2018, മേയ് 12, ശനിയാഴ്‌ച

ഉലാവ് എച്ച്. ഹേഗ് - കവിതയുടെ മിതഭാഷ


PortrettHauge1

ഉലാവ് എച്ച്. ഹേഗ് Olav Hakonson Hauge 1908 ആഗസ്റ്റ് 18ന്‌ നോർവ്വേയിലെ ഉൾവിക് (Ulvik) എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ കർഷകരായ ഹാക്കൊണിന്റെയും കത്രീനയുടേയും മകനായി ജനിച്ചു. ഉലാവിന്റെ സഹോദരങ്ങളിൽ മൂന്നു പേർ അദ്ദേഹത്തിന്‌ എട്ടും പത്തും പന്ത്രണ്ടും വയസ്സുള്ളപ്പോൾ മരിച്ചിരുന്നു.
വെളുത്ത മഞ്ഞിൽ
കറുത്ത കുരിശ്ശുകൾ,
മഴയത്തു ചാഞ്ഞ്
...
എന്നു തുടങ്ങുന്ന ആദ്യകാലകവിതയിൽ ആ ബാല്യകാലാഘാതത്തിന്റെ മാറ്റൊലിയുണ്ട്.

ആരോഗ്യപരമായ കാരണങ്ങളാലും കണക്ക് എന്നുമൊരു കീറാമുട്ടിയായിരുന്നതിനാലും ഉലാവിന്റെ ഔപചാരികവിദ്യാഭ്യാസം മിഡിൽ സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞതോടെ നിന്നു. 1929ൽ അദ്ദേഹം ജെൽറ്റ്നെസ്സിലെ (Hjeltnes) കാർഷികകോളേജിൽ ഒരു രണ്ടുവർഷകോഴ്സിനു ചേർന്നു. ഇക്കാലത്തെ ഒരു ഡയറിക്കുറിപ്പിൽ അദ്ദേഹം ഇങ്ങനെ പരിതപിക്കുന്നുണ്ട്: “ഭാഷയും സാഹിത്യവുമൊക്കെ ഞാനിനി അലമാരയിൽ വച്ചാൽ മതിയെന്നു തോന്നുന്നു. അധികം വൈകാതെ ഞാനതെല്ലാം മറക്കുകയും ചെയ്യും.” പക്ഷേ അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. പഠനത്തിനൊപ്പം പല കൃഷിയിടങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ ഉൾവിക്കിലെ പള്ളിയരമനയിലെ കൃഷിസ്ഥലത്തും. ഇത് അരമനയിലെ ഗ്രന്ഥശാല ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്‌ അദ്ദേഹത്തിനു സഹായകമായി. ഇക്കാലത്താണ്‌, സ്കൂളിൽ പഠിച്ച ഇംഗ്ളീഷിനും ജർമ്മനും പുറമേ, വായനയിലൂടെ മാത്രം ഫ്രഞ്ചും പഠിക്കുന്നത്.

പഠനം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഉൾവിക്കിൽത്തന്നെ അദ്ദേഹം ഒരു ഹോർട്ടികൾച്ചറലിസ്റ്റ് ആയി. നോർവീജിയൻ നാട്ടുനടപ്പനുസരിച്ച് കുടുംബസ്വത്തായ കൃഷിയിടം ഉലാവിന്റെ മൂത്ത സഹോദരനാണ്‌ എഴുതിവച്ചത്. അഞ്ചേക്കർ വരുന്ന ഒരു വളപ്പിൽ ഒരു വീടു വച്ച് അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങോട്ടു താമസം മാറ്റി. ഉലാവും അവരോടൊപ്പമാണ്‌ താമസിച്ചിരുന്നത്. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ആ സ്ഥലം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേർക്കു കിട്ടി. ആ അഞ്ചേക്കർ ആപ്പിൾത്തോട്ടത്തിൽ നിന്നു കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ ആദായമായിരുന്നു ശേഷിച്ച കാലം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതോപാധി.

1939 ഏപ്രിലിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ആദ്യകാലകവിതകൾ സമാഹരിച്ച് ഒരു പ്രസാധകന്‌ അയച്ചുവെങ്കിലും അത് തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടു. അതിനവർ പറഞ്ഞ കാരണം  ‘കവിത നന്നായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അതിൽ അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ല’ എന്നതായിരുന്നു. ഈ പുസ്തകം പിന്നീട് ‘ചാരത്തിലെ കനലുകൾ’ എന്നു പേരു മാറ്റി 1946ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. അഞ്ചു കൊല്ലത്തെ നാസി അധിനിവേശം നോർവ്വേയെ തകർത്തുകളഞ്ഞിരുന്നു. നഗരങ്ങളും ഗ്രാമങ്ങളും ബോംബിട്ടു തകർക്കുകയോ അഗ്നിക്കിരയാക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ കവിതകൾ, പുസ്തകത്തിന്റെ പേരു സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, സർവ്വനാശത്തിനിടയിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തീപ്പൊരി കണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്‌.
ദൈവമേ,
ആ തീയ് കത്തട്ടെ,
-പാവനനായ അതിഥിയാണത്.
എന്റെ ചാരം വിശ്രമം കണ്ടെത്തും വരെ
ഞാനെരിഞ്ഞുനില്ക്കട്ടെ.

‘പാറക്കെട്ടിനടിയിൽ’ എന്ന രണ്ടാമത്തെ സമാഹാരം 1951ൽ പുറത്തുവന്നു. ആദ്യപുസ്തകത്തിലെ മിക്ക കവിതകളും സാമ്പ്രദായികരൂപങ്ങളിലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇതിൽ കൂടുതലും ഛന്ദോമുക്തമാണ്‌. ഹേഗിന്റെ തനതായ ശബ്ദം കൂടുതൽ തെളിച്ചത്തിൽ കേൾക്കുന്നതും ഇതിലാണ്‌. വായനക്കാരനോടെന്നപോലെ തന്നോടും കവി പറയുന്നു,
ഇത് തന്റെ വഴിയാണ്‌.
താനൊരാളേ ഇതുവഴി നടന്നുകൂടൂ.
തിരിച്ചുനടക്കാമെന്ന ചിന്തയും വേണ്ട.

ulav hauge

ആപ്പിൾ കൃഷിയായിരുന്നു ഹേഗിന്റെ ജീവിതമാർഗ്ഗം എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. ചെങ്കുത്തായിക്കിടക്കുന്ന തോട്ടത്തിൽ ഇരുന്നൂറോളം ആപ്പിൾ മരങ്ങളാണ്‌ അദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നത്. മിതോഷ്ണമായ കാലാവസ്ഥയും ദൈർഘ്യമേറിയ വേനൽപകലുകളും (ഇരുപതു മണിക്കൂർ വരെ) സവിശേഷപരിമളമുള്ള ആപ്പിൾപഴങ്ങൾക്കു സഹായകമായി.

ഒരു കർഷകനാകുന്നതിൽ കാല്പനികമായി യാതൊന്നുമില്ല. കൃഷിപ്പണികൾക്കു വേണ്ടി എഴുത്തും വായനയും മാറ്റിവയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഡയറിയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ പരാമർശങ്ങൾ വരുന്നുണ്ട്. സമയത്തിനു ചെയ്യേണ്ട ചില തോട്ടപ്പണികൾ കാരണം സാഹിത്യസമ്മേളനങ്ങളിലേക്കുള്ള ക്ഷണങ്ങൾ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹം മാറ്റിവയ്ക്കുന്നുമുണ്ട്. എന്നാല്ക്കൂടി, കവിതയെഴുതി ജീവിക്കാം എന്ന ഒരവസ്ഥ വന്നപ്പോഴും അദ്ദേഹം കൃഷി ഉപേക്ഷിച്ചില്ല.

