരു കഥാഗാനം


1
വേനല്ക്കാലം വന്നുകഴിഞ്ഞു,
ഗ്രീഷ്മാകാശത്തിന്റെ തിളക്കം നിങ്ങൾക്കു മേലും വീഴുന്നുണ്ട്.
പുഴവെള്ളം ഊഷ്മളം.
ആ ഇളംചൂടുള്ള വെള്ളത്തിൽ നിങ്ങളും നീന്തിത്തുടിച്ചു.
പച്ചപ്പുൽമൈതാനങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ കൂടാരമടിച്ചു.
പാതകൾ നിങ്ങളുടെ പാട്ടുകൾ കേട്ടു.
കാടുകൾ നിങ്ങളെ വരവേല്ക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട്?
അതുകൊണ്ടു നിങ്ങൾ പാവപ്പെട്ടവനല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞോ?
നിങ്ങളുടെ അരിക്കലത്തിൽ കൂടുതൽ ചോറു വേവുന്നുണ്ടോ?
നിങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ ആരെങ്കിലുമുണ്ടായോ?
സ്വന്തം തലയിലെഴുത്തിൽ നിങ്ങൾ തൃപ്തനായോ?
കാര്യങ്ങൾ പച്ച പിടിക്കുകയാണെന്നാണോ? അങ്ങനെയല്ല:
ഇതു കടലിലൊരു തുള്ളി പോലെയേയുള്ളു, അത്ര തന്നെ.

2
വീടില്ലാത്തവരെ കാടുകൾ പണ്ടും സ്വാഗതം ചെയ്തിരുന്നു.
സുന്ദരമായ ആകാശം വിളങ്ങിനില്ക്കുന്നത് ആശിക്കാൻ വകയില്ലാത്തവർക്കു മേലാണ്‌.
വേനല്ക്കൂടാരങ്ങളടിച്ചു കഴിയുന്നവർ മറ്റൊരു കൂരയില്ലാത്തവരാണ്‌.
ഇളംചൂടുവെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്നവരുടെ വയറു കാലിയുമാണ്‌.
വഴിയിൽ കാണുന്നവർ ഉലാത്താനിറങ്ങിയതല്ല,
വേല തേടി നിരന്തരം യാത്ര ചെയ്യുന്നവരാണ്‌.
പണ്ടേപ്പോലെ തന്നെ പാവപ്പെട്ടവനാണു നിങ്ങൾ.
നിങ്ങളുടെ കലത്തിൽ ഒരു വറ്റെങ്കിലും കൂടിയിട്ടില്ല.
നിങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനാരും വന്നിട്ടില്ല.
ഇതാണെന്റെ വിധിയെന്നു പറഞ്ഞു സമാധാനിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കാവില്ല.
കാര്യങ്ങൾ പച്ച പിടിക്കുകയാണോ, അപ്പോൾ? അല്ല, അങ്ങനെയല്ല.
ഇതു കടലിലൊരു തുള്ളി പോലെയേയുള്ളു, അത്ര തന്നെ.

3
തിളങ്ങുന്നൊരാകാശം കൊണ്ടു മാത്രം നിങ്ങൾ തൃപ്തനാവുമോ?
ഇളംചൂടുവെള്ളത്തിൽ നിന്നൊരിക്കലും നിങ്ങൾ കര കയറില്ലേ?
കാടിന്റെ പിടി എന്നും നിങ്ങൾക്കു മേലുണ്ടാവുമോ?
ഉപായത്തിൽ നിങ്ങളെ പറഞ്ഞുവിടുകയാണെന്നു വരില്ലേ?
അതുമിതും പറഞ്ഞു നിങ്ങളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു വിടുകയല്ലേ?
ലോകം  പക്ഷേ കാത്തിരിക്കുകയാണ്‌ നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്നതു കാണാൻ,
നിങ്ങളുടെ അസംതൃപ്തി അതിനു വേണം, നിങ്ങളുടെ നിർദ്ദേശങ്ങളും.
ശേഷിച്ച പ്രത്യാശയുടെ തുരുമ്പും കൊണ്ടു ലോകം നിങ്ങളുടെ മുഖത്തേക്കുറ്റുനോക്കുകയാണ്‌.
നിങ്ങൾ തറപ്പിച്ചു പറയേണ്ട കാലമായിരിക്കുന്നു,
ഒരു തുള്ളിക്കായി താൻ കൈ നീട്ടില്ല, ഒരു കടലു തന്നെ വേണം തനിക്കെന്ന്.

(ബർലിനിലെ ഒരു ക്യാമ്പിൽ വാരാന്ത്യം ആഘോഷിക്കുന്ന തൊഴിൽരഹിതരെക്കുറിച്ച്)


രാത്രിയിലേക്കൊരു പായും തലയിണയും


ന്യൂയോർക്കിൽ, ഞാനിങ്ങനെ കേട്ടിരിക്കുന്നു,
ഇരുപത്താറാം നമ്പർ തെരുവും ബ്രോഡ് വേയും ചേരുന്ന മൂലയ്ക്ക്
മഞ്ഞുകാലമാസങ്ങളിൽ എന്നും സന്ധ്യക്കൊരാൾ വന്നു നിൽക്കുമത്രെ,
കിടക്കാനിടമില്ലാത്തവർക്കായി വഴിപോക്കരോടയാളിരക്കുമത്രെ.

അതുകൊണ്ടു പക്ഷേ, ലോകം മാറാൻ പോകുന്നില്ല.
മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടാൻ പോകുന്നില്ല.
ചൂഷണകാലത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം അതുകൊണ്ടു കുറയുകയുമില്ല.
എന്നാൽക്കൂടി ചിലർക്കൊരു രാത്രിയിലേക്ക് പായും തലയിണയും കിട്ടും,
ഒരു രാത്രിയിലേക്ക് ശീതക്കാറ്റവരിൽ നിന്നു മാറിനിൽക്കും,
അവർക്കായി വച്ചിരുന്ന മഞ്ഞു വീഴുന്നത് റോഡിലേക്കായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഇത്രയും വായിച്ചിട്ടു പുസ്തകം മടക്കിവയ്ക്കരുതേ, മനുഷ്യാ.

ചിലർക്കൊരു രാത്രിയിലേക്ക് പായും തലയിണയും കിട്ടും,
ഒരു രാത്രിയിലേക്ക് ശീതക്കാറ്റവരിൽ നിന്നു മാറിനിൽക്കും,
അവർക്കായി വച്ചിരുന്ന മഞ്ഞു വീഴുന്നത് റോഡിലേക്കായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.
പക്ഷേ അതു കൊണ്ടു ലോകം മാറാൻ പോകുന്നില്ല,
മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടാൻ പോകുന്നില്ല,
ചൂഷണകാലത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം കുറയാനും പോകുന്നില്ല.

(Theodore Dreiser എഴുതിയ Sister Carrie എന്ന നോവലിലെ ഒരു സന്ദർഭത്തെക്കുറിച്ച്. മതവിശ്വാസിയായി മാറിയ ഒരു വിമുക്തഭടൻ കവിതയിൽ പറയുന്ന ആ മൂലയ്ക്ക്ക്ക് കുറേ അഗതികളുമായി വന്നുനില്ക്കും; എന്നിട്ട് അവർക്ക് രാത്രിയിൽ കിടക്കാൻ സൗകര്യമൊരുക്കാനുള്ള പണത്തിനായി വഴിയാത്രക്കാരുടെ പിന്നാലെ കൈയും നീട്ടി നടക്കും.)


എനിക്കൊരു സ്മാരകശിലയും വേണമെന്നില്ല


എനിക്കൊരു സ്മാരകശിലയും വേണമെന്നില്ല,
ഇനിയല്ല, വേണമെന്നാണു നിങ്ങൾക്കെങ്കിൽ,
അതിൽ ഈ വാക്കുകളുണ്ടാകുന്നതാണെനിക്കിഷ്ടം:
അയാൾ നിർദ്ദേശങ്ങൾ വച്ചു,
ഞങ്ങൾ അവ നടപ്പിലാക്കി.

അങ്ങനെയൊരു ലിഖിതം
നമ്മെയേവരേയും ആദരിക്കും.

(അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരിക്കുള്ള സ്മാരകശിലയിൽ പേരും തീയതിയും മാത്രമേയുള്ളു.)





2018, ജനുവരി 4, വ്യാഴാഴ്‌ച

ബ്രഷ്റ്റ് - ദുരിതകാലത്തിന്റെ കവിതകള്‍ (1938-1941)


1438138818143

രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം ആസന്നമായപ്പോൾ ബ്രഷ്റ്റ് ജർമ്മനി വിട്ട് സ്വീഡനിലേക്കു പോയി. ഹിറ്റ്ലർ ഡെന്മാർക്കും നോർവേയും ആക്രമിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഫിൻലന്റിന്റെ തലസ്ഥാനമായ ഹെൽസിങ്കിയിലേക്കു താമസം മാറ്റി. അമേരിക്കയിലേക്കുള്ള വിസ കിട്ടുന്നതു വരെ (1941 മേയ്) അദ്ദേഹം ഇവിടെത്തന്നെയായിരുന്നു.


ആദർശവാക്യം


തോണിയുടെ അണിയത്തിരിക്കുമ്പോൾ
മറ്റേയറ്റത്തു ചോർച്ച കണ്ടാൽ
മുഖം തിരിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല ചങ്ങാതീ.
മരണത്തിന്റെ കണ്ണെത്താത്തിടത്തല്ല താൻ.


കവിതയുടെ ദുരിതകാലം


എനിക്കറിയാം:
സന്തോഷവാനെയേ ആളുകൾക്കിഷ്ടമുള്ളു.
കേൾക്കാനിമ്പമുള്ളതാണവന്റെ ശബ്ദം.
അവന്റെ മുഖം കാണാൻ ഭംഗിയുള്ളതും.

മുറ്റത്തെ മുരടിച്ച മരം കാണിക്കുന്നത്
മണ്ണിനു വളക്കൂറില്ലെന്നാണ്‌.
എന്നിട്ടും മുരടിച്ചതിന്റെ പേരിൽ
ആളുകൾ പഴിക്കുന്നതതിനെയാണ്‌.
അതു ശരിയുമാണ്‌.

പുഴയിലെ പച്ചത്തോണികളും പാറിക്കളിക്കുന്ന കാറ്റുപായകളും
എന്റെ കണ്ണിൽ പെടാതെപോകുന്നു.
ഞാൻ കാണുന്നത് മുക്കുവരുടെ കീറവലകൾ മാത്രം.
നാല്പതുകാരിയായ വീട്ടുവേലക്കാരി നടക്കുന്നത്
കൂനിക്കൂനിയാണെന്നു ഞാനെന്തിനെഴുതിവച്ചു?
പെൺകുട്ടികളുടെ മുലകൾ
പണ്ടേപ്പോലെ തന്നെ ഊഷ്മളമാണല്ലോ.

എന്റെ കവിതയിൽ
പ്രാസം ഒരു മര്യാദകേടാവുമെന്നു തന്നെ എനിക്കു തോന്നുന്നു.

എന്റെയുള്ളിൽ മത്സരിക്കുകയാണ്‌
ആപ്പിൾ മരം പൂവിട്ടതിലുള്ള ആഹ്ളാദവും
വീടു പെയിന്റു ചെയ്യാൻ വന്നവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോഴുള്ള ഉൾക്കിടിലവും.
രണ്ടാമത്തേതേ പക്ഷേ,
എന്നെ എഴുത്തുമേശക്കരികിലേക്കോടിക്കുന്നുള്ളു.


ഊന്നുവടികൾ


ഏഴു കൊല്ലം ഒരടി വയ്ക്കാൻ എനിക്കു പറ്റിയിരുന്നില്ല.
വലിയ ഡോക്ടറെ കാണാൻ ചെന്നപ്പോൾ
അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു: എന്തിനീ ഊന്നുവടികൾ?
ഞാൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ മുടന്തനാണ്‌.

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: അതിൽ അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല.
എന്തായാലും ഒന്നുകൂടിയൊന്നു ശ്രമിച്ചുനോക്കൂ.
നിങ്ങൾക്കു മുടന്തുണ്ടെങ്കിൽ അതീ കുന്ത്രാണ്ടങ്ങൾ കാരണമാണ്‌.
വീഴുമെങ്കിൽ തറയിൽ കിടന്നിഴഞ്ഞോളൂ!

ഒരു രാക്ഷസന്റെ വക്രിച്ച മുഖത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
അദ്ദേഹമെന്റെ ഊന്നുവടികൾ പിടിച്ചുവാങ്ങി
എന്റെ പുറത്തു വച്ചൊടിച്ചുകളഞ്ഞിട്ട്
അടുപ്പിലേക്കു വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

എന്റെ രോഗം ഭേദമായി: എനിക്കിപ്പോൾ നടക്കാം.
ചിരി കൊണ്ടു മാത്രം എന്റെ രോഗം ഭേദമായി.
എന്നാലിപ്പോഴും വടികൾ കാണുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ
കുറേ നേരത്തേക്കു ഞാനൊന്നു ഞൊണ്ടിപ്പോകാറുണ്ട്.


ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ പിശകില്ലേ?


1. എന്റെ ഗുരുനാഥന്‍,
അദ്ദേഹം മഹാനായിരുന്നു, ദയാലുവായിരുന്നു,
അദ്ദേഹത്തെ വെടി വെച്ചു കൊന്നിരിക്കുന്നു;
ജനകീയകോടതി അദ്ദേഹത്തെ ചാരനെന്ന് വിധിക്കുകയായിരുന്നു.
ശപ്തമാണദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിപ്പോള്‍,
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ തുടച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതേ സംശയമുണര്‍ത്തും,
അങ്ങനെയുള്ള സംസാരങ്ങള്‍ അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യും.
ഇനിയഥവാ, അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെങ്കിൽ?

2. ജനങ്ങളുടെ സന്തതികള്‍ അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റക്കാരനെന്നു വിധിച്ചു.
ലോകത്തെ ഏറ്റവും ധീരോദാത്തമായ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ ,
കൂട്ടുകൃഷിക്കളങ്ങളും വ്യവസായശാലകളും അദ്ദേഹത്തെ ശത്രുവെന്ന് കണ്ടു.
അദ്ദേഹത്തിനു വേണ്ടി സംസാരിക്കാന്‍ ഒരാളുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇനിയഥവാ, അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെങ്കിൽ?

3. ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌ ശത്രുക്കള്‍ അനവധിയാണ്.
ഉയര്‍ന്ന സ്ഥാനങ്ങളിലിരിക്കുന്നവര്‍ ശത്രുക്കളാണ്.
ഏറ്റവും ഉപയോഗപ്രദമായ പരീക്ഷണശാലകളിലിരിക്കുന്നവര്‍ ശത്രുക്കളാണ്.
ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ക്കുപകരിക്കാനായി അവര്‍ കനാലുകളും അണക്കെട്ടുകളും പണിയുന്നു,
അണക്കെട്ടുകള്‍ തകര്‍ന്നു പോവുന്നു, കനാലുകള്‍ തൂര്‍ന്നുപോകുന്നു.
അപ്പോള്‍ അതിനു ചുമതലക്കാരനെ വെടിവെച്ചുകൊല്ലണം.
ഇനിയഥവാ, അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെങ്കിൽ?