1965 മുതലാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്. ഓസ്ലോ സർവ്വകലാശാലയുടെ സാഹിത്യപ്രസിദ്ധീകരണമായ ‘പ്രൊഫൈലി’ന്റെ (Profil) അക്കൊല്ലത്തെ ഒരു ലക്കം ജാൻ എറിക് വോൾഡ്, പാൾ ഹെൽഗെ ഹാഗൻ എന്നീ ചെറുപ്പക്കാരായ കവികളുടെ ഉത്സാഹത്തിൽ ഉലാവിനു വേണ്ടി മാറ്റിവയ്ക്കപ്പെട്ടു. 1966ൽ  ‘കിഴക്കൻ കാറ്റിലെ നീർത്തുള്ളികൾ’ പുറത്തുവന്നതോടെ അർഹിക്കുന്ന ദേശീയശ്രദ്ധ അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടിത്തുടങ്ങി.

olav hauge

1975ലാണ്‌ ഉലാവിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു സ്ത്രീ കടന്നുവരുന്നത്. പരവതാനി നെയ്ത്തുകാരിയായ ബോദ്ൽ ചാപ്പെലെൻ (Bodil Cappelen) ആയിരുന്നു അത്. ബോദ്ൽ പറയുന്നു: “1969 ശരല്ക്കാലത്തൊരു ദിവസം ‘പരുന്തിന്റെ ചേക്കയിൽ’ എന്നൊരു കവിതാപുസ്തകം വില്പനയ്ക്കു വച്ചിരിക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; പേരു കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അന്നേവരെ നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഉലാവ് എച്ച്. ഹേഗിന്റേതായിരുന്നു അത്. എനിക്കന്ന് മുപ്പത്തൊമ്പതു വയസ്സായിരുന്നു. ഭർത്താവിനും രണ്ടു കുട്ടികൾക്കുമൊപ്പം പഴയൊരു തടിപ്പുരയിലാണ്‌ താമസം. കവിതകൾ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു. പുസ്തകത്തിനു നന്ദി അറിയിച്ചുകൊണ്ട് 1970 ഫെബ്രുവരിയിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്‌ ഒരു കത്തെഴുതി. അതിനദ്ദേഹം മറുപടിയുമെഴുതി. ഞങ്ങളെ സന്ദർശിക്കാൻ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ക്ഷണിച്ചു. വേനല്ക്കാലത്തു വരാമെന്നു പറഞ്ഞുവെങ്കിലും വന്നില്ല. എന്റെ കത്തിനു ശേഷം അവിവാഹിതയായ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ കത്ത് അദ്ദേഹത്തിനു കിട്ടിയിരുന്നു. അതദ്ദേഹത്തിന്‌ കൂടുതൽ താല്പര്യജനകമായി തോന്നിയിരിക്കണം. എങ്കില്ക്കൂടി ഞങ്ങളുടെ കത്തിടപാട് തുടർന്നുപോന്നു. ഉലാവ് ഒരുൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിക്കുന്ന അറുപതു കടന്ന ഒരവിവാഹിതനായിരുന്നു; അദ്ദേഹത്തെക്കാൾ ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സ് ഇളപ്പമുള്ള ഞാൻ കടല്ക്കരയിലെ പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പണിത ഒരു വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു നെയ്ത്തുകാരിയും. അഞ്ചുകൊല്ലത്തെ കത്തെഴുത്തിനു ശേഷം അവസാനം ഞങ്ങൾ നേരിൽ കണ്ടു. ഇബ്സന്റെ കുടുംബവീട്ടിൽ വച്ച് ഉലാവ് കവിതകൾ വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ ഒരു ആഷ് മരത്തിനടിയിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കാത്തുനിന്നു; അദ്ദേഹം എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നു!...1975 ഏപ്രിലിൽ ഒരു വൈകുന്നേരം ഉലാവിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരു വാൻ വന്നുനിന്നു. എന്റെ ഒരു സ്നേഹിതൻ ഓടിച്ചിരുന്ന ആ വണ്ടിയിൽ എന്നോടൊപ്പം ഞാൻ പരവതാനി നെയ്യുന്ന തറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ പത്തൊമ്പതു കൊല്ലത്തെ ഞങ്ങളുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. ഞാൻ നെയ്യുകയും ചിത്രം വരയ്ക്കുകയും ചെയ്യും; ഉലാവ് കൃഷിപ്പണികൾ ചെയ്യും, വായിക്കും, എഴുതും. ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് തോട്ടപ്പണികൾ ചെയ്യും, റാസ്പ്ബെറികളും മുന്തിരിങ്ങകളും പറിക്കും, ഉരുളക്കിഴങ്ങ് നടും. ഞാൻ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ചെടികളെ പരിചരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ സംതൃപ്തിയോടെ അദ്ദേഹം പറയും, “യുദ്ധത്തിനു ശേഷം അവയെ നോക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.”.

ബോദ്‌ലിനൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന കാലത്താണ്‌ ഉലാവ് തന്റെ ഗ്രാമം വിട്ടു യാത്ര ചെയ്യാൻ അല്പമെങ്കിലും ഉത്സാഹം കാണിക്കുന്നത്. ആർട്ടിക് വൃത്തം കടക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും വാഴ്സായിൽ പോയതിനെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ കവിതകളിൽ പരാമർശം കാണാം. അതേവരെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.

ഉലാവിനെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക്  ചിത്തഭ്രമം പിടികൂടിയിരുന്നു. 1934 തുടങ്ങി മൂന്നര കൊല്ലത്തോളം അദ്ദേഹം ഒരു മനോരോഗാശുപത്രിയിലുമായിരുന്നു. താനല്ലാത്തതൊക്കെയായ മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡയറിയിൽ പരാമർശങ്ങൾ കാണാം. 1946ൽ എഴുതിയ ‘നിഴൽ’ എന്ന കവിതയിൽ ഇങ്ങനെ കാണാം:
പാവം നിഴലേ,
ഞാൻ നിന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതു കാര്യമാക്കേണ്ട;
ഞാൻ തന്നെ മറ്റൊരാളുടെ നിഴലല്ലേ.

അഞ്ചു കൊല്ലത്തെ ഇടവേള വച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്‌ മാനസികപ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ആദ്യത്തെ പുസ്തകത്തിന്റെ പ്രൂഫ് നോക്കുന്നതു തന്നെ ആശുപത്രിയിൽ വച്ചായിരുന്നു. “വായിച്ചറിവു വച്ചു നോക്കുമ്പോൾ എന്റെ രോഗം സ്കിസോഫ്രേനിയ ആവാം. കാറ്ററ്റോണിക് സ്കിസോഫ്രേനിയയുടെ ലക്ഷണങ്ങളാണ്‌ എനിക്കു ചേരുന്നത്. പക്ഷേ അതെന്റെതന്നെ വിശകലനമാണെന്നതിനാൽ വിശ്വാസ്യമാവണം എന്നുമില്ല,” ഉലാവ് ഡയറിയിൽ എഴുതുന്നു. എന്നാൽ ബോദ്ൽ ജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നതോടെ മാനസികവിഭ്രാന്തികളിൽ നിന്നദ്ദേഹം മുക്തി നേടുന്നുവെന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്‌.

അന്യഭാഷാകവിതകൾ നോർവീജിയനിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിൽ ഉലാവിന്റെ പങ്ക് വളരെ വലുതായിരുന്നു. ഇംഗ്ലീഷ്, ഫ്രഞ്ച്, ജർമ്മൻ ഭാഷകളിൽ നിന്ന് ഷേക്സ്പിയർ, ടെന്നിസൺ, യേറ്റ്സ്, റോബർട്ട് ബ്രൗണിങ്ങ്, സ്റ്റീഫൻ ക്രെയ്ൻ, സിൽവിയ പ്ളാത്ത്, റോബർട്ട് ബ്ലൈ, ഹോൾഡർലിൻ, ട്രൿൽ, ചെലാൻ, ബ്രെഷ്റ്റ്, വെർലെയ്ൻ, മല്ലാർമെ, റാങ്ങ്ബോതുടങ്ങിയവരുടെ കവിതകൾ അദ്ദേഹം വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

1924ൽ പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ മുതൽ അദ്ദേഹം ഡയറി എഴുതിയിരുന്നു.  1994ൽ മരിക്കുന്നതുവരെ അദ്ദേഹം ഡയറിയെഴുത്തു തുടർന്നു. നാലായിരം പേജു വരുന്ന ആ കുറിപ്പുകളിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളോ കുമ്പസാരങ്ങളോ ഗോസ്സിപ്പുകളോ ഒന്നുമില്ല; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിപരവും സാഹിത്യപരവുമായ പരിണാമം, ദൈനന്ദിനജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിരീക്ഷണങ്ങൾ, സ്വന്തം മാനസികനിലകൾ, വൈകാരികമായ വെല്ലുവിളികൾ ഇതിന്റെയൊക്കെ കാലാനുസാരിയായ ഒരു രേഖയാണത്.

1994 മേയ് 22ന്‌ ഉൾവിക്കിലെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വച്ചാണ്‌ അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു രോഗവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ജ്ഞാനസ്നാനമേറ്റ പള്ളിയിൽ തന്നെയാണ്‌ അദ്ദേഹത്തെ അടക്കിയിരിക്കുന്നതും.

***

olav hauge


ഉലാവ് ഹേഗ് എഴുതിയിരുന്നത് ‘നൈനോർസ്ക്“ (Nynorsk) എന്ന നോർവ്വീജിയൻ ഭാഷാഭേദത്തിലാണ്‌; നോർവ്വേയുടെ ഈ തനതുഭാഷ പിന്നീട് ചരിത്രപരമായ കാരണങ്ങളാൽ ഗ്രാമീണമേഖലയിലേക്കൊതുങ്ങുകയായിരുന്നു. 1380 മുതൽ 1814 വരെ നോർവ്വേ ഡെന്മാർക്കിന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിലായിരുന്നു. സർക്കാരും സഭയും ഡാനിഷോ ഡെന്മാർക്കിൽ പഠിച്ചവരെങ്കിലുമോ ആയിരുന്നു. അതിനാൽ ഡാനിഷ് ആധാരമായ ബൊക്മൽ (Bokmal) എന്ന നോർവ്വീജിയൻ ഭാഷാഭേദം അധികാരത്തിന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി.   ഇതുകൊണ്ട് നഗരവാസികൾക്കും ഗ്രാമീണനോർവ്വേക്കുമിടയിലുണ്ടായ  ധ്രുവീകരണം ഇന്നും പരിഹൃതമായിട്ടില്ല. നിയമപരമായി രണ്ടു രൂപങ്ങൾക്കും ഒരേ പദവിയാണുള്ളതെങ്കിലും ബൊക്മലിൽ എഴുതുന്ന എഴുത്തുകാർക്ക് കൂടുതൽ വായനക്കാരെ കിട്ടുമെന്ന ആനുകൂല്യമുണ്ട്. റോൾഫ് ജേക്കബ്സെനെ(Rolf Jacobsen)പ്പോലെ ബൊക്മലിലാണ്‌ എഴുതിയിരുന്നതെങ്കിൽ എത്രനേരത്തേ അദ്ദേഹം അംഗീകരിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു. ഗ്രാമീണജനതയേയും ഗ്രാമീണമൂല്യങ്ങളേയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു ഭാഷയിലേ താൻ എഴുതൂ എന്ന ഉലാവ് ഹേഗിന്റെ ശാഠ്യം നോർവ്വീജിയൻ ആവുക എന്നാൽ എന്താണ്‌ എന്നതിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ ഒരു പ്രസ്താവനയാണ്‌.
***

ഉലാവ് ഹേഗ് ജനിച്ചതും ജീവിച്ചതും ഒടുവിൽ കിടന്നുമരിച്ചതുമായ ഉൾവിക്കും അതിന്റെ സമീപപ്രദേശങ്ങളും കൂറ്റൻ പലകകൾ പോലത്തെ പാറകളും ഫ്യോഡുകളും (ഇരുവശവും കുന്നുകളുമായി കരയിലേക്കു തള്ളിക്കിടക്കുന്ന ഇടുക്കുകടലുകൾ) ആപ്പിൾത്തോട്ടങ്ങളുമൊക്കെയായി സവിശേഷമായ ഒരു ഭൂപ്രകൃതിയാണ്‌. ആ പ്രത്യേകതകൾ സൂക്ഷ്മമവും വിശദവുമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിൽ കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. തന്റെ മുറിയുടെ ജനാലയിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു നോക്കിയാൽ കാണുന്ന ആപ്പിൾമരങ്ങൾ, തന്റെ ദേശത്തെ കീറിമുറിച്ചു കിടക്കുന്ന അഗാധമായ ഇടുക്കുകടലുകൾ, പുഴകൾ, മലഞ്ചുരങ്ങൾ, പാറക്കെട്ടുകൾ, പൈൻമരങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിൽ വരുന്നത് അവയല്ലാത്ത മറ്റെന്തിന്റെയോ പ്രതിനിധാനങ്ങളായിട്ടല്ല, അവയായിത്തന്നെയാണ്‌.

ഉലാവ് എന്ന കവി ജീവിച്ച കാലമേതായിരുന്നുവെന്ന് ആ കവിതകളിൽ നിന്നു കണ്ടുപിടിക്കുക വിഷമമായിരിക്കും. സമകാലീനലോകം അത്ര വിരളമായേ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകളിൽ കടന്നുവരുന്നുള്ളു. അതേ സമയം സ്ഥലകാലങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നിൽ നിന്നെത്രയോ അകന്ന പ്രാചീനചൈനയിലെ മഹാന്മാരായ കവികൾക്ക് അവയിൽ സ്ഥാനവുമുണ്ട്!

ഉലാവിന്റെ കവിത, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ ഇംഗ്ലീഷിലേക്കു പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയ റോബിൻ ഫുൾട്ടൻ(Robin Fulton) പറയുന്നപോലെ, നേരേ ചൊവ്വെയുള്ള ഒരു സംഭാഷണമാണ്‌. പറയേണ്ടതു മാത്രമേ അതു പറയുന്നുള്ളു, അതും, ആവശ്യമായത്ര വാക്കുകളിൽ.

Luminous-Spacesolav hauge book

ഉലാവ് എച്ച്. ഹേഗിന്റെ കൃതികൾ

  • Glør i oska (Noregs boklag, 1946)
  • Under bergfallet (Noregs boklag, 1951), Beneath the Crag
  • Seint rodnar skog i djuvet (Noregs boklag, 1956), Slowly the Trees Turn Red in the Gorge
  • På ørnetuva (Noregs boklag, 1961), On the Eagle's Tussock
  • Dikt i utval: Dogg og dagar editor Ragnvald Skrede. (Noregs boklag, 1965)
  • Dropar i austavind (Noregs boklag, 1966), Drops in the East Wind
  • Spør vinden (Noregs boklag, 1971), Ask the Wind
  • Dikt i samling (Noregs boklag, 1972)
  • Syn oss åkeren din in selection by Jan Erik Vold. Bokklubben, 1975. (Collected from Dikt i samling)
  • Janglestrå (Samlaget, 1980), Gleanings
  • Regnbogane (1983) (Children's book, illustrations by Wenche Øyen)
  • ABC, 1986 (Children's book)
  • Mange års røynsle med pil og boge (recording). (Samlaget, 1988)
  • Brev 1970-1975 (Cappelen, 1996)
  • Det er den draumen (Samlaget, 1998), It's the Dream
  • Dagbok 1924-1994 (Samlaget, 2000)
  • Skogen stend, men han skiftar sine tre. Aforismar i utval (Samlaget, 2001)