4. ശത്രു വേഷം മാറി നടക്കുന്നവനാണ്.
പണിക്കാരുടെ തൊപ്പി വലിച്ചു കണ്ണിനു മേലിട്ടവന്‍ നടക്കുന്നു.
അയാളുടെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കയാള്‍ സ്ഥിരോത്സാഹിയായ പണിക്കാരനായിരുന്നു.
അയാളുടെ ഭാര്യ അയാളുടെ ചെരുപ്പെടുത്ത് അതിലെ തുളകള്‍ കാണിച്ചു തരുന്നു:
ജനസേവനത്തിനായി തേഞ്ഞുപോയവയാണവ.
എന്നാലും അയാള്‍ ശത്രു തന്നെ.
എന്റെ ഗുരുനാഥന്‍ അങ്ങനെയൊരാളായിരുന്നോ?
ഇനിയഥവാ, അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെങ്കിൽ?

5. ജനകീയക്കോടതിയില്‍ വിധി കല്‍പ്പിക്കാനിരിക്കുന്ന ശത്രുക്കളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക അപകടകരമാണ്,
എന്തെന്നാല്‍ കോടതികളുടെ പദവിയെ ചോദ്യം ചെയ്യരുതല്ലോ.
കുറ്റം സംശയാതീതമായി തെളിയിക്കുന്ന രേഖകളെവിടെ എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഫലമില്ല,
കാരണം അങ്ങനെയുള്ള രേഖകള്‍ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
കുറ്റവാളികള്‍ക്കു തങ്ങള്‍ നിരപരാധികളാണെന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ തെളിവുകള്‍ കൈവശമുണ്ടാവും.
നിരപരാധികള്‍ക്കു പലപ്പോഴും തെളിവുകളുണ്ടാവില്ല.
മൗനം ഭജിക്കുന്നതാണോ അപ്പോള്‍ നല്ലത്?
ഇനിയഥവാ, അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെങ്കിൽ?

6. അയ്യായിരം പേര്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയത് തകര്‍ക്കാന്‍ ഒരാള്‍ മതി.
കുറ്റം ചുമത്തിയ അമ്പതു പേരില്‍ ഒരാള്‍ കുറ്റം ചെയ്യാത്തവനാവും.
ഇനിയഥവാ, അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെങ്കിൽ?

7. ഇനിയഥവാ, അദ്ദേഹം നിരപരാധിയാണെങ്കില്‍
മരണത്തിലേക്കു നടക്കുമ്പോള്‍ എന്തായിരുന്നിരിക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ?


(സ്റ്റാലിൻ ഭരണകാലത്ത് ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായി നടന്ന സെർജി ടെർടിയാക്കോവിന്റെ വധമാണ്‌ ഈ കവിതയുടെ പ്രമേയം. 1920ൽ ചൈനയിൽ പഠിപ്പിക്കുകയും ചൈനയെക്കുറിച്ചു റിപ്പോർട്ടുകളും സ്ക്രിപ്റ്റുകളും തയാറാക്കുകയും ചെയ്ത ടെർടിയാക്കോവിനെ ചാരനെന്ന സംശയത്തിലാണ്‌ 1937ൽ വിചാരണ ചെയ്ത് വധിക്കുന്നത്. ബ്രെഷ്റ്റിന്റെ ഈ കവിത 1964ലാണ്‌ ആദ്യമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്.)


തുടക്കത്തിന്റെ ആനന്ദത്തെക്കുറിച്ച്

ഹാ, തുടക്കത്തിന്റെ ആനന്ദം!
ഹാ, തുടക്കമിടുന്ന പ്രഭാതം!
എന്താണു പച്ചപ്പെന്നാർക്കുമോർമ്മയില്ലാതിരിക്കെ
ആദ്യത്തെ പുൽനാമ്പുകൾ!
ഹാ, ഏറെ നാളായി കാത്തിരിക്കുന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ
ആദ്യത്തെ താളുകൾ, അതിന്റെ വിസ്മയം!
സമയമെടുത്തതു വായിക്കൂ,
വായിക്കാൻ ശേഷിച്ച ഭാഗത്തിന്റെ
കനം കുറയുന്നതെത്ര വേഗം!
വിയർപ്പിൽ കുളിച്ച മുഖത്താദ്യം തളിച്ച വെള്ളം!
പുത്തൻ കുപ്പായത്തിന്റെ പുതുമ.
ഹാ, പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കം!
തെന്നിമാറുന്ന നോട്ടം!
ഹാ, വേലയുടെ തുടക്കം!
തണുത്ത യന്ത്രത്തിൽ എണ്ണയൊഴിക്കൽ.
ജീവൻ വച്ചുണരുന്ന യന്ത്രത്തിന്റെ
ആദ്യസ്പർശവും ആദ്യത്തെ മുരളലും.
ശ്വാസകോശങ്ങളിൽ നിറയുന്ന
ആദ്യത്തെ സിഗാർപുക!
പിന്നെ നീയും,
നവീനാശയമേ!


നാടകം അവസാനിച്ചു


നാടകം അവസാനിച്ചു.
അവതരണം പൂർത്തിയായി.
അഴഞ്ഞ കുടലെന്നപോലെ നാടകശാല സാവധാനം ഒഴിയുന്നു.
വളിച്ച വാചാടോപത്തിന്റെ,
തട്ടിക്കൂട്ടുതമാശകളുടെ വിദഗ്ധരായ വ്യാപാരികൾ
അണിയറയിൽ മുഖത്തെ ചായവും വിയർപ്പും കഴുകിക്കളയുന്നു.
ചെയ്തബദ്ധമാക്കിയൊരു പ്രവൃത്തി തെളിച്ചുകാട്ടിയ വിളക്കുകളണയുന്നു.
ദുരുപയോഗം ചെയ്ത അരങ്ങിലെ മനോഹരമായ ശൂന്യതയിൽ
അന്തിവെളിച്ചം പരക്കുന്നു.
നിർജ്ജനമായ, മണം മാറാത്ത ഹാളിൽ
സത്യസന്ധനായ നാടകകൃത്തിരിക്കുന്നു,
മുഖപ്രസാദമില്ലാതെ,
ഓർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ ആവതു ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്.


എന്റെ കൊച്ചുമകൻ ചോദിക്കുന്നു


എന്റെ കൊച്ചുമകൻ ചോദിക്കുന്നു: ഞാൻ കണക്കു പഠിക്കണോ?
എന്തു കാര്യത്തിന്‌, എനിക്കു ചോദിക്കാൻ തോന്നിപ്പോകുന്നു.
രണ്ടു കഷണം റൊട്ടി ഒന്നിലും കൂടുതലാണെന്ന്
അല്ലാതെതന്നെ നിനക്കു മനസ്സിലാവുമല്ലോ.
എന്റെ കൊച്ചുമകൻ ചോദിക്കുന്നു: ഞാൻ ഫ്രഞ്ച് പഠിക്കണോ?
എന്തു കാര്യത്തിന്‌, എനിക്കു ചോദിക്കാൻ തോന്നിപ്പോകുന്നു.
ആ സാമ്രാജ്യം തകർന്നടിയുകയാണ്‌.
നീ വയറു തിരുമ്മിയിട്ട് കരയുക,,
അവർക്കു കാര്യം മനസ്സിലായിക്കോളും.
എന്റെ കൊച്ചുമകൻ ചോദിക്കുന്നു: ഞാൻ ചരിത്രം പഠിക്കണോ?
എന്തു കാര്യത്തിന്‌, എനിക്കു ചോദിക്കാൻ തോന്നിപ്പോകുന്നു.
പൂഴിയിൽ തല പൂഴ്ത്താൻ പഠിക്കുക,
എങ്കിൽ നിന്നുപിഴയ്ക്കാൻ നിനക്കു പറ്റിയെന്നു വരാം.

അതെ, ഞാൻ അവനോടു പറയുന്നു, നീ കണക്കു പഠിക്കുക,
ഫ്രഞ്ച് പഠിക്കുക, ചരിത്രം പഠിക്കുക!


2018, ജനുവരി 3, ബുധനാഴ്‌ച

ബ്രഷ്റ്റ് - അവസാനകാലത്തെ കവിതകള്‍ (1947-1956)


p01pmv8f

15 കൊല്ലത്തെ പ്രവാസജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച് 1948 ഒക്റ്റോബർ 22ന്‌ ബ്രഷ്റ്റ് ജർമ്മനിയിൽ മടങ്ങിയെത്തി കിഴക്കൻ ബർലിനിൽ താമസമാക്കി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സാംസ്കാരികവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അദ്ദേഹം സമ്മതനായിരുന്നുവെന്നു മാത്രമല്ല, നാടകങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള സൗകര്യങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടി. 1949ൽ അദ്ദേഹം ബർലിൻ എൻസെംബിൾ സ്ഥാപിച്ചു. 1954ൽ അദ്ദേഹത്തിന്‌ സ്വന്തമായി ഒരു തിയേറ്റർ തന്നെ അനുവദിച്ചു കിട്ടുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ താൻ സ്വപ്നം കണ്ട തരം കമ്മ്യൂണിസമല്ല, ജർമ്മൻ ഡെമോക്രാറ്റിക് റിപ്പബ്ലിക്കിന്റേതെന്ന് വൈകാതെ ബ്രഷ്റ്റിനു ബോദ്ധ്യമായി. വലിയ പ്രതീക്ഷകളുടേയും ആ പ്രതീക്ഷകളുടെ തകർച്ചയുടേയും കവിതകളാണ്‌ ഇക്കാലത്തേത്.
ചില നാടകങ്ങൾ എഴുതിയെങ്കിലും ആദ്യകാലനാടകങ്ങൾ പോലെ അവ ഫലപ്രദമായില്ല. 1956 ആഗസ്റ്റ് 14ന്‌ ഹൃദയാഘാതത്തെത്തുടർന്ന് അദ്ദേഹം മരിച്ചു.


സ്നേഹിതന്മാർ


യുദ്ധം ഞങ്ങളെ വേർപിരിച്ചു,
നാടകമെഴുത്തുകാരനായ എന്നെയും,
രംഗസംവിധായകനായ എന്റെ സ്നേഹിതനെയും.
ഞങ്ങള്‍ പണിയെടുത്തിരുന്ന നഗരങ്ങള്‍ ഇന്നില്ല,
ശേഷിക്കുന്ന നഗരങ്ങളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ
ചിലനേരം ഞാൻ പറഞ്ഞുപോകുന്നു:
തോരയിട്ടിരിക്കുന്ന ആ നീലത്തുണി,
എന്റെ സ്നേഹിതനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ
ഇതിലും ഭംഗി തോന്നിക്കുന്ന വിധത്തിൽ
അയാളതു മാറ്റിയിട്ടേനേ.


ഒരു ചൈനീസ് സിംഹപ്രതിമയെക്കുറിച്ച്


ദുഷ്ടന്മാർ നിന്റെ നഖങ്ങളെ ഭയപ്പെടുന്നു
നല്ലവർ നിന്റെ ചാരുത ആസ്വദിക്കുന്നു
എന്റെ കവിതയെക്കുറിച്ചും
ഇതു പറഞ്ഞുകേൾക്കണമെന്നാണെനിക്ക്.

(തന്റെ “നൂറു കവിതകൾ” എന്ന സമാഹാരത്തിന്റെ മുൻകവറിന്‌ ബ്രഷ്റ്റ് നിർദ്ദേശിച്ചത് തേയിലച്ചെടിയുടെ വേരിൽ നിന്നു കൊത്തിയെടുത്ത ഒരു ചൈനീസ് സിംഹപ്രതിമയുടെ ഫോട്ടോയാണ്‌. എന്നാൽ പ്രസാധകർക്ക് അത് സമ്മതമായില്ല. അതെന്തു മൃഗമാണെന്ന് വായനക്കാർക്കു മനസ്സിലാവില്ല എന്നാണവർ വാദിച്ചത്. എങ്കിൽ പിൻകവറിൽ ഇതു കൊടുത്തോളൂ എന്നു പറഞ്ഞ് ബ്രഷ്റ്റ് ഈ കവിത എഴുതുകയായിരുന്നു.)


ടയർ മാറ്റുമ്പോൾ


ഡ്രൈവർ ടയർ മാറ്റുമ്പോൾ
ഞാൻ റോഡുവക്കിലിരുന്നു.
എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഒരിടത്തു നിന്നല്ല ഞാൻ വരുന്നത്,
എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഒരിടത്തേക്കല്ല ഞാൻ പോകുന്നതും.
എങ്കില്പിന്നെന്തിനാണ്‌ ഡ്രൈവർ ടയർ മാറ്റുമ്പോൾ
അക്ഷമയോടെ ഞാനതു നോക്കിയിരിക്കുന്നത്?


പരിഹാരം


ജൂൺ 17-ലെ കലാപമൊടുങ്ങിയതിൽപ്പിന്നെ
എഴുത്തുകാരുടെ യൂണിയന്റെ സെക്രട്ടറി
സ്റ്റാലിൻ തെരുവിൽ ലഘുലേഖകൾ വിതരണം ചെയ്തു,
സർക്കാരിനു ജനങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടമായിരിക്കുന്നുവെന്നും,
ഇരട്ടിപ്പണിയെടുത്താലേ അവർക്കതു തിരിച്ചുകൊടുക്കാനാവൂയെന്നും.
അങ്ങനെയെങ്കിൽ സർക്കാരിനു ജനങ്ങളെ പിരിച്ചുവിട്ട്
മറ്റൊന്നിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കാനായാൽ
അതല്ലേ കൂടുതലെളുപ്പം എന്നാണു ചോദ്യം.


(1953 ജൂൺ 16.ന്‌ കിഴക്കൻ ജർമ്മനിയിൽ (അന്നത്തെ GDR) നിർമ്മാണത്തൊഴിലാളികൾ തുടങ്ങിവച്ച പ്രക്ഷോഭം പെട്ടെന്നുതന്നെ രാജ്യമാകെ വ്യാപിച്ചുവെങ്കിലും അടുത്ത ദിവസമായപ്പോഴേക്കും സോവ്യറ്റ് യൂണിയന്റെ സൈനികസഹായത്തോടെ അത് അമർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു.)


ദേവതാരങ്ങൾ


അതിപുലർച്ചനേരത്ത്
ദേവതാരങ്ങൾക്കു ചെമ്പിന്റെ നിറമാണ്‌.
ഞാനവയെ കണ്ടതങ്ങനെയാണ്‌,
അര നൂറ്റാണ്ടു മുമ്പ്,
രണ്ടു ലോകയുദ്ധങ്ങൾക്കു മുമ്പ്,
ചെറുപ്പത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്.


കലാദേവതമാർ


ഉരുക്കുമനുഷ്യൻ പ്രഹരിക്കുമ്പോൾ
കലയുടെ ദേവിമാർ ഒച്ചയുയർത്തിപ്പാടുന്നു.
കരുവാളിച്ച കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്
പെൺപട്ടികളെപ്പോലെ
അവർ അയാളെ ആരാധനയോടെ നോക്കുന്നു.
അവരുടെ ചന്തികൾ വേദന കൊണ്ടു പുളയുന്നു.
അവരുടെ തുടകൾ കാമം കൊണ്ടും.

(സ്റ്റാലിനാണ് ഈ ഉരുക്കുമനുഷ്യന്‍ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു)


കാര്യങ്ങൾ മാറുന്നു


1
ഞാൻ കിഴവനായിരുന്നു,
ചില നിമിഷങ്ങളിൽ ചെറുപ്പമായിരുന്നു,
പുലരുമ്പോൾ കിഴവനായിരുന്നു,
ഇരുളുമ്പോൾ ചെറുപ്പമായിരുന്നു,
മോഹഭംഗങ്ങളോർത്തെടുക്കുന്ന ശിശുവായിരുന്നു,
സ്വന്തം പേരു തന്നെ മറക്കുന്ന കിഴവനായിരുന്നു.

2
ദുഃഖിതൻ ചെറുപ്പത്തിൽ
ദുഃഖിതൻ പിന്നീടും
എന്നു ഞാനൊന്നു സന്തോഷവാനാവും?
ഇപ്പോൾത്തന്നെയായാൽ
അത്രയും നന്നായി.


2017, ഡിസംബർ 28, വ്യാഴാഴ്‌ച

ബ്രഷ്റ്റ് - അമേരിക്കൻ കവിതകൾ (1941-1947)


brecht

Bertolt Brecht Testifies Before the House Un-American Activities Committee (1947)


1933ൽ നാസികളുടെ ജർമ്മനി വിട്ടു പലായനം ചെയ്ത ബ്രഷ്റ്റ് സ്കാൻഡിനേവിയൻ രാജ്യങ്ങളിൽ അഭയം തേടി. 1941ൽ അദ്ദേഹം അമേരിക്കയിലെത്തി. ബ്രഷ്റ്റിന്റെ അമേരിക്കൻ ജീവിതം പരസ്പരമുള്ള അവിശ്വാസത്തിന്റെ ആറുകൊല്ലം നീണ്ട കഥയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്ന ഹോളിവുഡ്ഡോ അദ്ദേഹം നിരന്തരസന്ദർശകനായിരുന്ന ബ്രോഡ്‌വേയോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിഭ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല; മാർക്സിസം അസ്ഥിയിൽ പിടിച്ച ബ്രഷ്റ്റാവട്ടെ, മനുഷ്യരുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങളെ മാത്രമല്ല, അവരുടെ പാർപ്പിടങ്ങളെ, പണിയായുധങ്ങളെ, ഭൂപ്രകൃതിയെത്തന്നെ ജുഗുപ്ത്സാവഹവും വില കെട്ടതുമാക്കുന്ന രാക്ഷസീയതയായിട്ടാണ്‌ മുതലാളിത്തത്തെ കണ്ടത്. ബ്രഷ്റ്റിനെ വരുതിയിൽ കൊണ്ടുവരാൻ അമേരിക്കൻ പ്രലോഭനങ്ങൾക്കു കഴിഞ്ഞില്ല, അമേരിക്കയ്ക്കു മേൽ വിജയം നേടാൻ അദ്ദേഹത്തിനും കഴിഞ്ഞില്ല. ഹോളിവുഡ്ഡിലെയും ബ്രോഡ്‌വേയിലേയും പരാജയങ്ങൾ ഒരുകണക്കിന്‌ നന്നായി എന്നു വേണം പറയാൻ; അങ്ങനെയല്ലെങ്കിൽ “കാക്കേഷ്യൻ ചോക്കുവൃത്തം” പോലുള്ള നാടകങ്ങളും മനോഹരമായ കുറേ കവിതകളും അദ്ദേഹം എഴുതുമായിരുന്നില്ല.


നരകത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ


നരകത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ഞാനൊരിക്കൽ കേട്ടതാണ്‌,
എന്റെ സഹോദരൻ ഷെല്ലിയ്ക്കു തോന്നിയത്രെ,
ലണ്ടൻ നഗരത്തോടൊരുപാടു സാദൃശ്യമുള്ളതാണതെന്ന്.
ഞാൻ, ലണ്ടനിലല്ല, ലൊസ് ആൻജലൊസിൽ ജീവിക്കുന്നവൻ,
നരകത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത്
അതിനതിലും സാദൃശ്യം ലൊസ് ആൻജൊലസിനോടാണെന്നാണ്‌.

നരകത്തിലുമുണ്ട്,അതിലെനിക്കു സംശയമൊന്നുമില്ല,
ഇതുപോലത്തെ ആഡംബരോദ്യാനങ്ങൾ,
അവയിൽ മരങ്ങളുടെ വലിപ്പത്തിൽ പൂക്കൾ,
വളരെ വിലയുള്ള വെള്ളം കൊണ്ടു നനച്ചുകൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ
മടിക്കാതെ കൊഴിയുന്നവ.
പിന്നെ പഴച്ചന്തകൾ, കൂന കൂട്ടിയ പഴങ്ങളുമായി,
എന്നാലവയ്ക്കു മണവും രുചിയുമില്ലതാനും.
പിന്നെയുമുണ്ട്, കാറുകളുടെ നീണ്ട നിരകൾ,
സ്വന്തം നിഴലുകളെക്കാൾ ഭാരം കുറഞ്ഞ,
മൂഢചിന്തകളെക്കാൾ വേഗതയേറിയ മിന്നുന്ന വാഹനങ്ങൾ,
അവയിൽ കാണാം ചുവന്നുതുടുത്ത മനുഷ്യരെ,
എങ്ങു നിന്നുമല്ലാതെ വരുന്നവർ,
എങ്ങോട്ടുമല്ലാതെ പോകുന്നവർ.
പിന്നെ വീടുകൾ, സന്തുഷ്ടർക്കു വേണ്ടി പണിതത്,
അതിനാൽ ആൾപ്പാർപ്പുണ്ടായാലും ഒഴിഞ്ഞവ.
നരകത്തിലെ വീടുകളും അസുന്ദരമെന്നു പറയാനില്ല.
പക്ഷേ തെരുവിലേക്കെറിയപ്പെടാമെന്ന ഭീതി
ചേരികളിലെ താമസക്കാരെയെന്നപോലെ
ബംഗ്ളാവുകളിൽ താമസിക്കുന്നവരെയും വല്ലാതെ വേട്ടയാടുന്നു .

(ഷെല്ലിയുടെ 'Peter Bell the Third' എന്ന കവിതയുടെ മൂന്നാം ഭാഗത്ത് ‘Hell is a city much like London...’എന്നൊരു വരിയുണ്ട്.)


ചതുപ്പ്


നിത്യവും ഞാൻ കടന്നുപോകുന്ന വഴിക്കരികിലെ ചതുപ്പിൽ
നിസ്സഹായരായി മുങ്ങിത്താഴുന്ന പല സ്നേഹിതന്മാരെയും ഞാൻ കണ്ടു;
കൂട്ടത്തിൽ ഞാനേറ്റവുമധികം സ്നേഹിക്കുന്നവനെയും.

ഒരു പ്രഭാതം പോരുമായിരുന്നില്ല
ഒരു മുങ്ങിത്താഴൽ പൂർണ്ണമാവാൻ.
പലപ്പോഴും അതിനാഴ്ചകളെടുത്തു;
അതതിനെ ഇനിയും ഭയാനകവുമാക്കി.
ഇതിനകം എത്രയോ പേരെ വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ ആ ചതുപ്പിനെക്കുറിച്ച്
ഞങ്ങൾ നടത്തിയ ദീർഘസംഭാഷണങ്ങൾ ഞാനോർത്തു.

നിസ്സഹായനായി ഞാൻ അവനെ കണ്ടുനിന്നു,
കൊഴുത്തുതിളങ്ങുന്ന മിനുങ്ങുന്ന ചെളിയിൽ
അട്ടകളെക്കൊണ്ടു മൂടി അവൻ ചാരിക്കിടക്കുന്നു:
മുങ്ങിത്താഴുന്ന മുഖത്ത്
നിർവൃതിയുടെ
ബീഭത്സമായ മന്ദഹാസം.


ഹോളിവുഡ്


അന്നന്നത്തെ അപ്പത്തിനായി
ഞാനെന്നും ചന്തയിൽ പോകും.
അവിടെ നുണകൾ വാങ്ങാനാളുകളുണ്ട്.
പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നു,
വില്പനക്കാരുടെ നിരയിൽ.

(ബ്രഷ്റ്റ് അന്ന് ഹോളിവുഡ്ഡിൽ തന്റെ തിരക്കഥകൾ വില്ക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു.)


 
തോട്ടം നനയ്ക്കലിനെക്കുറിച്ച്

ഹാ, തോട്ടത്തിൽ വെള്ളം തളിക്കൽ,
പച്ചപ്പിനു പുതുജീവൻ നൽകൽ!
ദാഹാർത്തരായ മരങ്ങൾക്കു നീരു വീഴ്ത്തൽ.
അവയ്ക്കു വേണ്ടതിലധികം കൊടുക്കൂ.
ചെടികളെയും മറക്കരുതേ,
കായ്കളില്ലാത്തവയേയും,
വരണ്ടുണങ്ങി നേരേ നിൽക്കാനാവത്തവയേയും.
പൂച്ചെടികൾക്കിടെ വളരുന്ന കളകളെ അവഗണിക്കരുതേ.
അവയ്ക്കും ദാഹമുണ്ട്.
പച്ചപ്പുല്ലിനോ കരിഞ്ഞ പുല്ലിനോ മാത്രം നനയ്ക്കുകയുമരുത്.
പുറത്തു കാണുന്ന മണ്ണിനും നിങ്ങൾ വെള്ളം കൊടുക്കണം.


 
ചായ തിളയ്ക്കുന്ന നേരം കൊണ്ട് പത്രം നോക്കുമ്പോൾ

അതികാലത്തു ഞാന്‍ പത്രമെടുത്തുവായിക്കുന്നു
ചരിത്രം കുറിയ്ക്കുന്ന പദ്ധതികളാണതിൽ,
മാർപ്പാപ്പയുടെ, രാജാക്കന്മാരുടെ, ബാങ്കർമാരുടെ,
എണ്ണമുതലാളിലാരുടെ വക. 
മറ്റേക്കണ്ണു കൊണ്ടു ഞാൻ 
ചായക്കു വെള്ളം വച്ച പാത്രം നോക്കുന്നു
അതില്‍ ആവി പൊങ്ങുന്നു, തിള വരുന്നു, പിന്നെയതു തെളിയുന്നു,
തിളച്ചുതൂവുന്ന വെള്ളം തീ കെടുത്തുന്നു.


കാലിഫോർണിയായിലെ ശരല്ക്കാലം


എന്റെ തോട്ടത്തിൽ നിത്യഹരിതവൃക്ഷങ്ങളേയുള്ളു.
ശരല്ക്കാലം കാണണമെന്നു തോന്നുമ്പോൾ
കാറുമെടുത്തു ഞാൻ കുന്നുമ്പുറത്തുള്ള ചങ്ങാതിയുടെ
ഗ്രാമീണവസതിയിലേക്കു പോകും.
അഞ്ചു മിനുട്ടവിടെ നിന്നാലെനിക്കു കാണാം,
ഒരു മരത്തിനതിന്റെ ഇലച്ചാർത്തു നഷ്ടപ്പെടുന്നതും
ഇലകൾക്കതിന്റെ മരം നഷ്ടപ്പെടുന്നതും.

II
റോഡിലൂടെ കാറ്റടിച്ചുപായിക്കുന്ന
വലിയൊരു പഴുക്കില കണ്ടപ്പോൾ ഞാനോർത്തു,
എത്ര പ്രയാസമായിരിക്കും
ആ ഇലയുടെ ഭാവിഗതി ഗണിക്കുകയെന്ന്.


ദുഷ്ടതയുടെ മുഖാവരണം


എന്റെ വീട്ടുചുമരിൽ
ഒരു ജാപ്പനീസ് ശില്പം തൂക്കിയിട്ടിട്ടുണ്ട്:
ഒരു ദുഷ്ടപ്പിശാചിന്റെ മുഖാവരണം;
അതിന്റെ നെറ്റിയിലെ പിടഞ്ഞ ഞരമ്പുകൾ കാണുമ്പോൾ
എനിയ്ക്കു സഹതാപം തോന്നിപ്പോകുന്നു:
എത്ര യത്നിക്കേണ്ടിവരുന്നു,
ദുഷ്ടനാവാൻ!


ഒരു ജർമ്മൻ മാതാവു പാടിയത്

എന്റെ മകനേ, ഞാൻ നിനക്കു സമ്മാനം തന്നതായിരുന്നു,
ആ തിളങ്ങുന്ന ബൂട്ടുകളും തവിട്ടുകുപ്പായവും.
ഇന്നെനിക്കറിയുന്നതന്നെനിക്കറിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ
ഞാനൊരു മരത്തിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങിച്ചത്തേനെ.

എന്റെ മകനേ, ഹിറ്റ്ലർസല്യൂട്ടു ചെയ്യാനന്നാദ്യമായി
നീ കൈ പൊക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ
അന്നെനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല
ആ സല്യൂട്ടു ചെയ്ത കൈകൾ ജീർണ്ണിച്ചുവീഴുമെന്ന്.

എന്റെ മകനേ, നിന്റെ ശബ്ദം പറയുന്നതു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു:
വീരന്മാരുടെ വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചതു പറയുന്നു.
എനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല, ഞാനൂഹിച്ചില്ല, ഞാൻ കണ്ടതുമില്ല,
നീ ജോലി ചെയ്യുന്നതവരുടെ പീഡനമുറികളിലെന്ന്.

എന്റെ മകനേ, ഹിറ്റ്ലറുടെ വിജയഘോഷയാത്രയിൽ
നീ മാർച്ചു ചെയ്തു പോകുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ
എനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല, ഇനിയൊരിക്കലും മടങ്ങിവരില്ല,
മാർച്ചു ചെയ്തു പോകുന്നവനെന്ന്..

എന്റെ മകനേ, നീയന്നെന്നോടു പറഞ്ഞു,
സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പോവുകയാണു നമ്മുടെ നാടെന്ന്.
എനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പോകുന്നത്
ചാരവും ചോരക്കറ പുരണ്ട കല്ലുകളും മാത്രമാണെന്ന്.

നീ നിന്റെ തവിട്ടുകുപ്പായം ധരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു;
ഞാനന്നതൊച്ചയെടുത്തു വിലക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
ഇന്നെനിക്കറിയുന്നതന്നെനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല പക്ഷേ:
അതു നിന്റെ ശവക്കച്ചയാണെന്ന്.

തവിട്ടുകുപ്പായക്കാർ (Brown Shirts)- നാസി പാർട്ടിയുടെ അർദ്ധസൈനികവിഭാഗം. ഹിറ്റലറുടെ ഉയർച്ചയിൽ വലിയ പങ്കു വഹിച്ചു.


ദൈവങ്ങളുടെ രൂപാന്തരം


പണ്ടുകാലത്തെ പാഷണ്ഡദേവന്മാർ- ഇതൊരു രഹസ്യമാണേ-
അവരായിരുന്നു ഒന്നാമത്തെ പരിവർത്തിതക്രിസ്ത്യാനികൾ.
ആളുകൾക്കെല്ലാം മുമ്പേ നിറം വിളർത്ത കരുവേലത്തോപ്പുകളിലൂടവർ ചുവടു വച്ചു,
കുടുംബപ്രാർത്ഥനകളുരുവിട്ടു, കുരിശു വരച്ചു.

മദ്ധ്യകാലഘട്ടമുടനീളം അന്യമനസ്കരെന്നപോലവർ നില്പു പിടിച്ചു,
ഏകദൈവത്തിന്നാലയത്തിന്റെ കല്പഴുതുകളിൽ,
ദേവന്മാരെപ്പോലുള്ള രൂപങ്ങൾ വേണ്ടിയിരുന്നിടങ്ങളിൽ.