ഇംഗ്ലീഷ് വിവർത്തനങ്ങൾ

  • Olav Hauge translated by Olav Grinde (2016) Luminous Spaces: Olav H. Hauge: Selected Poems & Journals (White Pine Press) ISBN 978-1935210801
  • Olav Hauge translated by Robert Bly and Robert Hedin (2008) The Dream We Carry: Selected and Last Poems of Olav Hauge (Copper Canyon Press) ISBN 978-1556592881
  • Olav Hauge translated by Robin Fulton (1990) Olav Hauge: Selected Poems (White Pine Press) ISBN 978-1877727030
  • Olav Hauge translated by Robert Bly (1987) Trusting Your Life to Water and Eternity: Twenty Poems of Olav H. Hauge (Milkweed Editions) ISBN 978-0915943289

(Source: Wikipedia)


2018, മേയ് 1, ചൊവ്വാഴ്ച

ഇറ്റാലോ സ്വെവോ - അമ്മ


italo svsvo


വൃക്ഷനിബിഡമായ കുന്നുകൾ വലയം ചെയ്യുന്ന, വസന്തത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടു പ്രസന്നമായ ഒരു താഴ്‌വരയിൽ രണ്ടു വലിയ വീടുകൾ അടുത്തടുത്തു നിന്നിരുന്നു; വെറും കല്ലും സിമന്റും കൊണ്ടു പണിത അനലംകൃതമായ കെട്ടിടങ്ങൾ. ഒരേ കൈകളാണവ പണിതെടുത്തതെന്നു തോന്നിപ്പോകും. ഓരോ വീടിന്റെയും മുന്നിൽ കുറ്റിച്ചെടികൾ കൊണ്ടു വേലി കെട്ടിത്തിരിച്ചിരുന്ന പൂന്തോട്ടങ്ങൾക്കു പോലും ഒരേ വലിപ്പവും രൂപവുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവയിലെ അന്തേവാസികളുടെ തലയിലെഴുത്തുകൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

അതിലൊന്നിൽ- ഈ സമയത്ത് നായ തുടലിൽ കിടന്നു മയങ്ങുകയായിരുന്നു, വീട്ടുകാരൻ പഴത്തോട്ടത്തിൽ എന്തോ പണിയിലായിരുന്നു- അല്പം ദൂരെ മാറിയുള്ള ഒരു മൂലയ്ക്കിരുന്ന് ചില കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. കുറേക്കൂടി പ്രായമുള്ള ചില കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവയ്ക്കല്ല, തങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറത്തു വന്ന മുട്ടയുടെ രൂപം ഉടലിനിനിയും പോയിട്ടില്ലാത്ത കുഞ്ഞന്മാർക്കായിരുന്നു തങ്ങൾ ചെന്നുവീണ ഈ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു ചർച്ച ചെയ്യാൻ വലിയ തിടുക്കം; കാരണം, അവരതു കാണാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളു എന്നതിനാൽ അവർക്കതത്ര പരിചയമായിട്ടില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ അവർ ഇതിനകം അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു; ഏതാനും ദിവസം പ്രായമായവർക്കാണല്ലോ, വർഷങ്ങൾ ജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോയവരെക്കാൾ അത് ദീർഘമായി തോന്നുന്നത്. മുട്ടകൾക്കുള്ളിൽ കഴിയുമ്പോഴത്തെ വലിയ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നു ചിലതൊക്കെ കൂടെക്കൊണ്ടുവന്നിരുന്നതിനാൽ അവർ അറിവുള്ളവരുമായിരുന്നു. വാസ്തവം പറഞ്ഞാൽ, വിരിഞ്ഞിറങ്ങേണ്ട താമസം, അവർ പഠിച്ചിരുന്നു, വസ്തുക്കളെ ആദ്യം ഒരു കണ്ണു കൊണ്ടും പിന്നെ മറ്റേക്കണ്ണു കൊണ്ടും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കണമെന്ന്, എന്നാലേ അവ തിന്നാൻ കൊള്ളുന്നതാണോ അതോ അപകടം പിടിച്ചതാണോ എന്നറിയാൻ കഴിയൂയെന്ന്.

മരങ്ങളും അവയ്ക്കു വേലി കെട്ടുന്ന കുറ്റിച്ചെടികളും ഉയർന്നുനില്ക്കുന്ന കൂറ്റൻ വീടും അടങ്ങിയ ഈ ലോകവും അതിന്റെ വൈപുല്യവും അവരുടെ സംസാരവിഷയമായി. ഈ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അവർ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതു തന്നെ, എന്നാൽ അവയെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവർക്കു കൂടുതൽ നല്ലൊരു നോട്ടം കിട്ടുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.

അതിലൊരാൾ, ഒരു മഞ്ഞത്തൂവലുകാരൻ- വേണ്ടതിലധികം ചെലുത്തിക്കഴിഞ്ഞതിനാൽ അലസനും- കാണാവുന്ന സംഗതികളെക്കുറിച്ചു ചർച്ച ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടു തൃപ്തനായില്ല; വെയിലിന്റെ ഊഷ്മളതയിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ഒരോർമ്മ അയാൾ തിടുക്കത്തിൽ ഇങ്ങനെ ആവിഷ്കരിച്ചു: “അതെ, വെയിലിന്റെ ചൂടൊക്കെയുള്ളതിനാൽ നമുക്കു സുഖമാണെന്നതു സംഗതി ശരി തന്നെ; എന്നാൽ ഈ ലോകത്ത് ഇതിനേക്കാൾ സുഖമായി ജീവിക്കാമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കൽ കേട്ടു; അതു കേട്ടപ്പോൾ എനിക്കു വിഷമമായി, ആ വിഷമം നിങ്ങളും അറിയാൻ വേണ്ടിയാണു ഞാൻ പറയുന്നത്. വീട്ടുകാരന്റെ മകൾ പറയുകയാണ്‌, നമ്മൾ അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടികളാണെന്ന്, അതിനാൽ നമ്മളെ കണ്ടാൽ കഷ്ടം തോന്നുമെന്ന്. അവളതു പറയുന്ന രീതി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കു കരച്ചിൽ വന്നുപോയി.“

ഈയാളെക്കാൾ വെളുത്തതും ചില മണിക്കൂറുകൾ ഇളയതും അതിനാൽ താൻ ജനിച്ചുവീണ സുഖപ്രദമായ അന്തരീക്ഷം ഇനിയും ഓർമ്മയിൽ നിന്നു പോകാത്തതുമായ മറ്റൊരു കോഴിക്കുഞ്ഞ് ഇങ്ങനെ പ്രതിഷേധിച്ചു: ”നമുക്കും ഒരമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. അത് ആ ഇൻകുബേറ്ററാണ്‌, എത്ര തണുപ്പായിരുന്നാലും ഇളംചൂടു മാറാത്ത, കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ റെഡിമെയ്ഡ് ആയി പുറത്തുവരുന്ന ആ കൊച്ചുപെട്ടി.“

വീട്ടുകാരന്റെ മകളുടെ വാക്കുകൾ ആ മഞ്ഞനിറക്കാരൻ  തന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ സുവിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തിവച്ചിട്ട് കുറേ നാളുകളായിരുന്നു; അതിനാൽ അതിനെക്കുറിച്ചാലോചിച്ചാലോചിച്ച് ഉള്ളതിലധികം വലുതായിക്കാണാനും അവനു സമയം കിട്ടിയിരുന്നു. ആ വളപ്പു പോലെ വലുതും തീറ്റ പോലെ നല്ലതുമായ ഒരമ്മയുടെ ഭാവനാചിത്രം അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ നിർമ്മിച്ചെടുത്തിരുന്നു. ഇടയ്ക്കു കയറിപ്പറഞ്ഞവനോടെന്നപോലെ അവൻ പറഞ്ഞ ആ അമ്മയോടുമുള്ള അവജ്ഞ പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ഉറക്കെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ”ജീവനില്ലാത്ത ഒരമ്മയുടെ കാര്യമാണു പറയുന്നതെങ്കിൽ അതിപ്പോൾ ആർക്കും കിട്ടും. പക്ഷേ ഞാൻ പറയുന്ന അമ്മ ജീവനുള്ളതാണ്‌, നമുക്കാവുന്നതിനെക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഓടാൻ അവർക്കു കഴിയും. കാളവണ്ടിയുടേതു പോലത്തെ ചക്രങ്ങൾ അവർക്കുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. അതിനാൽ, ഈ ലോകത്തെ തണുപ്പു കൊണ്ട് നിങ്ങൾ മരവിച്ചുചാകുമെന്നാവുമ്പോൾ നിങ്ങൾ വിളിക്കാതെതന്നെ നിങ്ങൾക്കു ചൂടു തരാൻ അവർക്കോടിയെത്താൻ പറ്റും. അങ്ങനെയൊരമ്മ രാത്രിയിൽ അരികത്തുണ്ടെങ്കിൽ എന്തു രസമായിരിക്കും.“

ഈ സമയത്ത് മൂന്നാമതൊരാൾ ഇടയ്ക്കു കയറി;  അതേ ഇൻകുബേറ്ററിൽ നിന്നാണു വിരിഞ്ഞതെന്നതിനാൽ മറ്റിരുവരുടെയും കൂടപ്പിറപ്പാണെങ്കിലും വീതിയേറിയ ചുണ്ടുകളും കുറിയ കാലുകളുമായി ആൾ രൂപത്തിൽ അല്പം വ്യത്യാസപ്പെട്ടിട്ടായിരുന്നു. പെരുമാറാനറിയാത്ത ഒരു കോഴിക്കുട്ടിയായിട്ടാണ്‌ മറ്റുള്ളവർ അവനെ കണ്ടിരുന്നത്; കാരണം, തീറ്റയെടുക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടിമുട്ടി ഒരു ‘ക്ലക്ക്’ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കു കേൾക്കാം. വാസ്തവമെന്തെന്നാൽ, അവനൊരു താറാവിൻകുഞ്ഞായിരുന്നു, സ്വന്തം നാട്ടിൽ അവൻ ഒന്നാന്തരമൊരു മാന്യനുമായേനെ. അവന്റെ മുന്നിൽ വച്ചും ആ പെൺകുട്ടി ഒരമ്മയുടെ കാര്യം സംസാരിച്ചിരുന്നു. ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ് തണുപ്പു താങ്ങാനാവാതെ പുല്പരപ്പിൽ ചടഞ്ഞുവീണു ചത്ത ദിവസമാണ്‌ ആ സംസാരമുണ്ടായത്. മറ്റു കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അതിന്റെ ചുറ്റും കൂടിനിന്നതല്ലാതെ അതിനെ സഹായിക്കാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല; കാരണം, മറ്റൊരാൾക്കനുഭവപ്പെടുന്ന തണുപ്പ് അവർക്കനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നില്ലല്ലോ. കൊച്ചുമുഖത്ത് വലിയ ചുണ്ടുകൾ നല്കിയ പാവത്തവുമായി ആ താറാക്കുട്ടി ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചു: അമ്മമാർ അരികത്തുണ്ടെങ്കിൽ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ അങ്ങനെയങ്ങു ചാകില്ലെന്ന്.

ഒരമ്മ വേണമെന്ന തീവ്രമായ ആഗ്രഹം വൈകാതെ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കിടയിൽ പടർന്നുപിടിച്ചു; കൂട്ടത്തിൽ പ്രായം കൂടിയവരെയാണ്‌ അത് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥരാക്കിയത്, അവരുടെ മനസ്സിലേക്കാണത് കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണമായി ചെന്നുകേറിയത്. ബാലാരിഷ്ടകൾ പലപ്പോഴും മുതിർന്നവരെയും ബാധിക്കാറുണ്ട്, അവരിലാണത് കൂടുതൽ അപകടകരമാവുന്നതും. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ആശയങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും അതു ശരിയാണ്‌. വസന്തകാലം ചൂടു പിടിപ്പിച്ച ആ കുഞ്ഞുതലകളിൽ രൂപപ്പെട്ട അമ്മയുടെ രൂപം അളവുകൾ ഭേദിച്ചു വികസിച്ചു; നല്ലതായി തോന്നിയതെല്ലാം- നല്ല കാലാവസ്ഥ, ഇഷ്ടം പോലെ തീറ്റ- അമ്മയായി. കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും താറാക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ടർക്കിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും സുഖമില്ലാതായപ്പോൾ അവർ ശരിക്കും ഒരമ്മ പെറ്റ കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി, കാരണം, എല്ലാവരും നെടുവീർപ്പിട്ടും കൊണ്ടാഗ്രഹിച്ചത് ഒരമ്മയെത്തന്നെയാണല്ലോ.

കൂട്ടത്തിൽ പ്രായം കൂടിയ ഒരു കോഴിക്കുഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം പ്രഖ്യാപിച്ചു, താൻ അമ്മയെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന്. ഒരമ്മയില്ലാതെ തനിക്കിനി ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അവൻ തീരുമാനമെടുത്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ പേരുണ്ടായിരുന്നത് അവനു മാത്രമാണ്‌; ‘ബാബാ’ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേര്‌; വീട്ടുകാരന്റെ മകൾ കോഴിത്തീറ്റയുമായി വന്ന് ‘ബാ, ബാ’ എന്നു വിളിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ഓടിച്ചെന്നിരുന്നത് അവനായിരുന്നല്ലോ. അവൻ ആളാകെ ഊർജ്ജ്വസ്വലനായ ഒരു പൂവൻകോഴി ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു; പൊരുതിനേടാനുള്ള ഉൾക്കരുത്തും അവനിൽ നാമ്പിട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. വാളു പോലെ നീണ്ടുമെലിഞ്ഞ ആ കോഴിപ്പൂവന്‌ ഒരമ്മയെ വേണ്ടിയിരുന്നത് പ്രഥമവും പ്രധാനവുമായി തന്നെ പ്രശംസിക്കാനായിരുന്നു; ഏതനുഗ്രഹവും നല്കാൻ കഴിവുള്ള, തന്റെ ഉത്കർഷേച്ഛയേയും അഭിമാനത്തെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ പ്രാപ്തയായ ഒരമ്മ.

ഒരുദിവസം ‘ബാബാ’ തന്റെ വീട്ടുവളപ്പിനു ചുറ്റും കുറ്റിച്ചെടികൾ കൊണ്ടു ബലത്തിൽ കെട്ടിയുറപ്പിച്ച വേലി ഒറ്റക്കുതിപ്പിനു ചാടിക്കടന്നു. പുറത്തെത്തിയിട്ട് കണ്ണു മഞ്ഞളിച്ചപോലെ അവൻ നിന്നുപോയി. അതിവിശാലമായ ഒരു നീലാകാശത്തിനു ചുവട്ടിൽ പരന്നുപരന്നുപോകുന്ന ഈ താഴ്‌വരയിൽ എവിടെയാണു താൻ തന്റെ അമ്മയെ കണ്ടുപിടിക്കുക? തന്നെപ്പോലെ ചെറുതായ ഒരാൾക്ക് ഈ വൈപുല്യത്തിൽ എന്തന്വേഷണം നടത്താനാണ്‌? അതിനാൽ അവൻ തന്റെ വീട്ടുവളപ്പിനടുത്തു നിന്ന്, തനിക്കറിയാവുന്ന ലോകത്തു നിന്ന് അധികം അകലെപ്പോയില്ല; ചിന്താധീനനായി അവൻ അതിനു ചുറ്റും കറങ്ങിനടന്നു. അങ്ങനെ നടന്നുനടന്ന് അവൻ മറ്റേ വീട്ടുവളപ്പിന്റെ വേലിക്കു മുന്നിൽ ചെന്നുപെട്ടു.