അതും കഴിഞ്ഞു ഫ്രഞ്ചുവിപ്ളവത്തിന്റെ കാലത്ത്
അവരായിരുന്നു ആദ്യം തന്നെ ശുദ്ധയുക്തിയുടെ സ്വർണ്ണമുഖംമൂടിയെടുത്തണിഞ്ഞവർ,
പിന്നെ പ്രബലമായ പരികല്പനകളായി അവർ ചവിട്ടിനടന്നു,
ആ ചോരകുടിയന്മാർ, ചിന്തകളുടെ കഴുത്തു ഞെരിച്ചവർ,
പണിയെടുക്കുന്ന ജനത്തിന്റെ കുനിഞ്ഞ മുതുകുകളിലൂടെ.


നാട്ടിലേക്കുള്ള മടക്കം


എന്റെ ജന്മനഗരം,
എങ്ങനെയാണു ഞാനവളെ കണ്ടുപിടിക്കുക?
ബോംബർ പറ്റങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ
ഞാനെന്റെ നാട്ടിലേക്കു വരുന്നു.
എവിടെ, എവിടെയാണവൾ?
പുകയുടെ വന്മലകളുയരുമവിടെ.
എരിയുന്ന തീയ്ക്കു നടുവിൽ കാണുന്ന
ആ സാധനമാണവൾ.

എന്റെ ജന്മനഗരം,
എങ്ങനെയാണവൾ എന്നെ എതിരേല്ക്കുക?
എനിക്കു മുമ്പേ ബോംബറുകൾ പറക്കുന്നു.
മാരകങ്ങളായ ബോംബറുകൾ എന്റെ വരവറിയിക്കുന്നു.
നിന്റെ മകനു മുമ്പേ അഗ്നിപ്രളയങ്ങളെത്തുന്നു.


ഞാൻ, അതിജീവിച്ചവൻ



എനിക്കറിയാതെയല്ല,
അത്രയധികം സ്നേഹിതന്മാരെ
ഞാൻ അതിജീവിച്ചുവെങ്കിൽ
അതു ഭാഗ്യം കൊണ്ടു മാത്രമാണെന്ന്.
ഇന്നലെപ്പക്ഷേ, ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ
എന്നെക്കുറിച്ചിങ്ങനെ പറയുന്നതു ഞാൻ കേട്ടു:
“അർഹതയുള്ളവന്റെ അതിജീവനം!”
ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വെറുത്തു.

മാറ്റമില്ലാതൊന്നുമില്ല.



മാറ്റമില്ലാതൊന്നുമില്ല.
അന്ത്യശ്വാസം വലിക്കുന്ന നേരത്തും
നിങ്ങൾക്കൊരു പുതിയ തുടക്കം കുറിക്കാവുന്നതേയുള്ളു.
പക്ഷേ സംഭവിച്ചതു സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
കള്ളിലൊഴിച്ച വെള്ളം
ഇനി ഊറ്റിക്കളയാനും പറ്റില്ല.

സംഭവിച്ചതു സംഭവിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
കള്ളിലൊഴിച്ച വെള്ളം
ഇനി ഊറ്റിക്കളയാനും പറ്റില്ല.
പക്ഷേ മാറ്റമില്ലാതൊന്നുമില്ല.
അന്ത്യശ്വാസം വലിക്കുന്ന നേരത്തും
നിങ്ങൾക്കൊരു പുതിയ തുടക്കം കുറിക്കാവുന്നതേയുള്ളു.


കരുത്തനായ ഒരു രാജ്യതന്ത്രജ്ഞൻ സുഖമില്ലാതെ കിടപ്പിലായെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ


അനുപേക്ഷണീയനായ വ്യക്തിയുടെ  നെറ്റി ചുളിയുമ്പോൾ
രണ്ടു സാമ്രാജ്യങ്ങൾ കിടുങ്ങി വിറയ്ക്കുന്നു.
അനുപേക്ഷണീയനായ വ്യക്തി മരിക്കുമ്പോൾ
കുഞ്ഞിനു പാലു കിട്ടാത്ത അമ്മയെപ്പോലെ
ലോകം നാലുപാടും നോക്കുന്നു.
തന്റെ മരണം കഴിഞ്ഞൊരാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷം
അനുപേക്ഷണീയനായ വ്യക്തി മടങ്ങിവന്നുവെന്നിരിക്കട്ടെ,
രാജ്യമാകമാനം തിരഞ്ഞാലും കൊടുക്കാനുണ്ടാവില്ല,
ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരനായിട്ടെങ്കിലും അങ്ങേർക്കൊരു ജോലി.


ഹംസഗാനം


അവസാനത്തെ ലിഖിതം ഇങ്ങനെയാവട്ടെ
(ആരും വായിക്കാനില്ലാത്ത തകർന്ന ആ ഫലകം):

ഭൂമി പൊട്ടിപ്പിളരാൻ പോവുകയാണ്‌.
അത് വളർത്തിയവർ തന്നെ അതിനെ നശിപ്പിക്കും.

ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള ഉപായമായി
ഞങ്ങൾ മുതലാളിത്തം ആലോചിച്ചു കണ്ടുപിടിച്ചു.
ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ കാര്യം ആലോചിക്കുമ്പോൾ
വേറേ ചിലതു കൂടി ഞങ്ങൾ കണ്ടുപിടിച്ചു:
ഒരുമിച്ചു മരിക്കാനുള്ള ഒരുപായം.


എമ്മിന് ഒരു ചരമലിഖിതം


സ്രാവുകളിൽ നിന്നു ഞാൻ വഴുതിമാറി,
കടുവകളെ ഞാൻ നേരിട്ടുകൊന്നു,
എന്നെ തിന്നുതീർത്തത്
മൂട്ടകളായിരുന്നു.

(1936ൽ ആത്മഹത്യ ചെയ്ത മയക്കോവ്സ്കിയെക്കുറിച്ചെഴുതിയത്. ആ ആത്മഹത്യയിലേക്കു നയിച്ച കാരണങ്ങൾ ഇനിയും വ്യക്തമായിട്ടില്ലെങ്കിലും അതിലൊന്ന് ‘പ്രോലിറ്റേറിയൻ സാഹിത്യകാരന്മാർ’ എന്ന കീടജന്മങ്ങളുടെ നിരന്തരവിമർശനമായിരുന്നിരിക്കാം. ‘മൂട്ട’ എന്ന പേരിൽ മയക്കോവ്സ്കി ഒരു സറ്റയറിക്കൽ നാടകവും എഴുതിയിരുന്നു.)




2017, ഡിസംബർ 27, ബുധനാഴ്‌ച

ബ്രഷ്റ്റ്– കവിതകൾ (1920-1925)

Bertolt-Brecht

എന്റെ അമ്മയ്ക്ക്

അമ്മയുടെ കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ
അവരെ മണ്ണിലിറക്കിക്കിടത്തി;
അവർക്കു മേൽ പൂക്കൾ വിടർന്നുനിന്നിരുന്നു,
പൂമ്പാറ്റകൾ പാറിനടന്നിരുന്നു...
മണ്ണൊന്നമരാനുള്ള ഭാരം പോലും
അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല:
എത്ര വേദന വേണ്ടിവന്നിരിക്കണം,
അത്രയും ഭാരം കുറയാൻ!


ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ഒരു കത്ത്


തന്നെത്താൻ കൊല്ലുകയെന്നത്
വളരെ നിസ്സാരമായ ഒരു സംഗതിയത്രെ.
തുണി തിരുമ്പാൻ വരുന്ന സ്ത്രീയോട്
നിങ്ങൾക്കതിനെക്കുറിച്ചു തമാശ പറയാം.
അതിന്റെ നല്ലതും ചീത്തയുമായ വശങ്ങളെക്കുറിച്ച്
ഒരു സ്നേഹിതനുമായി ചർച്ച ചെയ്യാം.
ഒരു ദുരന്തബോധം പക്ഷേ, ഒഴിവാക്കേണ്ടതു തന്നെ,
അതിനി എത്ര ആകർഷകമായി തോന്നിയാലും.
അതൊരു വിശ്വാസപ്രമാണമാക്കണമെന്നുമില്ല.
പിന്നെ, സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ നടത്തുന്ന
ചില പതിവുവാദങ്ങളുണ്ടല്ലോ:
എന്നും കിടക്കവിരി മാറ്റി തനിക്കു മടുത്തു എന്നോ,
തന്റെ ഭാര്യ തന്നെ വഞ്ചിച്ചു എന്നുമൊക്കെ-
അതിൽ കുറച്ചുകൂടി കാര്യമുണ്ടെന്നു സമ്മതിക്കാം.
(അങ്ങനെയൊക്കെ നടക്കുമോയെന്നത്ഭുതപ്പെടുന്ന മാന്യജീവികൾ
അതിനെക്കുറിച്ചു രസം പിടിച്ചു സംസാരിച്ചുവെന്നുവരാം.)
അതെന്തുമാവട്ടെ,
തന്നെത്താൻ വിലകൂട്ടിക്കണ്ടു
എന്നൊരു ധാരണ പരക്കാതെ നോക്കുകതന്നെ വേണം.


ഷിപ്ക്കാ ചുരത്തിലെ പനിനീർപ്പൂക്കൾ


എന്റെ ബാല്യത്തിൽ നിന്നൊരു ഞായറാഴ്ച എനിക്കോർമ്മ വരുന്നു,
മസൃണമായ താഴ്ന്ന സ്ഥായിയിൽ അച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്കായി പാടിയിരുന്നു,
നിറഞ്ഞ ഗ്ളാസ്സുകൾക്കും ഒഴിഞ്ഞ ഗ്ളാസ്സുകൾക്കുമിടയിലൊരു ഗാനം,
‘ഷിപ്ക്കാ ചുരത്തിലെ പനിനീർപ്പൂക്കൾ’ എന്നൊരു ഗാനം.

ഞായറാഴ്ചകൾ കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു പിന്നെയും വന്നു,
പിന്നെയുമച്ഛൻ ഞങ്ങൾക്കായിപ്പാടി, മസൃണമായ താഴ്ന്ന സ്ഥായിയിൽ,
അദ്ദേഹം പാടിയതു ലൈലാക്കുകളെക്കുറിച്ചല്ല, ലില്ലികളെക്കുറിച്ചുമല്ല,
ഷിപ്ക്കാ ചുരത്തിലെ പനിനീർപ്പൂക്കളെപ്പറ്റി.

ഞങ്ങളുടെ കൺപോളകളിൽ ഉറക്കം കനത്തു തൂങ്ങുമ്പോൾ,
അച്ഛന്റെ കൺപീലികൾ മഞ്ഞു വീണ പുൽനാമ്പുകൾ പോലെയാവും,
ഞങ്ങൾക്കായൊടുവിൽ പാടിത്തീർത്ത ഗാനത്താൽ,
‘ഷിപ്ക്കാ ചുരത്തിലെ പനിനീർപ്പൂക്കൾ’ എന്ന ഗാനത്താൽ.


പച്ച എന്ന മരത്തോട് പ്രഭാതത്തിൽ പറഞ്ഞത്


1
പച്ചേ, നിന്നോടു ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കട്ടെ.
കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ ഒച്ചപ്പാടു കാരണം
ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ ഞാൻ ഉറങ്ങിയതേയില്ല.
പുറത്തേക്കെത്തിനോക്കുമ്പോൾ നീ നിന്നാടുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു,
മത്തു പിടിച്ചൊരു കുരങ്ങനെപ്പോലെ.
ഞാനതിനെക്കുറിച്ചെന്തോ പറയുകയും ചെയ്തു.

2
ഇന്നിതാ, ഇല കൊഴിഞ്ഞ നിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ
സൂര്യൻ തിളങ്ങുന്നു.
ബാക്കിയായ ചില കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ
നീ കുടഞ്ഞുകളയുന്നുമുണ്ട് പച്ചേ.
ഇന്നു നിനക്കു പക്ഷേ നിന്റെ വിലയെന്തെന്നറിയാം.
കഴുകന്മാർ നിന്റെ മേൽ കണ്ണു വച്ചിരുന്നു.
ഇന്നിപ്പോഴെനിക്കു മനസ്സിലാവുന്നു:
ഈ പ്രഭാതത്തിൽ നീ നടു നീർത്തി നിൽക്കുന്നുവെങ്കിൽ
അതു നിന്റെ മെയ് വഴക്കം കൊണ്ടു തന്നെ.

3
നിന്റെ ഈ വിജയം കാരണം ഇന്നെന്റെ അഭിപ്രായം ഇങ്ങനെ:
കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞെരുങ്ങിക്കൊണ്ടെങ്കിലും
ഈ വിധം വളർന്നുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ
അതൊരു ചെറിയ കാര്യമല്ലതന്നെ, പച്ചേ,
അതും ഇത്രയുമുയരത്തിൽ,
പോയ രാത്രിയിലെന്നപോലെ
കൊടുങ്കാറ്റു പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നത്ര ഉയരത്തിൽ.


2017, ഡിസംബർ 25, തിങ്കളാഴ്‌ച

അബെ കോബോ - ചുവന്ന കൊക്കൂൺ


745fc82fc35f6845037ec70c6fe795ec--japanese-literature-playwright


അബെ കോബോ Abe Kobo (1924-1993)- വ്യക്തിയുടെ ഒറ്റപ്പെടൽ വിഭ്രാമകമായ സന്ദർഭങ്ങളിലൂടെ വരച്ചിട്ട ജാപ്പനീസ് നോവലിസ്റ്റും നാടകകൃത്തും.

ജനിച്ചത് ജപ്പാനിൽ ആണെങ്കിലും പതിനേഴു വയസ്സു വരെ വളർന്നത് മഞ്ചൂറിയയിൽ ആണ്‌. അവിടെ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ പ്രൊഫസ്സറായിരുന്നു അച്ഛൻ. പഠിക്കുമ്പോൾ ഗണിതത്തിലെന്നപോലെ കീടങ്ങളെ ശേഖരിക്കുന്നതിലും വലിയ താല്പര്യമായിരുന്നു. 1941ൽ ജപ്പാനിലേക്കു പോയി. വൈദ്യപഠനത്തിനു ചേർന്നുവെങ്കിലും പൂർത്തിയാക്കാതെ 1945ൽ മഞ്ചൂറിയയിലേക്കു മടങ്ങി. 1946ൽ ജപ്പാനിലേക്കു നാടു കടത്തപ്പെട്ടു. ഒരിക്കലും പ്രാക്റ്റീസ് ചെയ്യരുതെന്ന ഉപാധിയിൽ 1948ൽ മെഡിസിൻ ഡിഗ്രി എടുത്തു. എന്നാൽ ഇക്കാലമായപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യാഭിമുഖ്യം പുറത്തുവന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 1947ൽ Mumei Shishu (അജ്ഞാതന്റെ കവിതകൾ) സ്വന്തം ചെലവിൽ അച്ചടിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അടുത്ത കൊല്ലം Owarishi michi no shirube ni  (തെരുവിനറ്റത്തെ വഴിയടയാളം) എന്ന നോവലും. 1951ൽ Kabe(ഭിത്തി) എന്ന ചെറുനോവലിന്‌ വിഖ്യാതമായ ‘അകുതഗാവ’ സമ്മാനം കിട്ടയ്തോടെ എഴുത്തുകാരൻ എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം സ്ഥാനമുറപ്പിച്ചു.