“എന്റെ അമ്മ അതിനുള്ളിലുണ്ടെങ്കിൽ,” അവനോർത്തു, “എനിക്കിപ്പോൾത്തന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാവുന്നതേയുള്ളു.” അനന്തമായ സ്ഥലരാശിയുടെ ദുഷകരതകൾ കുടഞ്ഞുകളഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ അവനു പിന്നെ അറച്ചുനില്ക്കേണ്ടിയും വന്നില്ല. മറ്റൊരു കുതിപ്പിൽ ആ വേലിയും താണ്ടി അവൻ അകത്തുകടന്നു; താൻ വിട്ടുപോന്നതു പോലത്തെ മറ്റൊരു വളപ്പിലാണ്‌ അവൻ നില്ക്കുന്നത്.

ഇവിടെയും കുറേ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ പുല്ലിനിടയിൽ തിരക്കു പിടിച്ചു നടക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ മറ്റേ വളപ്പിൽ കാണാത്ത കൂറ്റനൊരു ജന്തുവിനെയും കണ്ടു. ഭീമാകാരനായ ഒരു കോഴി, ബാബായെക്കാൾ പത്തു മടങ്ങു വലിപ്പം വരും, പൂട മാത്രമുള്ള ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും ഭരിച്ചുകൊണ്ടങ്ങനെ നില്ക്കുകയാണ്‌; അവയും തങ്ങളുടെ യജമാനനും രക്ഷകനുമായി ആ കരുത്തനും കൂറ്റനുമായ ജന്തുവിനെയാണ്‌ കാണുന്നതെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ബോദ്ധ്യവുമായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും മേൽ അതിന്റെ കണ്ണുണ്ട്. അധികം അകലേക്കു പോകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ അത് ശാസിക്കുന്നുമുണ്ട്, അതും, മറ്റേ വളപ്പിലെ പെൺകുട്ടി തന്റെ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിളിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അധികം വ്യസ്ത്യസ്തമല്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദത്തിലും. ഇതൊന്നുമല്ല. ഇടയ്ക്കിടെ അത് കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും ക്ഷീണിച്ച ഒരു കുഞ്ഞിനു മേൽ തന്റെ ഉടൽ കൊണ്ടു മൂടി അതിനു ചൂടു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

“ഇതു തന്നെയാണ്‌ അമ്മ,” ബാബാ ആഹ്ലാദത്തോടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. “അമ്മയെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു, ഇനി ഞാൻ അമ്മയെ വിട്ടുപോവുകയുമില്ല. അമ്മയ്ക്കെന്നെ എന്തു സ്നേഹമായിരിക്കും! ഇവരിലാരെക്കാളും കരുത്തനും സുന്ദരനുമല്ലേ ഞാൻ! എനിക്കവരെ ഇഷ്ടമാണെന്നതിനാൽ അവർ പറയുന്നതനുസരിക്കാനും എനിക്കിഷ്ടമാണ്‌. എന്തു തറവാടിത്തവും സൗന്ദര്യവുമാണവർക്കെന്നു നോക്കിയേ! ഈ മണ്ടന്മാരെയൊക്കെ നോക്കിരക്ഷിക്കാൻ ഞാനവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.“

അവനെ നോക്കാതെ തള്ളക്കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങളെ വിളിച്ചു. തന്നെയാണു വിളിക്കുന്നതെന്ന ധാരണയിൽ ബാബാ അടുത്തേക്കു ചെന്നു. അവൻ നോക്കുമ്പോൾ തള്ളക്കോഴി തന്റെ മുരത്ത നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് മണ്ണിൽ തകൃതിയായി ചികയുകയാണ്‌. കൗതുകത്തോടെ അതും നോക്കി അവൻ  അവൻ നിശ്ചേഷ്ടനായി നിന്നു; കാരണം, ഇങ്ങനെയൊരു പ്രവൃത്തി അവൻ ആദ്യമായി കാണുകയാണ്‌. അവൾ ചികയൽ നിർത്തിയപ്പോൾ മുന്നിൽ പുല്ലൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് ഒരു മണ്ണിര കിടന്നു പുളയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തള്ളക്കോഴി കൊക്കിവിളിച്ചു; എന്നാൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായില്ല; അവർ സന്തോഷത്തള്ളിച്ചയോടെ ചുറ്റും കൂടി നിന്നു.

”കഴുതകൾ!“ ബാബാ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ”ആ മണ്ണിരയെ കൊത്തിത്തിന്നാനാണു പറയുന്നതെന്നുപോലും ഇവറ്റകൾക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല.“ അനുസരണ കാണിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയാൽ പ്രചോദിതനായി അവൻ ചാടിവീണ്‌ ആ മണ്ണിരയെ കൊത്തിവിഴുങ്ങി.

അപ്പോഴല്ലേ-പാവം ബാബാ- തള്ളക്കോഴി രോഷത്തോടെ അവന്റെ മേൽ ചാടിവീഴുന്നു! പെട്ടെന്ന് അവനൊന്നും മനസ്സിലായില്ല; കണ്ടപാടെ അവൾ വന്ന് തന്നെ സ്നേഹത്തോടെ കെട്ടിവരിഞ്ഞു ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയാണെന്നാണ്‌ അവൻ കരുതിയത്. അവളുടെ ലാളനകളെല്ലാം അവൻ നന്ദിയോടെ കൈക്കൊണ്ടേനെ. പക്ഷേ ആ കൂർത്ത കൊക്കുകളിൽ നിന്ന് അവന്റെ മേൽ പതിച്ച പ്രഹരങ്ങൾ ഉമ്മകളായിരുന്നില്ല. ഇനി ഒരു സംശയത്തിനും അവകാശമില്ല. അവൻ ഓടിരക്ഷപ്പെടാൻ നോക്കി; എന്നാൽ ആ കൂറ്റൻ ജന്തു അവനെ തള്ളിമറിച്ചിട്ടിട്ട് അവന്റെ മേൽ കയറിയിരുന്ന് തന്റെ നഖങ്ങൾ അവന്റെ വയറ്റിൽ കുത്തിയിറക്കി.

വല്ല വിധേനയും  ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അവൻ വേലിക്കലേക്കോടി. ജീവനും കൊണ്ടുള്ള ആ പാച്ചിലിൽ കുറേ കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ അവൻ തട്ടിത്താഴെയിട്ടു; അവ കാലും പൊക്കിക്കിടന്ന് കൊക്കിക്കരഞ്ഞു. തന്റെ ശത്രു അവയ്ക്കു മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നുപോയെന്നതിനാൽ മാത്രം അവനു തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. വേലിക്കലെത്തിയപ്പോൾ വള്ളികളും പടർപ്പുകളൊന്നും കണക്കാക്കാതെ ഒറ്റച്ചാട്ടത്തിന്‌ അവൻ പുറത്തെ തുറസ്സിലെത്തി.

തള്ളക്കോഴി പക്ഷേ, ഒരിലപ്പടർപ്പിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ഒരു ജനാലയിലൂടെന്നപോലെ അവൾ ആ വലിഞ്ഞുകയറിവന്നവനെ നോക്കി; അവനും തളർന്ന് ഓട്ടം നിർത്തി അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു. കോപം കൊണ്ടു ചുവന്ന ഉണ്ടക്കണ്ണുകളുരുട്ടി അവൾ ചോദിച്ചു: “ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു മണ്ണിൽ നിന്നു കുഴിച്ചെടുത്ത തീറ്റ തട്ടിയെടുക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ച നീ ആരാണ്‌?”

“ഞാൻ ബാബായാണ്‌,” കോഴിക്കുഞ്ഞ് താഴ്മയോടെ പരഞ്ഞു. “നിങ്ങളാരാ? നിങ്ങളെന്തിനാണെന്നെ ഇത്രയും ദ്രോഹിച്ചത്?”

രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾക്കും കൂടി അവൾ ഒരുത്തരമേ പറഞ്ഞുള്ളു. “ഞാൻ അമ്മയാണ്‌,” എന്നിട്ട് അവജ്ഞയോടെ പുറം തിരിഞ്ഞ് അവൾ നടന്നുപോവുകയും ചെയ്തു.

കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞ്, അപ്പോഴേക്കും അതിസുന്ദരനായ ഒരു കോഴിപ്പൂവനായി മാറിയ ബാബാ മറ്റൊരു കൃഷിക്കളത്തിൽ ചെന്നുപെട്ടു. തന്റെ പുത്തൻ സഖാക്കൾ സ്നേഹത്തോടെയും ഖേദത്തോടെയും തങ്ങളുടെ അമ്മയെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് ഒരുദിവസം അവൻ കേട്ടു.

തന്റെ ദാരുണമായ വിധിയെക്കുറിച്ച് ആശ്ചര്യത്തോടെ ഓർത്തുകൊണ്ട് വിഷാദത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞു: ‘നേരേ മറിച്ച് എന്റെ അമ്മ ഒരു ഭീകരജീവിയായിരുന്നു; അവരെ കാണാനിട വന്നിരുന്നില്ലെങ്കിൽ എത്ര നന്നായേനേ എന്നാണ്‌ എനിക്കിപ്പോൾ തോന്നുന്നത്.“



ഇറ്റാലോ സ്വെവൊ Italo Svevo (1861-1928) ഒരു ജർമ്മൻ-ഇറ്റാലിയൻ ജൂതകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു. ബാങ്ക് ഉദ്യോഗത്തിനിടയിൽ കിട്ടുന്ന സമയത്ത് എഴുതാൻ തുടങ്ങി. സ്വയം അച്ചടിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ആദ്യത്തെ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ കൊണ്ട് ധനനഷ്ടം മാത്രമേ ഉണ്ടായുള്ളു എന്നതിനാൽ ഇരുപതു കൊല്ലത്തേക്ക് എഴുത്തു തന്നെ നിർത്തി. എന്നാൽ 1907ൽ ജയിംസ് ജോയ്സിനെ കണ്ടുമുട്ടിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യജീവിതത്തിൽ വഴിത്തിരിവായി. സ്വെവോയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നോവലായ The Confessions of Zeno (1923) ഫ്രഞ്ച് അവാങ്ങ് ഗാർദെ വൃത്തങ്ങളിൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് ജോയ്സ് ആണ്‌. സ്വന്തം നാട്ടിലും വിദേശത്തും പ്രശസ്തി കിട്ടിത്തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്‌ 1928ൽ ഒരു കാറപകടത്തിൽ അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നത്. തള്ളിക്കയറി മുന്നിൽ നില്ക്കാനുള്ള മിടുക്കില്ലാത്ത, അവഗണിക്കപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരെ കുറിക്കുന്നതിന്‌ ’Svevianni' എന്നൊരു വാക്കു തന്നെ ഇറ്റാലിയനിലുണ്ട്.

2018, ഏപ്രിൽ 19, വ്യാഴാഴ്‌ച

മാവോ ത്‌സെ-ദുങ്ങ് എന്ന കവി

mao


ചൈനീസ് കവിത ചൈനയിലെ വൻമതിൽ പോലെ തന്നെയാണ്‌, മാവോ ത്‌സെ-ദുങ്ങിന്റെ കവിതകൾ ഇംഗ്ലീഷിലേക്കു വിവർത്തനം ചെയ്തിട്ടുള്ള വില്ലിസ് ബാൺസ്റ്റോൺ(Willis Barnstone) പറയുന്നു: ചരിത്രപരമായി നൈരന്തര്യം സൂക്ഷിക്കുന്ന, രൂപദൃഢതയുള്ള, വിശാലവീക്ഷണം നല്കുന്ന ഒരു നിർമ്മിതി. മാവോയുടെ കവിതകളും ആ വൻമതിലിന്റെ ഒരു ഭാഗം തന്നെ. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സമരങ്ങളും ആദ്യഭാര്യയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നഷ്ടബോധവും ഒരു നവചൈനയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും വിപ്ലവത്തിന്റെ ആത്യന്തികവിജയവുമൊക്കെയാണ്‌ അദ്ദേഹം ആവിഷ്കരിക്കുന്ന പ്രമേയങ്ങളെങ്കിലും അതിനദ്ദേഹം ആശ്രയിക്കുന്നത് ചൈനീസ് കവിതാപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സങ്കേതങ്ങളാണ്‌.

*

ഹുനാൻ പ്രവിശ്യയിലെ ഷാവോഷാങ്ങിൽ ഒരു കർഷകകുടുംബത്തിൽ 1893 ഡിസംബർ 26നാണ്‌ മാവോ ത്‌സെ-ദുങ്ങ് ജനിക്കുന്നത്. കിങ്ങ് രാജവംശത്തിന്റെ പതനത്തിനും ചൈനീസ് ദേശീയതയുടെ ഉദയത്തിനും സാക്ഷിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൗമാരകാലം. യൗവനാരംഭത്തിൽ ഹുനാൻ റിപ്പബ്ലിക്കൻ ആർമിയിലും കുറച്ചുകാലം അദ്ദേഹം സൈനികനായിരുന്നു. ഇക്കാലത്താണ്‌ മാവോ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആദർശങ്ങളുമായി പരിചയപ്പെടുന്നത്. മാർക്സിന്റെ വർഗ്ഗസമരസിദ്ധാന്തവും ലെനിന്റെ സാമ്രാജ്യത്വവിരുദ്ധനിലപാടും പ്രമാണങ്ങളാക്കി ചൈനയുടെ രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ അവസ്ഥയുടെ പഠനത്തിലായിരുന്നു പിന്നീടദ്ദേഹം.

1921ൽ ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി സ്ഥാപിതമായപ്പോൾ അതിന്റെ സ്ഥാപകാംഗങ്ങളിൽ ഒരളായിരുന്നു മാവോ. ചിയാങ്ങ് കൈഷെക്കിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള നാഷണലിസ്റ്റ് പാർട്ടി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകളെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ 1925ൽ അദ്ദേഹം ഹുനാനിൻലേക്കു മടങ്ങി. രണ്ടു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് ഹുനാനിലെ ദരിദ്രമായ കാർഷികസമൂഹത്തെക്കുറിച്ചു പഠിച്ചതിൽ നിന്ന് മാവോ തന്റെ വിപ്ലവസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനാശയങ്ങളിൽ ഒന്നിലെത്തി: ചൈനയുടെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിപ്ലവം തുടങ്ങേണ്ടത് നഗരങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നാണ്‌.

1934-35ൽ നാഷണലിസ്റ്റ് കക്ഷിയിൽ നിന്നുള്ള ഭീഷണികൾക്കിടയിലും മാവോ യാൺഡുവിലേക്ക് ഒരു ലോങ്ങ് മാർച്ച് നയിച്ചു; അവിടം കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ആസ്ഥാനമാക്കുകയും മാവോ പാർട്ടിയുടെ ചെയർമാൻ ആവുകയും ചെയ്തു. ആ ദശകത്തിന്റെ അവസാനവർഷങ്ങളിലുണ്ടായ ജാപ്പനീസ് അധിനിവേശത്തെ ചെറുക്കാൻ അദ്ദേഹം നാഷണലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുമായി യോജിക്കുകയും ചെയ്തു.

1949ൽ റഷ്യയുടെ പിന്തുണയോടെ നാഷണലിസ്റ്റ് പാർട്ടിയെ തോല്പിച്ച് മാവോ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്തു. “മാവോ ചിന്ത” കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രമായി. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിനും ആദ്യത്തെ പഞ്ചവത്സരപദ്ധതിക്കും ശേഷം 1958ൽ ഏറെ ചർച്ചാവിഷയമായ “മുന്നോട്ടുള്ള കുതിച്ചുചാട്ടം” (The Great Leap Forward) എന്ന പരിഷ്കരണയജ്ഞം അദ്ദേഹം തുടങ്ങിവച്ചു. ചൈനയെ അതിവേഗം ആധുനികീകരിക്കുകയും വ്യവസായവത്കരിക്കുകയുമായിരുന്നു അതിന്റെ ലക്ഷ്യമെങ്കിലും രാജ്യം അതിനു നല്കേണ്ടിവന്ന വില കനത്തതായിരുന്നു: 1959-1962 കാലത്തുണ്ടായ ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിൽ രണ്ടു കോടി ജനങ്ങളാണ്‌ മരിച്ചത്. അതുകൊണ്ടും പക്ഷേ, മാവോയുടെ അധികാരത്തിന്‌ ഇളക്കം തട്ടിയില്ല.