1950 മുതൽ അദ്ദേഹം ജാപ്പനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയിൽ അംഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ 1956ൽ നടത്തിയ ഒരു കിഴക്കൻ യൂറോപ്യൻ സന്ദർശനവും 1958ലെ റഷ്യയുടെ ഹംഗേറിയൻ അധിനിവേശവും അദ്ദേഹത്തെ നിരാശനാക്കി. പാർട്ടിയിൽ നിന്നു പുറത്തുപോരാൻ അപേക്ഷിച്ചുവെങ്കിലും അത് നിരസിക്കപ്പെട്ടു. ഒടുവിൽ 1962ൽ അദ്ദേഹത്തെ പാർട്ടിയിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുകയായിരുന്നു. അതേ വർഷം തന്നെയാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ Suna no onna ( മണല്ക്കൂനകൾക്കിടയിലെ സ്ത്രീ) എന്ന അതിപ്രശസ്തമായ നോവൽ പുറത്തുവരുന്നതും. ഈ നോവൽ 1964ൽ അതേ പേരിൽത്തന്നെ സിനിമയുമായി.

1973ൽ അദ്ദേഹം അബെ കോബോ സ്റ്റുഡിയോ എന്ന നാടകസംഘം രൂപീകരിച്ചു. വർഷം ഒന്നും രണ്ടും നാടകങ്ങൾ എഴുതുകയും അവ താൻ തന്നെ സംവിധാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അതിൽ ഏറ്റവും പേരു കേട്ടത് Tomodachi (കൂട്ടുകാർ) എന്ന 1967ലെ നാടകമാണ്‌.

ആധുനികനഗരജീവിതത്തിന്റെ കെണിയിൽ വീണവരാണ്‌ കോബോയുടെ കഥാപാത്രങ്ങൾ. പലപ്പോഴും അവർക്കു വഴി തെറ്റുന്നു, തങ്ങളുടെ സ്വത്വം നഷ്ടപ്പെടുന്നു, തങ്ങളെ വിധിവശരാക്കിയ വിഭ്രാമകസംഭവങ്ങളെ ഇഴ പേർത്തെടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിൽ അവർ പരാജിതരുമാകുന്നു. ജാപ്പനീസ് കാഫ്ക എന്നാണ്‌ അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നത്. ഒരു കഥയിൽ കഥാപാത്രം ഒരു ചെടിയായി രൂപം മാറുന്നു. മറ്റൊരു കഥയിൽ നിത്യജീവിതത്തിൽ താൻ അനുഭവിക്കാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം കണ്ടെത്താനായി ഒരാൾ ഒരു പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് ജീവിതം മാറ്റുന്നു. ‘ചുവന്ന കൊക്കൂൺ’ എന്ന ഈ കഥയിൽ ഒരാൾ തന്റെ ഷൂസിൽ നിന്നു തെറിച്ചുനിന്ന ഒരു ചരടിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമ്പോൾ ഒരു നൂല്ക്കഴി പോലെ അയാൾ തന്നെ അഴിഞ്ഞില്ലാതാവുകയാണ്‌.


സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്‌. ആളുകൾ ചേക്കയേറാൻ വീടുകളിലേക്കു പായുന്ന നേരം; പക്ഷേ എനിക്കു ചേക്കയേറാൻ ഒരിടവുമില്ല. വീടുകൾക്കിടയിലെ ഇടുങ്ങിയ വിടവിലൂടെ ഞാൻ സാവധാനം നടത്തം തുടരുകയാണ്‌. തെരുവുകൾക്കിരുപുറവുമായി എത്രയോ വീടുകൾ നിരന്നു നില്പുണ്ടെങ്കിലും എനിക്കായി ഒരു വീടില്ലാത്തതെന്തുകൊണ്ടാണ്‌? ഒരു നൂറാമത്തെ തവണ ആ ചോദ്യം ഞാൻ മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചു.

ചിലപ്പോൾ ഒരു ടെലിഫോൺ പോസ്റ്റിനു മുന്നിൽ നിന്നു മൂത്രമൊഴിക്കുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചരടുകഷണം തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് ഞാൻ കാണാറുണ്ട്; അതിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങാൻ അപ്പോൾ തോന്നിപ്പോകും. ആ ചരട് ഏറുകണ്ണിട്ട് എന്റെ കഴുത്തിലേക്കു നോക്കി പറയുകയാണ്‌: “നമുക്കു വിശ്രമിക്കാം, സഹോദരാ.” അതെ, എനിക്കും വിശ്രമിക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ പറ്റുന്നില്ല. ഞാൻ ആ ചരടിന്റെ സഹോദരനല്ല, എന്നു മാത്രമല്ല, എനിക്കു വീടില്ലാത്തതിന്‌ അതൊരു പരിഹാരമാവുകയുമില്ല.

എല്ലാ ദിവസവും രാത്രിയെത്തും. രാത്രിയായാൽ വിശ്രമിക്കുകയും വേണം. വീടുകൾ കയറിക്കിടന്ന് വിശ്രമിക്കാനുള്ളതാണ്‌. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ എന്റെ പേരിലും ഒരു വീടുണ്ടാവണമല്ലോ, അല്ലേ?

പെട്ടെന്ന് എനിക്കൊരു വെളിപാടുണ്ടായി. ഇങ്ങനെയല്ല ഞാൻ ചിന്തിക്കേണ്ടത്. എനിക്കു വീടില്ല എന്നല്ല, എന്റെ വീട് ഞാൻ മറന്നുപോയി എന്നാവാം. അതെ, അതാണു ശരിയെന്നു വരാം. ഉദാഹരണത്തിന്‌ ഒരു വീടിനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ എനിക്കു തോന്നുകയാണ്‌: ഇതു തന്നെയാവില്ലേ, എന്റെ വീട്? മറ്റു വീടുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു സാദ്ധ്യത സൂചിപ്പിക്കുന്നതായി ഒന്നും കാണാനില്ലെന്നതു സത്യം തന്നെ; അതുപിന്നെ എല്ലാ വീടിന്റെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനെയാണല്ലോ. ഇതെന്റ വീടാണ്‌ എന്ന സാദ്ധ്യതയെ നിരാകരിക്കുന്ന ഒരു തെളിവെന്ന് അതിനെ പറയാനില്ല. എനിക്കു ധൈര്യം വരികയാണ്‌. എന്തായാലും വാതിലിൽ മുട്ടുക തന്നെ.

എനിക്കു ഭാഗ്യമുണ്ടായിരുന്നു. പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീമുഖം പാതി തുറന്ന ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കുന്നു. കണ്ടിട്ട് മനുഷ്യപ്പറ്റുള്ളതാണെന്നു തോന്നുന്നുണ്ട്. എന്റെ ഹൃദയത്തിനരികിലൂടെ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു കാറ്റ് വീശിപ്പോയി. എന്റെ ഹൃദയം ഒരു കൊടിക്കൂറയായി ചുരുളഴിഞ്ഞു പാറുകയായി. അതീവമാന്യതയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു:

“ഇതെന്റെ വീടല്ലെന്നുണ്ടോ?”

സ്ത്രീയുടെ മുഖം പെട്ടെന്നു കല്ലിച്ചു. “എന്ത്? നിങ്ങളാരാ?”

വിശദീകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് എനിക്കതിനു കഴിയാതായി. എന്താണു വിശദീകരിക്കേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയുന്നില്ല. ഞാൻ ആരെന്നുള്ളതല്ല ഇവിടെ വിഷയമെന്ന് എങ്ങനെയാണ്‌ ഞാനവരെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കുക? ആശ കെട്ടവന്റെ ഒരു സാഹസികതയോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു:

“ആയിക്കോട്ടെ, ഇതെന്റെ വീടല്ല എന്നാണു നിങ്ങൾ പറയുന്നതെങ്കിൽ ദയവു ചെയ്ത് അതൊന്നു തെളിയിച്ചാൽ നന്നായിരുന്നു.”

“എന്റെ ദൈവമേ...”സ്ത്രീയുടെ മുഖം പരിഭ്രാന്തമാവുകയാണ്‌. അതു കണ്ടിട്ട് എനിക്കു ദേഷ്യം വന്നു.

“നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ തെളിവൊന്നും ഇല്ലെന്നാണെങ്കിൽ ഇതെന്റേതാണെന്നു പറയാൻ എനിക്കവകാശമുണ്ട്.”

“പക്ഷേ ഇതെന്റെ വീടാണ്‌.”

“അതുകൊണ്ടെന്തു കാര്യം? ഇത് നിങ്ങളുടേതാണെന്നു നിങ്ങൾ പറയുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം ഇതെന്റേതല്ല എന്നു വരുന്നില്ല.”

അതിനു മറുപടി പറയുന്നതിനു പകരം ആ സ്ത്രീ തന്റെ മുഖമൊരു ചുമരാക്കുകയും ജനാല കൊട്ടിയടക്കുകയുമാണ്‌. അതാണൊരു സ്ത്രീയുടെ ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തിന്റെ യഥാർത്ഥരൂപം. എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് ഏതെങ്കിലുമൊരാളുടേതാണെങ്കിൽ അതു പിന്നെ എന്റേതല്ല എന്നതിനു പിന്നിലെ എനിക്കു പിടികിട്ടാത്ത യുക്തി എനിക്കെന്നും വെളിപ്പെടുത്തിത്തന്നിട്ടുള്ളത് ഈ രൂപമാറ്റങ്ങളാണ്‌.

പക്ഷേ, സർവ്വതും മറ്റാരുടേതെങ്കിലുമാവുന്നതും എനിക്കായിട്ടൊന്നുമില്ലെന്നും വരുന്നതുമെങ്ങനെ? ഇനി, എന്റേതല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ ആരുടേതുമല്ലാത്തതായി എന്തെങ്കിലുമൊന്നുണ്ടാവേണ്ടതല്ലേ?

ചിലനേരത്ത് എനിക്കു മതിഭ്രമങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. കെട്ടിടനിർമ്മാണം നടക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലെ വലിയ കോൺക്രീറ്റ് പൈപ്പുകൾ കാണുമ്പോൾ എനിക്കവ സ്വന്തം വീടാണെന്നു തോന്നുകയാണ്‌. പക്ഷേ അവയും മറ്റാരുടെയോ സ്വന്തമായിക്കഴിഞ്ഞു. അവ മറ്റാരുടെയോ ആണെന്നതിനാൽ എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളോ എന്റെ താല്പര്യങ്ങളോ പരിഗണിക്കാതെ അവ കണ്ണിൽ നിന്നു മറയുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ വീടല്ലാത്ത മറ്റെന്തോ ആകുന്നു.

എങ്കില്പിന്നെ പാർക്ക് ബഞ്ചുകളെക്കുറിച്ചെന്തു പറയുന്നു? അതു നല്ല കാര്യമായേനേ, അവ ശരിക്കും എന്റെ വീടായിരുന്നെങ്കിൽ, അയാൾ ലാത്തിയും കൊണ്ടുവന്ന് എന്നെ അടിച്ചോടിച്ചില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ. അവ എല്ലാവരുടേതുമാണ്‌, ആരുടെയെങ്കിലുമല്ല എന്നത് ശരിയാണ്‌. പക്ഷേ അയാൾ പറയുന്നു:

“ഹേയ്, എഴുന്നേല്ക്കവിടുന്ന്. ഈ ബഞ്ച് എല്ലാവർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണ്‌, ഒരാൾക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല, എന്തായാലും തനിക്കുള്ളതല്ല. എഴുന്നേല്ക്ക്, എന്നിട്ട് നേരേ നടന്നോ. അതിഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ലോക്കപ്പിൽ രാത്രി കഴിക്കാം. അവിടെയല്ലാതെ എവിടെയെങ്കിലും നടത്തം നിർത്തിയാൽ താൻ നിയമം ലംഘിക്കുകയാവും, മനസ്സിലായല്ലോ?”

അലയുന്ന ജൂതൻ- ഞാൻ അതാണോ?

സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയാണ്‌. ഞാൻ നടക്കുകയാണ്‌.

ഒരു വീട്...അപ്രത്യക്ഷമാവാത്ത, മറ്റൊന്നായി മാറാത്ത, മണ്ണിൽ ഉറച്ചുനില്ക്കുന്ന, ഇളകാത്ത വീടുകൾ. അവയ്ക്കിടയിൽ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, എന്നും ഒരേ മുഖമല്ലാത്ത ഒരു വിടവ്...തെരുവ്. മഴദിവസങ്ങളിൽ ചായത്തിൽ മുക്കിയ ബ്രഷ് പോലെയാണത്, മഞ്ഞുള്ളപ്പോൾ ഒരു ടയറിന്റെ ചാലിനത്ര വീതി മാത്രം, കാറ്റു വീശുമ്പോൾ ഒരു കൺവേയർ ബല്റ്റ് പോലെ ഒഴുകുകയാണത്. ഞാൻ നടത്തം തുടരുകയാണ്‌. എനിക്കൊരു വീടില്ലാത്തതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല, അതു കാരണം എനിക്കു കെട്ടിത്തൂങ്ങിച്ചാവാനും പറ്റുന്നില്ല.

ഹേയ്, ആരാണെന്നെ നെരിയാണിയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തുന്നത്? തൂങ്ങിച്ചാവാനുള്ള കയറാണെങ്കിൽ അത്രയും ആവേശം വേണ്ട, അത്ര തിടുക്കവും വേണ്ട. പക്ഷേ ഇതതല്ല. ഒട്ടുന്ന ഒരു പട്ടുനൂലാണത്. ഞാൻ അതിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമ്പോൾ ഷൂസിന്റെ മേല്ഭാഗത്തു നിന്ന് അത് അഴിഞ്ഞഴിഞ്ഞുവരികയാണ്‌. ആ ഒട്ടുന്ന നൂൽ നീണ്ടുനീണ്ടുവരുന്നു. പേടിപ്പെടുത്തുന്നതാണത്. ജിജ്ഞാസ കാരണം ഞാനതിൽ പിടിച്ചുവലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. പിന്നെയുണ്ടായത് കൂടുതൽ വിചിത്രമായതൊന്നാണ്‌. ഞാൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞുപോവുകയാണ്‌. തറനിരപ്പിനു ലംബമായി നിവർന്നുനില്ക്കാൻ എനിക്കു പറ്റുന്നില്ല. ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ട് പിന്നെയും ചരിഞ്ഞോ അതോ, ഗുരുത്വാകർഷണത്തിന്റെ ദിശ തിരിഞ്ഞോ?

എന്തോ വീണ ശബ്ദം. എന്റെ ഷൂസ് ഊരി തറയിൽ വീണതാണ്‌. എന്താണ്‌ സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നു. ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ട് ചരിഞ്ഞതല്ല, എന്റെ ഒരു കാലിനു നീളം കുറഞ്ഞതാണ്‌. ഞാൻ ചരടിൽ പിടിച്ചു വലിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാലിനു നീളം കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു വരികയാണ്‌. ഒരു ദ്രവിച്ച ജാക്കറ്റിന്റെ കൈ പിന്നലഴിഞ്ഞുവരുന്നതുപോലെ എന്റെ കാൽ അഴിഞ്ഞുവരികയാണ്‌. പടവലങ്ങയുടെ നാരു പോലത്തെ ആ ചരടാണ്‌ എന്റെ ജീർണ്ണിക്കുന്ന കാല്‌.

ഒരടി കൂടി വയ്ക്കാൻ എനിക്കു പറ്റുന്നില്ല. എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയുന്നില്ല. ഞാൻ നില്ക്കുകയാണ്‌. പട്ടുചരടായി മാറിയ എന്റെ കാലിന്‌ എന്റെ കൈയിനുള്ളിൽ അനക്കം വയ്ക്കുന്നു. അത് കൈയിൽ നിന്ന് സാവധാനം പുറത്തേക്കിഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നു. അതിന്റെ തുമ്പ് എന്റെ കൈയുടെ സഹായമില്ലാതെ തന്നെ പുറത്തുവന്ന് ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ എന്നെ ചുറ്റാൻ തുടങ്ങുന്നു. എന്റെ ഇടതുകാൽ അഴിഞ്ഞുതീർന്നപ്പോൾ വലതുകാൽ അഴിയുകയായി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സഞ്ചിയെന്നപോലെ അതെന്നെ ചുറ്റിക്കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടും നിന്നില്ല; ഇടുപ്പിൽ നിന്ന് നെഞ്ചിലേക്ക്, നെഞ്ചിൽ നിന്ന് തോളുകളിലേക്ക് ഞാൻ നൂലായി അഴിയുന്നു, അഴിയുന്ന നൂൽ സഞ്ചിയുടെ ഉള്ളു നെയ്യുന്നു. ഒടുവിൽ ഞാൻ ഇല്ലാതാവുന്നു.

പിന്നെ ശേഷിച്ചത് പൊള്ളയായ ഒരു കൊക്കൂൺ.

ഹാവൂ, ഇനിയെനിക്ക് ഒന്നു വിശ്രമിക്കാമെന്നായിരിക്കുന്നു. അസ്തമയസൂര്യൻ കൊക്കൂണിൽ ചെഞ്ചായം പൂശുന്നു. ഇതെന്തായാലും എന്റെ വീടു തന്നെ, ആരുമെന്നെ ഇതിൽ നിന്നിറക്കിവിടാൻ പോകുന്നില്ല. എനിക്കൊരു വീടുണ്ടായി, പക്ഷേ അതിൽ താമസിക്കാൻ ഒരു ‘ഞാൻ’ ഇല്ല എന്നതു മാത്രമാണ്‌ പ്രശ്നം.

കൊക്കൂണിനുള്ളിൽ കാലം നിലച്ചിരിക്കുന്നു. പുറത്ത് ഇരുട്ടായി, പക്ഷേ കൊക്കൂണിനുള്ളിൽ എന്നും സന്ധ്യയാണ്‌. ഉള്ളിൽ നിന്നു പ്രസരിക്കുന്ന ഒരു ദീപ്തിയിൽ അസ്തമയവർണ്ണങ്ങളാർന്ന് അത് തുടുക്കുന്നു. ശ്രദ്ധേയമായ ആ പ്രത്യേകത ആ പോലീസുകാരന്റെ നിശിതദൃഷ്ടിയിൽ പെടാതെപോയില്ല. ഒരു റെയിൽവേ ക്രോസ്സിംഗിന്റെ പാളങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞാനെന്ന കൊക്കൂൺ കിടക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ആദ്യം അയാൾക്ക് ദേഷ്യമാണു വന്നത്; പിന്നയാൾ മനസ്സു മാറ്റി തനിക്കു കിട്ടിയ ആ വിചിത്രമായ സാധനം തന്റെ പോക്കറ്റിൽ എടുത്തിട്ടു. കുറച്ചു നേരം അതിനുള്ളിൽ കിടന്നു മറിഞ്ഞതിനു ശേഷം അയാളുടെ മകന്റെ കളിപ്പാട്ടപ്പെട്ടിയിലേക്ക് എനിക്കു സ്ഥാനമാറ്റം കിട്ടി.


http://www.independent.co.uk/news/people/obituary-kobo-abe-1480301.html

മലയാളനാട് വെബ് മാസികയുടെ ഡിസംബര്‍ ലക്കത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്

2017, ഡിസംബർ 23, ശനിയാഴ്‌ച

മറിൻ സൊറെസ്ക്കു - ഒരു പച്ചത്തൂവാല കൊണ്ട്


Marin-Sorescu

റുമേനിയൻ കവിയും നാടകകൃത്തും വിവർത്തകനുമായ മറിൻ സൊറെസ്ക്കു Marin Sorescu (1936-1996) ഒരു സാധാരണ കർഷകകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പഠിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ആദ്യത്തെ കവിതാസമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. 1964ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Singur printre poeţi (കവികൾക്കിടയിൽ ഏകനായി) എന്ന സമാഹാരത്തോടെയാണ്‌ നിരൂപകശ്രദ്ധ നേടുന്നത്. വളരെ പെട്ടെന്നു തന്നെ അദ്ദേഹം റുമേനിയയിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയനായ കവിയായി മാറി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതാവായനകൾ നടന്നിരുന്നത്  ഫുട്ബാൾ സ്റ്റേഡിയങ്ങളിലാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. 1968ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Jona (യോന) അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാസ്റ്റർപീസ് നാടകമാണ്‌. തിമിംഗലം വിഴുങ്ങിയ യോനയുടെ അതിനുള്ളിലെ അനുഭവങ്ങളാണ്‌ നാടകത്തിന്റെ പ്രമേയം. ചിത്രകാരനും കൂടിയായ സൊറെസ്ക്കു 1993 മുതൽ 95 വരെ റുമേനിയയുടെ സാംസ്കാരികവകുപ്പുമന്ത്രിയുമായിരുന്നു. ഹെപ്പാറ്റിറ്റിസ് രോഗത്തിനു ചികിത്സയിലായിരുന്ന അദ്ദേഹം 1996ൽ ഹൃദയാഘാതത്തെ തുടർന്ന് അന്തരിച്ചു. സൂക്ഷ്മഹാസ്യത്തിന്റെ മേമ്പൊടി വിതറിയ അനലംകൃതമായ ഒരു ശൈലിയാണ്‌ സൊറെസ്ക്കുവിന്റെ കവിതയുടെ മുഖമുദ്ര.
  51iBdoNWTOL._SX361_BO1,204,203,200_813454._UY475_SS475_index


1. രാവിലെ


സൂര്യ, നിന്റെ പത കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ കുളിക്കുന്നു,
ആകാശമെന്ന  ഷെല്ഫിൽ
ഞങ്ങൾക്കായെടുത്തുവച്ച
ആദിയ്ക്കുമാദിയിലെ സോപ്പു നീ.
നിന്റെ നേർക്കു ഞങ്ങൾ കൈയെത്തിക്കുന്നു,
വെളിച്ചം കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ ഉരച്ചുകഴുകുന്നു,
സന്തോഷാധിക്യം കൊണ്ടെല്ലുകൾ നോവും വരെ.

ഹാ, ഈ ഭൂമിയിലെ പ്രഭാതങ്ങൾ നല്കുന്ന
ആനന്ദം!
ഹോസ്റ്റലിലെ കുളിമുറിയിൽ
സ്കൂൾകുട്ടികൾ കവിളിൽ വെള്ളം കൊണ്ട്
അന്യോന്യം തുപ്പി നനയ്ക്കുംപോലെ.

പക്ഷേ നല്ല തോർത്തുകൾ
എവിടെക്കിട്ടുമെന്നു ഞങ്ങൾക്കിനിയുമറിയില്ല-
അതിനാൽ ഞങ്ങളിപ്പോഴും മുഖം തുടയ്ക്കുന്നത്
മരണം കൊണ്ടു തന്നെ.

(1965)


2. ഒരു പച്ചത്തൂവാല കൊണ്ട്


ഒരു പച്ചത്തൂവാല കൊണ്ടു ഞാൻ
മരങ്ങളുടെ കണ്ണു കെട്ടി;
എന്നെക്കണ്ടുപിടിക്കാൻ
പിന്നെ ഞാനവരോടു പറഞ്ഞു.
പൊട്ടിച്ചിരി കൊണ്ടിലകളുലച്ചും കൊണ്ടതാ,
മരങ്ങളെന്നെ കണ്ടുപിടിച്ചുവല്ലോ.

ഒരു മേഘത്തൂവാല കൊണ്ടു ഞാൻ
കുഞ്ഞിക്കിളികളുടെ കണ്ണു കെട്ടി,
എന്നെക്കണ്ടുപിടിക്കാൻ
കിളികളോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഒരു പാട്ടു കൊണ്ടതാ,
കിളികളെന്നെ കണ്ടുപിടിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരു പുഞ്ചിരി കൊണ്ടു ഞാൻ
എന്റെ ശോകത്തിന്റെ കണ്ണു കെട്ടി,
അടുത്ത നാളൊരു പ്രണയം കൊണ്ടതെന്നെ കണ്ടുപിടിച്ചുവല്ലോ.

എന്റെ രാത്രികൾ കൊണ്ടു ഞാൻ
സൂര്യന്റെ കണ്ണു കെട്ടി,
ഇനിയെന്നെ കണ്ടുപിടിക്കൂയെന്നു ഞാൻ സൂര്യനോടു പറഞ്ഞു.

താനെവിടെയുണ്ടെന്നെനിക്കറിയാം, സൂര്യൻ പറഞ്ഞു,
അതാ, ആ നേരത്തിനു തൊട്ടപ്പുറം.
ഇനിയൊളിച്ചിരിക്കാൻ നോക്കേണ്ടെന്നേ.

ഇനിയൊളിച്ചിരിക്കാൻ നോക്കേണ്ടെന്നേ,
അവരെല്ലാം എന്നോടു പറഞ്ഞു,
ഞാൻ കണ്ണു കെട്ടാൻ നോക്കിയ ഹൃദയവേദനകളും
അതു തന്നെയെന്നോടു പറഞ്ഞു.

(1965)


3. പലായനം


ഒരു നാൾ
എന്റെ മേശയ്ക്കു മുന്നിൽ നിന്നു ഞാനെഴുന്നേൽക്കും
സാവധാനം ഞാൻ നടന്നകലും
എന്റെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന്,
നിന്നിൽ നിന്ന്
സർവതിൽ നിന്നും.

ചക്രവാളത്തിൽ ഞാനൊരു പർവതം കാണും
ഞാനതിനു നേർക്കു നടക്കും
നടന്നുനടന്നതെന്റെ പിന്നിലാവും.

പിന്നെ ഞാനൊരു മേഘത്തിനു പിന്നാലെ പോവും
മേഘവുമെന്റെ പിന്നിലാവും.

പിന്നെ സൂര്യനെന്റെ പിന്നിലാവും
പിന്നെ നക്ഷത്രങ്ങൾ
പിന്നെ പ്രപഞ്ചമാകെയും...

(1965)


4. ചിത്രകാരന്റെ സ്വന്തം ചിത്രം


ചെരുപ്പുകൾ ഞാൻ
വഴിയിലുപേക്ഷിച്ചു.
കാലുറകളാവട്ടെ,
തലപ്പോളമുയരത്തിൽ
മരങ്ങൾക്കു മേലിട്ടു.
കുപ്പായം കൊണ്ടു
കാറ്റിനെ പുതപ്പിച്ചു.
പഴയൊരു തൊപ്പിയുള്ളത്
ആ വഴിക്കാദ്യം വന്ന
മേഘത്തിന്റെ തലയിലും വച്ചു.

പിന്നെ ഞാൻ
മരണത്തിലേക്കൊരു ചുവടു
പിന്നാക്കം വച്ചു,
എങ്ങനെയുണ്ട് ഞാനെന്നു നോക്കാൻ.

അത്രയ്ക്കു താദാത്മ്യമായിരുന്നു
ഞാനും എന്റെ ചിത്രവും തമ്മിൽ.

ആളുകൾ സ്വമേധയാ തന്നെ
-ഒപ്പു വയ്ക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയിരുന്നു-
ഒരു കല്ലിന്മേൽ
എന്റെ പേരെഴുതിവയ്ക്കുകയും ചെയ്തു

(1965)


5. ചെസ്സ്‌


ഞാൻ ഒരു വെളുത്ത ദിവസം നീക്കുന്നു
അവൻ ഒരു കറുത്ത ദിവസം നീക്കുന്നു.

ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നവും കൊണ്ടു മുന്നോട്ടു കുതിക്കുന്നു,
അവനതിനെ പൊരുതി വീഴ്ത്തുന്നു.

അവനെന്റെ ശ്വാസകോശങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നു,
ഒരു കൊല്ലം മുഴുവൻ ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ കിടന്നു കണക്കു കൂട്ടി,
ഒന്നാന്തരമൊരു നീക്കത്തിലൂടെ
ഞാനൊരു കറുത്ത ദിവസം നേടുന്നു.

അവനൊരു ദൌർഭാഗ്യം നീക്കുന്നു,
ക്യാൻസർ കൊണ്ടെന്നെ  ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നു
(തല്ക്കാലമതു കോണോടു കോണാണു നീങ്ങുന്നത്)
എന്നാല്‍ ഒരു പുസ്തകമെടുത്തു ഞാന്‍ ചെറുക്കുമ്പോള്‍
അവന്‍ പിന്നോട്ടടിക്കുന്നു.

വേറേ ചില കരുക്കളും ഞാന്‍ നേടിക്കഴിഞ്ഞു,
പക്ഷേ, നോക്കൂ, എന്റെ പാതിജീവിതം മാഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു.

-ഇപ്പോൾ ഞാൻ ചെക്കു പറഞ്ഞാൽ
തന്റെ ശുഭപ്രതീക്ഷ വീഴും,
അവൻ പറയുകയാണ്‌.
-ഞാനതു കാര്യമാക്കുന്നില്ല, ഞാൻ തമാശ പറഞ്ഞു,
വികാരങ്ങൾ കൊണ്ടു  ഞാൻ തന്നെ തടുക്കും.

എനിക്കു പിന്നിൽ എന്റെ ഭാര്യ, എന്റെ കുട്ടികൾ,
സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, മറ്റു കാണികൾ
എന്റെ ഓരോ നീക്കത്തിലും അവർ വിറകൊള്ളുകയാണ്‌.

ഞാൻ ഒരു സിഗററ്റിനു തീ കൊളുത്തി
കളി തുടരുന്നു.

(1965)


6. ചക്രം


ഒരു ചക്രത്തിനുള്ളിലാണ്‌
എന്റെ ജീവിതം,
മരങ്ങൾ എന്നെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിയ
ഒരു വസ്തുത;
എപ്പോൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയാലും
അവയുടെ ഇലകൾ
ഇപ്പോൾ മുകളിലാണെങ്കിൽ
പിന്നെ താഴെയായിരിക്കും.

കിളികളും എന്നെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിയത്.
അവ പറക്കുന്നത്
തെക്കോട്ടൊരു ചിറകു കൊണ്ട്,
വടക്കോട്ടു മറ്റേച്ചിറകു കൊണ്ടും.

സൂര്യനും എന്നെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിയത്.
ഇന്നതുദിച്ചത്
എന്റെ ഇടതു കണ്ണിലാണെങ്കിൽ
നാളെ വലതുകണ്ണിലായിരിക്കും.

ഞാൻ തന്നെയും എന്നെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തിയത്.
ഇന്ന് ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്,
നാളെ ഞാൻ പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞു.
(1965)


7. ഷേക്സ്പിയർ


ഏഴുനാളെടുത്തു ഷേക്സ്പിയർ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു.
ഒന്നാം നാള്‍ അദ്ദേഹം ആകാശവും മലകളും ആത്മാവിന്റെ ഗര്‍ത്തങ്ങളും  സൃഷ്ടിച്ചു.
രണ്ടാം നാള്‍ അദ്ദേഹം പുഴകളും കടലുകളും മഹാസമുദ്രങ്ങളും മറ്റു വികാരങ്ങളും  സൃഷ്ടിച്ചു,
അവയദ്ദേഹം പിന്നെ വീതിച്ചുകൊടുത്തു
ഹാംലറ്റിന്‌, ജൂലിയസ് സീസർക്ക്, ആന്റണിക്ക്, ക്ളിയോപാട്രയ്ക്ക്, ഒഫീലിയയ്ക്ക്,
ഒഥല്ലോയ്ക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും.
അവരവയെ പരിചയിക്കട്ടെ,
അവരും അവരുടെ സന്തതിപരമ്പരകളും,
കാലമുള്ള കാലത്തോളം.

മൂന്നാം നാളദ്ദേഹം മനുഷ്യരെയെല്ലാം വിളിച്ചുകൂട്ടി,
രുചികളോരോന്നവരെ പഠിപ്പിച്ചു,
സ്നേഹത്തിന്റെ, പ്രണയത്തിന്റെ, നൈരാശ്യത്തിന്റെ രുചികൾ,
അസൂയയുടെ, കീർത്തിയുടെ രുചികൾ,
അങ്ങനെയങ്ങനെ രുചികൾ ഒന്നില്ലാതെല്ലാം.
ചില കഥാപാത്രങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ വൈകി,
സ്രഷ്ടാവ് അവരുടെ തോളത്തു കരുണയോടെ തട്ടി,
ഇനിയൊന്നും ബാക്കിയില്ലെന്നുള്ള വിവരം പറഞ്ഞു,
വിമർശകരാവാനും തന്റെ സൃഷ്ടികളെ ഖണ്ഡിക്കാനും
അവരെ നിയോഗിച്ചു.

ചിരിയ്ക്കുള്ളതായിരുന്നു നാലുമഞ്ചും നാളുകൾ.
വിദൂഷകന്മാർ തലകുത്തി മറിയട്ടെയെന്നദ്ദേഹം പറഞ്ഞു,
രാജാക്കന്മാർ, ചക്രവർത്തിമാർ
അതുമാതിരി ദുരിതക്കാർക്കൊരുല്ലാസമായിക്കോട്ടെയെന്നദ്ദേഹം കരുതി.
ഭരണപരമായ ചില പ്രശ്ങ്ങൾക്കു പരിഹാരം കണ്ടതാറാം നാളിൽ:
ഒരു കൊടുംകാറ്റിനെ രംഗത്തവതരിപ്പിച്ചതും,
വൈക്കോൽക്കിരീടമണിയേണ്ടുന്ന വിധം ലിയർ രാജാവിനെ പഠിപ്പിച്ചതുമന്ന്.

ലോകസൃഷ്ടി കഴിഞ്ഞു ബാക്കി ചിലതു ശേഷിച്ചിരുന്നു,
അതു വച്ചദ്ദേഹം റിച്ചാർഡ് മൂന്നാമനെ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഇനിച്ചെയ്യാനെന്തു ശേഷിക്കുന്നുവെന്നേഴാം നാളദ്ദേഹമൊന്നു നോക്കി.
അപ്പോഴേക്കും ലോകമാകെ നാടകക്കമ്പനിക്കാരുടെ നോട്ടീസു കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അത്രയും കഠിനാദ്ധ്വാനം ചെയ്ത സ്ഥിതിയ്ക്കു
താനുമൊരു കളി കാണുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്നദ്ദേഹം കരുതി.
എന്നാൽ, ക്ഷീണമത്ര കലശലായിരുന്നതിനാൽ,
അതിനു മുമ്പദ്ദേഹം മരണത്തിലൊന്നു മയങ്ങാനും  പോയി.

(1965)


8. കടൽക്കക്ക


ഒരു കടൽക്കക്കയ്ക്കുള്ളിൽ ഞാനൊളിച്ചു,
എന്നാലേതിലെന്നതു ഞാൻ മറന്നുപോയി.

ഇന്നു ഞാൻ നിത്യവും കടലിൽ മുങ്ങിത്തപ്പുന്നു,
എന്നെ കണ്ടെത്താൻ
വിരലു കൊണ്ടു കടലരിക്കുന്നു
ഒരു കൂറ്റൻ മത്സ്യം എന്നെ വിഴുങ്ങിയെന്ന്
ചിലനേരം എനിക്കു തോന്നുന്നു.
അതെന്നെ മുഴുവനായി വിഴുങ്ങിയെന്നുറപ്പു വരുത്താൻ
അതിനെ ഞാനെവിടെയും തേടി നടക്കുന്നു.

കടൽത്തട്ടു കണ്ടു ഞാനങ്ങോട്ടടുക്കുന്നു,
എന്നാലെല്ലാം ഒരേ പോലായ
കോടിക്കണക്കിനു കക്കകൾ കാണുമ്പോൾ
എനിക്കറപ്പും തോന്നുന്നു.
അതിൽ ഒന്നാണു ഞാൻ.
ഏതെന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ!

എത്ര തവണയാണ്‌
അതില്ലൊന്നു നേരേ കൈയിലെടുത്തു ഞാൻ പറഞ്ഞത്:
ഇതു ഞാൻ തന്നെ.
വെട്ടിത്തുറക്കുമ്പോഴാണറിയുന്നത്,
അതു പൊള്ളയാണെന്ന്.

(1965)


9. നിതാന്തചലനം


നമ്മുടെ ആദർശങ്ങൾക്കും
അവയുടെ സാഫല്യത്തിനുമിടയിൽ
എന്നുമുണ്ടാവുമൊരു വൻവീഴ്ച,
ഏതു ജലപാതത്തിനുമുയരത്തിൽ.
നമുക്കതു യുക്തിപരമായി
പ്രയോജനപ്പെടുത്താവുന്നതേയുള്ളു:
അവിടെയൊരു ജലവൈദ്യുതപദ്ധതി പണിയുക,
ഒരു സിഗററ്റ് കൊളുത്താനുള്ള ഊർജ്ജമേ
അതിൽ നിന്നുത്പാദിക്കാനാവൂ
എങ്കില്ക്കൂടി
അതുതന്നെ വലിയൊരു കാര്യമായി;
പുക വിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ
അതിലും വലിയ ആദർശങ്ങൾ
നമുക്കു ഭാവന ചെയ്യാമല്ലോ.

(1968)


10. ഡോൺ ജൂവാൻ


ഏറെക്കാലം കഷ്ടപ്പെട്ടതിൽപ്പിന്നെ
ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ മഹത്കൃതി രചിക്കാനായപ്പോൾ
മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ ഹൃദയത്തിൽ
ഞാനതു വൃത്തിയുള്ള കൈപ്പടയിൽ പകർത്തിവച്ചു.

പുരുഷന്മാരെക്കാളെണ്ണം കൂട്ടി
സ്ത്രീകളെ സൃഷ്ടിച്ച പ്രകൃതി ബുദ്ധിമതി തന്നെ,
നമ്മുടെ യത്നങ്ങള്‍ മിനുക്കിയെടുക്കാൻ
നമുക്കവസരം കിട്ടുകയാണല്ലൊ,
എത്രയെങ്കിലും കരടുപകർപ്പുകളുപയോഗപ്പെടുത്തി.


11. ഡോൺ ജൂവാൻ (ടൺ കണക്കിനു ലിപ്സ്റ്റിക്ക് അയാൾ അകത്താക്കിയതിൽപ്പിന്നെ...)


ടൺ കണക്കിനു ലിപ്സ്റ്റിക്ക് അയാളകത്താക്കിയതിൽപ്പിന്നെ
തങ്ങളുടെ പാവനപ്രതീക്ഷകൾ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ സ്ത്രീകൾ
ഡോൺ ജൂവാനോടു പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി.

ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും
കണ്ണാടിയ്ക്കു മുന്നിൽ നിന്നു പുരികമെഴുതുമ്പോൾ
അവർ ചുണ്ടുകളിൽ എലിവിഷം പുരട്ടി,
മുടിയിൽ, വെളുത്ത ചുമലുകളിൽ, കണ്ണുകളിൽ, ചിന്തകളിൽ,
മാറിടങ്ങളിൽ
അവർ എലിവിഷം തേച്ചു,
പിന്നെയവർ അയാളെ കാത്തിരുന്നു.

മട്ടുപ്പാവുകളിൽ അവർ തങ്ങളെ കാട്ടിനിൽക്കുന്നു,
പാർക്കുകളിൽ അവർ അയാളെ തിരയുന്നു,
ഡോൺ ജൂവാൻ പക്ഷേ മുന്നറിവു കിട്ടിയിട്ടെന്നപോലെ
വായനശാലയിലെ പുസ്തകപ്പുഴുവായിരിക്കുന്നു.

അയാൾക്കിഷ്ടം അപൂർവഗ്രന്ഥങ്ങള്‍
പേപ്പർബായ്ക്കുപറ്റങ്ങള്‍;
ചർമ്മത്തിൽപ്പൊതിഞ്ഞതൊന്നും അയാൾക്കു വേണ്ട.
അന്തപ്പുരങ്ങളിലെ പരിമളങ്ങളല്ല,
പഴയ പുസ്തകങ്ങളിലെ പൊടിയാണ്‌
പരിഷ്കൃതമായിട്ടയാൾക്കു തോന്നുന്നത്.,

അങ്ങനെ സ്ത്രീകൾ അയാളെയും കാത്തുകാത്തിരിക്കുന്നു.
അഞ്ചിന്ദ്രിയങ്ങളിലും വിഷം പുരട്ടി അവർ കാത്തിരിക്കുന്നു.
തന്റെ പുതിയ കമ്പത്തിൽ നിന്നു
ഡോൺ ജൂവാനൊന്നു കണ്ണുയർത്തി നോക്കിയിരുന്നുവെങ്കിൽ
വായനശാലയുടെ ജനാലയിലൂടെ ഓരോ നാളുമയാൾക്കു കാണാമായിരുന്നു
സ്നേഹമുള്ള മറ്റൊരു ഭർത്താവിന്റെ സംസ്കാരകർമ്മം:
കടമയുടെ യുദ്ധമുന്നണിയിൽ
തന്റെ ഭാര്യയെ ചുംബിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ
സ്വപക്ഷത്തു നിന്നബദ്ധത്തിൽ വെടി പൊട്ടി
മരിച്ചുപോയതാണയാൾ.


12. അഭിനേതാക്കൾ


എത്ര തന്മയത്വത്തോടെയാണ്‌ ഇവർ അഭിനയിക്കുന്നതെന്നു നോക്കൂ!
നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ നമുക്കായി ജീവിക്കാൻ
നമ്മെക്കാളെത്ര നന്നായിട്ടിവർക്കറിയാം!

ഇത്ര തികവുറ്റ ഒരു ചുംബനം ഞാൻ കണ്ടിട്ടേയില്ല,
വികാരങ്ങൾക്കു തെളിച്ചം വന്നുതുടങ്ങുന്ന മൂന്നാമങ്കത്തിൽ
ഈ അഭിനേതാക്കൾ ചെയ്യുമ്പോലെ.

എണ്ണയും പൊടിയും പുരണ്ട്,
യഥാർത്ഥത്തിലുള്ളതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന തൊപ്പികളും വച്ച്,
വിശ്വാസം വന്നുപോകുന്ന വിധത്തിൽ പ്രവൃത്തികളും ചെയ്ത്,
കാല്ചുവട്ടിൽ ചുരുൾ നിവരുന്ന പരവതാനികൾ പോലത്തെ സംഭാഷണങ്ങളുമായി

അവർ പ്രവേശിക്കുകയും നിഷ്ക്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അരങ്ങിൽ അവരുടെ മരണം എത്ര സ്വാഭാവികം.
അതു വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ എത്ര കൃത്രിമമാണെന്നു തോന്നിപ്പോവുന്നു,
ആ ശവക്കുഴികളിൽ കിടക്കുന്നവർ,
യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചവർ,
ഒരു ദുരന്തനാടകത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങളാവാൻ നിത്യമായി വിധിക്കപ്പെട്ടവർ,
അവരുടെ മരണങ്ങൾ.

ഒരേയൊരു ജീവിതത്തിൽ തളഞ്ഞുകിടക്കുന്ന നമുക്കോ,
നമുക്കത്ര പോലും ജീവനില്ല!
ആ ഒരു ജീവിതം പോലും ജീവിക്കാനുള്ള സാമർത്ഥ്യം നമുക്കില്ല.
നമ്മുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ അനവസരത്തിലായിപ്പോകുന്നു,
അല്ലെങ്കിൽ വർഷങ്ങളോളം നാം വായ തുറക്കാതിരിക്കുന്നു.
അഭിനയത്തിൽ മിതത്വമില്ല, സൌന്ദര്യബോധമില്ല.
കൈകൾ എങ്ങനെ പിടിക്കണമെന്നുപോലും നമുക്കറിയുന്നുമില്ല.


13. പുകയില


നിത്യതയ്ക്കു ദൈർഘ്യം കൂടുതലാണെന്നു
മരിച്ചവർക്കു തോന്നുന്നുവെങ്കിൽ
അവർക്കു പുകവലി വിലക്കിയിരിക്കുന്നു
എന്നതാണു കാരണം.

ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരായ നാം
പുകയൂതിവിടുന്നു,
ഒരാൾ മറ്റൊരാളിൽ നിന്നു
തീ ചോദിച്ചു വാങ്ങുന്നു,
നാസകളിലൂടെ നന്ദി വമിപ്പിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾ ജനിക്കുമ്പോൾ ഒരു സിഗററ്റ്,
സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന്,
നിങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിനു വേറൊന്ന്;
മഴ പെയ്യുന്ന കാരണത്താൽ ഒരു സിഗററ്റ്,
മഴ പെയ്യുന്നില്ലെന്നതിനാൽ
മറ്റൊന്ന്...

നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന പോലുമില്ല,
എത്ര കുറഞ്ഞ നേരം കൊണ്ടാണ്‌
വില കുറഞ്ഞ പുകയിലയിലൂടെ
ഒരായുസ്സിന്റെ കർമ്മം
നിങ്ങൾ ഊതിക്കളഞ്ഞതെന്ന്.

(1968)


14. പരിഭാഷ


ഒരു മൃതഭാഷയിൽ
പരീക്ഷയ്ക്കിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ;
മനുഷ്യനിൽ നിന്ന്
മനുഷ്യക്കുരങ്ങിലേക്ക്
എനിക്കെന്നെ പരിഭാഷപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരുന്നു.

ഞാൻ പരിഭ്രമമൊന്നും കാണിച്ചില്ല:
ആദ്യം ഞാൻ പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയത്
ഒരു വനഭാഗമായിരുന്നു.

പക്ഷേ എന്നിലേക്കടുക്കുന്തോറും
പരിഭാഷ ദുഷ്കരമായി വരികയായിരുന്നു.
അല്പം പരിശ്രമിച്ചിട്ടെങ്കിലും പക്ഷേ,
കാൽനഖങ്ങൾക്കും കാലിലെ രോമങ്ങൾക്കും
തൃപ്തികരമായ തത്തുല്യങ്ങൾ എനിക്കു കണ്ടെടുക്കാനായി.

കാൽമുട്ടുകളെത്തിയപ്പോഴേക്കും
എനിക്കു വിക്കലു തുടങ്ങി.
ഹൃദയമടുക്കാറായപ്പോൾ എനിക്കു കൈവിറയായി,
വെളിച്ചം കടലാസ്സിൽ തൂവി വീഴുകയും ചെയ്തു.

എന്നാൽക്കൂടി മുടിയും താടിയും കൊണ്ട്
ഞാനതിന്റെ കോട്ടം തീർക്കാൻ നോക്കി;
ആത്മാവിലെത്തിയപ്പോൾ
എന്റെ പരാജയം പൂർണ്ണവുമായി.

(1972)


15. ഒരേയൊരു ജീവിതം കൊണ്ട്


ദിവസമെന്ന പിഞ്ഞാണം

ഇരുകൈകളും കൊണ്ടെടുക്കുക,
പിന്നെ വരിവരിയായി
ഈ കൌണ്ടറിനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോവുക.

ഏവർക്കും തികയുന്നത്ര
സൂര്യനുണ്ട്, ആകാശമുണ്ട്,
വേണ്ടത്ര ചന്ദ്രനുമുണ്ട്.

മണ്ണിൽ നിന്നു പരിമളമുദ്ഗമിക്കുന്നു
ഭാഗ്യത്തിന്റെ, ആഹ്ളാദത്തിന്റെ, കീർത്തിയുടെ;
നിങ്ങളുടെ നാസകളെ അതിക്കിളിപ്പെടുത്തുന്നു,
നിങ്ങളെ അതു പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ ലോഭമെന്നതു വേണ്ട.
നിങ്ങളുടെ ഹിതപ്പടി ജീവിക്കുക,
അത്ര തുച്ഛമാണു വിലകൾ.

ഒരുദാഹരണം പറഞ്ഞാൽ
ഒരേയൊരു ജീവിതം കൊണ്ടു
നിങ്ങൾക്കു നേടാം,
ഏറ്റവും സുന്ദരിയായ സ്ത്രീയെ,
ഒപ്പമൊരു ബിസ്കറ്റും.


16. മഴ പെയ്യാൻ പോവുകയാണ്‌


മഴ പെയ്യാൻ പോവുകയാണ്‌,
ഒരു പൊടിമേഘം പോലും കാണാനില്ലാത്ത
ആകാശത്തേക്കു നോക്കി കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട്
ദൈവം തന്നെത്താൻ പറയുന്നു.
ഈ നാല്പതു പകലും നാല്പതു രാത്രിയും
വാതം എനിക്കു സ്വൈര്യം തന്നിട്ടില്ല.
അതെ, ഒരു കനത്ത മഴയുടെ വരവുണ്ട്.

നോഹാ, നോഹയില്ലേ, അവിടെ?

ഈ വേലിക്കലേക്കൊന്നു വരൂ,
എനിക്കു തന്നോടു ചിലതു പറയാനുണ്ട്.

(1973)


17. മണൽഘടികാരം

ഞാനൊഴിയുകയോ
അതോ നിറയുകയോ?

പൂഴിയുടെ അതേ ഒഴുക്കു തന്നെ,
തിരിച്ചും മറിച്ചും പിടിച്ചാലും.


18. സ്വന്തം പേരു പരിചയമാവുന്നതിനെക്കുറിച്ച്


നിങ്ങൾ നടക്കാൻ പഠിച്ചതില്പിന്നെ,
വസ്തുക്കളെ ഇന്നതിന്നതെന്നു പറയാൻ പഠിച്ചതില്പിന്നെ,
കുട്ടി എന്ന നിലയ്ക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ ഉത്കണ്ഠ
സ്വന്തം പേരു പരിചയമാവുക എന്നതാണ്‌.
എന്താത്?
അവർ നിങ്ങളോടു ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
നിങ്ങൾ പതറുന്നു, വിക്കുന്നു,
ഒഴുക്കോടൊരു മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്പിന്നെ
നിങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം പേര്‌ ഒരു പ്രശ്നമല്ലാതാവുന്നു.

നിങ്ങൾ സ്വന്തം പേരു മറന്നുതുടങ്ങിയാൽ
അതു ഗൌരവത്തിലെടുക്കേണ്ടതു തന്നെ.
എന്നു വച്ചു നിരാശനാവുകയും വേണ്ട,
ഒരിടവേളയ്ക്കു തുടക്കമാവുകയായി.

നിങ്ങളുടെ മരണം കഴിഞ്ഞയുടനെ,
കണ്ണുകളുടെ മൂടൽ മാറുമ്പോൾ,
നിത്യാന്ധകാരത്തിൽ
നിങ്ങൾക്കു കണ്ണു പറ്റിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ,
നിങ്ങളുടെ ഒന്നാമത്തെ ഉത്കണ്ഠ
(നിങ്ങൾ പണ്ടേ മറന്നത്,
നിങ്ങളോടൊപ്പം കുഴിയിലിട്ടു മൂടിയത്)
സ്വന്തം പേരു പരിചയമാവുക എന്നതാണ്‌.
നിങ്ങളുടെ പേരു പലതുമാവാം,
-അതെന്തുമാവാം-
സൂര്യകാന്തി, ജമന്തി, ചെറി,
കരിങ്കിളി, കുരുവി, മാടപ്രാവ്,
ഡെയ്സി, തെന്നൽ-
അല്ലെങ്കിലിതെല്ലാമാവാം.
തനിക്കു പിടി കിട്ടി എന്നമട്ടിൽ
നിങ്ങളൊന്നു തലയനക്കിയാൽ
ഒക്കെശ്ശരിയായി:
ഒന്നു ഞണുങ്ങിയതെങ്കിലും
ഗോളാകൃതിയായ ഭൂമി
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒരു പമ്പരം പോലെ കിടന്നുകറങ്ങിയെന്നും വരാം.

(1991)


19. സെനെക്ക


സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, അവർ എന്നോടു പറഞ്ഞു,
ഞാൻ എന്റെ സിരകൾ മുറിക്കണം.
ഇപ്പോൾ ഉച്ചയായിട്ടേയുള്ളു,
ജീവിക്കാൻ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾ കൂടി ബാക്കിയുണ്ട്.

ലൂക്കല്ലസ്സിനൊരു കത്തെഴുതിയാലോ?
അതിനു മനസ്സു വരുന്നില്ല.
സർക്കസ്സിനു പോയാലോ?
ഇനി കളികളുടെ ആവശ്യമില്ല, അപ്പത്തിന്റെയും.
തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാവി പ്രവചിച്ചാലോ?

ഒരു മണിക്കൂർ കൂടി കടന്നുപോകുന്നു.
നാലു മണിക്കൂർ അങ്ങനെതന്നെ കിടക്കുന്നു.
കുളിമുറിയിൽ വെള്ളം ചൂടായിക്കിടപ്പുണ്ട്.
ഒരു കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട്
ജനാലയിലൂടെ ഞാൻ പുറത്തേക്കു നോക്കുന്നു,
ഇനി താഴുകയില്ലാത്ത സൂര്യന്റെ ഗതി പിന്തുടരുന്നു,
അവാച്യമായൊരു വൈരസ്യം ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു.
(1972)


20. വിളക്കേ

വിളക്കേ,
വെളിച്ചത്തിന്റെ ദാതാവേ,
പകൽ നിന്നെ കെടുത്തിയല്ലോ;
ഇപ്പോഴൊരു മന്ദനെപ്പോലെ,
ഒരു വാത്തിനെപ്പോലെ നീയിരിക്കുന്നു,
പകൽനേരത്തെത്ര തിളക്കമറ്റതാണു നീ.
പൂച്ചകളുടെ മിന്നാമിന്നിക്കണ്ണുകളെക്കാൾ
മങ്ങിയതാണു നീ.
എന്നാലും എനിക്കു നിന്നോടിഷ്ടക്കുറവില്ല.


21. സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള കോണി


എന്റെ കട്ടിലിനു തൊട്ടുമുകളിലായി
ഒരെട്ടുകാലി നെയ്ത പട്ടുനൂൽ
മച്ചിൽ നിന്നു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

അതിറങ്ങിയിറങ്ങി വരുന്നത്
ഓരോ നാളും ഞാൻ നോക്കിക്കിടക്കുന്നു.
ഞാൻ ഓർക്കുകയാണ്‌,
‘സ്വർഗ്ഗം എനിക്കൊരേണി വച്ചുതരുന്നു.
മുകളിൽ നിന്നതെന്നിലേക്കെത്തുന്നു.’

ബലം കെട്ടുപോയി ഞാനെങ്കിലും,
പണ്ടത്തേതിന്റെ ഒരു നിഴൽ മാത്രമാണെങ്കിലും,
എന്റെ ഭാരം താങ്ങാൻ
അതിനാവില്ല എന്നെനിക്കു തോന്നുന്നു.

എന്റെ ആത്മാവേ, ശ്രദ്ധിച്ചുപോകണേ,
പതുക്കെ, പതുക്കെ.


22. വിലാപഗീതം


കണ്ണുകളിലെ വെളിച്ചം മങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു,
ചുണ്ടിനറ്റത്തെ പുഞ്ചിരി തവിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു.
പകലു പക്ഷേ, ഇനിയുമിരുണ്ടിട്ടില്ല,
ചിരിച്ചാഹ്ളാദിച്ചും കൊണ്ട്
ആളുകൾ തെരുവുകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.

കാര്യങ്ങളീവിധമാവണമെന്നുണ്ടായതെത്ര നന്നായി,
ഒരാളും ശ്രദ്ധിക്കാനില്ലാത്തപ്പോൾ വേണം
ഞാൻ കൂട്ടം വിട്ടു മറയാനെന്നത്.
കാര്യമുള്ള കാര്യമല്ലാതെ
ഈ ലോകത്തു യാതൊന്നും നടക്കുന്നില്ല,
അതും അങ്ങേയറ്റത്തെ ഉദാസീനതയ്ക്കു നടുവിലും.

1996 നവംബർ 30

(സൊറെസ്ക്കു ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ എഴുതിയത്; അദ്ദേഹം 1996 ഡിസംബർ 6നു മരിച്ചു.)


In the Morning

We wash with your lather, o sun,
Our essential soap,
Set within reach
On the sky's shelf.
We keep stretching our arms to you,
And we scrub ourselves so vigorously with light
Our bones ache with happiness.

Oh, what glad sport on earth
Every morning!
Like a boarding school washroom,
When children fill their mouths with water
And squirt it at each other.

For the present, though, we don't know where to find
The plush towels-
So we dry our faces
With death.

Translators: Adam J Sorkin, Lidia Vianu

With a Green Scarf

With a green scarf I blindfolded the eyes of the trees and asked them to catch me. At once the trees caught me, their leaves shaking with laughter. I blindfolded the birds with a scarf of clouds and asked them to catch me. The birds caught me with a song. Then with a smile I blindfolded my sorrow and the day after it caught me with a love. I blindfolded the sun with my nights and asked the sun to catch me. I know where you are, the sun said, just behind that time. Don’t bother to hide any longer.

Portrait of the Artist


I left my shoes
to the road.
As for my trousers, I slipped them over
the trees, right up to the leaves.
My jacket I wrapped
round the wind's shoulders.
I put my old hat
on the first cloud
that came my way.
Then I stepped back
into death
to observe myself.
My self-portrait
was a faithful one.
The resemblance was so close
that quite spontaneously people --
I had forgotten to sign it --
inscribed my name
on a stone.


Chess

I move a white day,
He moves a black day.

I put forward a dream,
He captures it in battle.

He attacks my lungs,
I consider it for a year in hospital,
I pull a magnificent combination
And I win a black day from him.

He moves a curse
And threatens me with cancer
(which is currently advancing in the shape of a cross),
However, I counteract with a book
And I force him to pull back.

I win several more pieces from him
But, look! Half of my life
Has been cleared out to the edge.

– I will check you and you will lose your optimism,
He tells me.

– It’s okay, I jest easily,
I will castle my feelings.

Behind me the wife, the kids,
The sun, the moon and other onlookers
Shiver with every move I make.

I light a cigarette
And I keep on playing.

Shakespeare
(translated by Michael Hamburger)


Shakespeare created the world in seven days.
On the first day he made the sky and the mountains
and the ravines of the soul.
On the second day he made the rivers, the seas, the
oceans as well as the other feelings
and gave them to Hamlet, to Julius Caesar, to Cleopatra, Ophelia, Othello and others,
to reign over them with their children and later descendants
for ever and ever.
On the third day he summoned the whole of humanity
to teach them the diverse tastes:
the taste of happiness, that of love, the taste of despair,
of jealousy, fame etc.,
till there were none left to distribute.
But then a few people came who were late.
Sorry for them, the creator patted their heads
and informed them there was nothing left for them save to become
literary critics and debunk his work.
The fourth and fifth days he reserved for laughter,
gave the clowns a free hand,
allowed them to turn somersaults
and so provided amusement for kings and emperors
and other unfortunate persons.
On the sixth day he dealt with administrative problems:
he set up a storm
and taught King Lear
how to wear a crown of straw.
There was some waste matter, too, from creation, and
out of this he made Richard III.
On the seventh day he made sure that nothing was left undone.
Already theatre managers had plastered the whole world with their playbills, and
Shakespeare thought that after so much hard work
he deserved to see a performance;
but meanwhile, because he felt so excessively drowsy,
he lay down to take forty winks of death.

The Sea Shell


Translated by Michael Hamburger

I have hidden inside a sea shell

but forgotten in which.

Now daily I dive,

filtering the sea through my fingers,

to find myself.

Sometimes I think

a giant fish has swallowed me.

Looking for it everywhere I want to make sure

it will get me completely.

The sea-bed attracts me, and

I’m repelled by millions

of sea shells that all look alike.

Help, I am one of them.

If only I knew, which.

How often I’ve gone straight up

to one of them, saying: That’s me.

Only, when I prised it open

it was empty.

Perpetuum Mobile


Translated by Michael Hamburger

Between people’s

ideals

and their realization

there is always

a greater drop

than in the highest

of waterfalls.

This potential gradient

can be exploited

rationally,

if we build a sort of

power station above it.

The energy it supplies,

even if we use it only

to light our cigarettes,

is something

anyway;

for while one is smoking

one can very seriously

think up

ideals even crazier.

Actors

How naturally spontaneous -the actors!
With sleeves rolled up,
How much better they know how to live our lives for us!
Never have I seen a more perfect kiss
Than the actors' in the third act,
When the passions start
To make themselves clear.
Stained with oil,
In authentic caps,
True-to-life in their perfectly plausible jobs,
They enter and exit with speeches
That unfurl like carpets under their feet.
Their death on stage is so genuine
That, next to its perfection,
Those in the graveyards,
The truly dead,
Made up for tragedy, once and for all time,
Seem stagy and unstill!
Whereas we, so stiff within our single span,
We don't so much as know how to come alive!
We speak our lines at the wrong time or keep silent for years on end,
Histrionic and unaesthetic,
And we haven't a clue where the hell to keep our hands.

With only one life

Hold with both hands
The tray of every day
And pass in turn
Along this counter.

There is enough sun
For everybody.
There is enough sky,
And there is moon enough.

The earth gives off the smell
Of luck, of happiness, of glory,
Which tickles your nostrils
Temptingly.

So don’t be miserly,
Live after your heart.
The prices are derisory.

For instance, with only one life
You can acquire
The most beautiful woman,
Plus a biscuit.

[Trans. Joana Russell-Gebbett and D.J. Enright]