1960ലാണ്‌ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലെ പരിഷ്കരണപ്രസ്ഥാനം തുടങ്ങുന്നത്. അതു ചെന്നവസാനിക്കുന്നത് 1966-76ലെ സാംസ്കാരികവിപ്ലവത്തിലും. തൊഴിലാളിവർഗ്ഗം ഭരണം പിടിച്ചെടുത്താലും ചില ലിബറൽ ബൂർഷ്വാ ശക്തികൾ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചട്ടക്കൂടിനു ഭീഷണിയായി നിലനില്ക്കുമെന്നും അതിനാൽ സായുധവിപ്ലവത്തിനു ശേഷം ഒരു സാംസ്കാരികവിപ്ലവം കൂടി അനിവാര്യമാണെന്നും മാവോ വാദിച്ചു. അങ്ങനെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് അധികാരശ്രേണി നിലവിലിരിക്കെത്തന്നെ റെഡ് ഗാർഡുകൾ എന്ന പേരിൽ യുവജനങ്ങളുടെ സമാന്തരാധികാരകേന്ദ്രങ്ങളും നിലവിൽ വന്നു. അവർ സ്വന്തമായി വർഗ്ഗശത്രുക്കളെന്നു തങ്ങൾ ലേബലടിച്ചവരെ വിചാരണ ചെയ്തു ശിക്ഷിക്കാനായി കോടതികളും സ്ഥാപിച്ചു. ചൈനയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ആ ഇരുണ്ട കാലത്ത് ലക്ഷക്കണക്കിനു പേരാണ്‌ പീഡ്നത്തിനിരയാവുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്തത്.

പല രോഗങ്ങൾക്കും അടിമയായിരുന്ന മാവോ 1976 സെപ്തംബർ 9ന്‌ മരിച്ചു. പിന്നീടുള്ള കാലം ത്വരിതവികസനത്തിന്റെയും പരിഷ്കരണത്തിന്റെയും വർഷങ്ങളായിരുന്നു ചൈനയിൽ. മാവോ തെറ്റുകൾക്കതീതനായിരുന്നില്ല എന്ന് ചൈനീസ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി പില്ക്കാലത്തു വിലയിരുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരിതെറ്റുകൾ ശതമാനക്കണക്കിൽ 70-30 എന്ന സുരക്ഷിതാനുപാതത്തിൽ അവർ ഒതുക്കുകയും ചെയ്തു.

*

മാവോ കവിതകൾ എഴുതിയിരുന്നത് Ci എന്നും Shi എന്നും പേരുള്ള സാമ്പ്രദായികരൂപങ്ങളിലാണ്‌. കവിതയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതൃകകൾ ചൈനീസ് കവിതയുടെ സുവർണ്ണകാലങ്ങളായ ടാങ്ങ് (618-907), സോങ്ങ് (960-1127) രാജവംശകാലങ്ങളിലെ മഹാന്മാരായ കവികളായിരുന്നു; അവരിൽത്തന്നെ ദു ഫുവും സു ദുങ്ങ്-പോയും. എന്നാൽ വിഷയസ്വീകാരത്തിൽ അവരിൽ നിന്ന് സമൂലമായ ഒരു വിച്ഛേദവും നമുക്കു കാണാം. മാവോയുടെ കവിതകൾ മിക്കതും വ്യക്തിനിഷ്ഠമല്ല; പ്രകൃതി, ചരിത്രം, പ്രപഞ്ചം, വിപ്ലവം, ചൈനയുടെ ഭാഗധേയം ഇതൊക്കെയാണ്‌ പ്രധാനമായ പ്രമേയങ്ങൾ. പാരമ്പര്യവിഷയങ്ങളായ വേർപാടിന്റെ വേദന, കാലത്തിന്റെ ക്ഷണികസ്വഭാവം, മനുഷ്യാസ്തിത്വത്തിന്റെ നശ്വരത ഇവയൊക്കെ ചിലപ്പോൾ കടന്നുവരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് വിപുലമായ ഒരു പ്രമേയഘടനയുടെ അവലംബങ്ങളായി മാത്രമാണ്‌. അതിനൊരപവാദമാണ്‌ ആദ്യഭാര്യയായ  യാങ്ങ് കൈഹൂയിയെ പിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ 1921ൽ എഴുതിയ ‘തലയിണ’ എന്ന കവിത. അന്നു പക്ഷേ അദ്ദേഹം രാഷ്ട്രീയജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു. ആ കവിതയിൽ കാണുന്ന വൈകാരികാംശം പില്ക്കാലത്തുള്ള കവിതകളിൽ കാണാനേയില്ല. അവ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയരേഖകൾ മാത്രമാകുന്നുമുണ്ട്.

*

മാവോയുടെ കവിതകളുടെ സാഹിത്യമൂല്യം എത്രത്തോളം വരും? അഥവാ, ആ കവിതകളെ അവയുടെ ചരിത്രസാഹചര്യവും രാഷ്ട്രീയവിവക്ഷകളും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് വിലയിരുത്തുന്നതു ശരിയാണോ? മാവോ തന്നെയും തന്റെ കവിതകളെ ഗൗരവമായി കണ്ടിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നുന്നു. അവ വെറും ‘കുത്തിക്കുറിക്കലുകൾ’ മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‌. തന്റെ അറുപത്തഞ്ചാം വയസ്സിലാണ്‌ അവ അച്ചടിക്കാൻ അദ്ദേഹം അനുമതി കൊടുക്കുന്നതു തന്നെ. പല കവിതകളും പ്രചരണസാഹിത്യമായി തരം താഴുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചൈനയുടെ പ്രകൃതിസൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വലബിംബങ്ങൾ ചില കവിതകളെ പ്രകാശമാനമാക്കുന്നു; ചില കവിതകളിൽ ചൈനയുടെ പ്രാചീനചരിത്രത്തെ സമകാലികസന്ദർഭങ്ങളുമായി ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നതിലെ മിടുക്കും കാണാതിരിക്കേണ്ട.

ചൈനീസ്, ജാപ്പനീസ് സംസ്കാരങ്ങളെ പാശ്ചാത്യലോകത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുന്നതിൽ പ്രധാനിയായിരുന്ന ആർതർ വാലിയോട് മാവോയുടെ കവിതകളെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് ഇതാണ്‌: “കവിത പെയിന്റിങ്ങ് ആണെങ്കിൽ ഞാൻ പറയും, മാവോ ഹിറ്റ്ലറേക്കാൾ കൊള്ളാമെന്ന്...എന്നാൽ ചർച്ചിലിന്റത്ര വരികയുമില്ല!”


Willis Barnstone on Translating Mao's Poetry

41aHgyZDJpL._SX373_BO1,204,203,200_


2018, മാർച്ച് 31, ശനിയാഴ്‌ച

നെരൂദ - ഈസ്ല നെഗ്ര: ഒരു നോട്ടുബുക്ക്


index

നെരൂദ തന്റെ അറുപതാം വയസ്സിൽ തനിക്കുതന്നെ ഉപഹാരമായി നല്കിയ പുസ്തകമാണ്‌ “ഈസ്ല നെഗ്ര: ഒരു നോട്ടുബുക്ക്.” ഒരായുസ്സിനുള്ളതെഴുതിത്തീർത്ത ഒരു കവി തന്റെ എഴുത്തുജീവിതത്തിൽ താൻ വിട്ടുപോന്ന വ്യത്യസ്തമായ ‘ജന്മ’ങ്ങളെ, അല്ലെങ്കിൽ ‘സ്വത്വ’ങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുകയാണ്‌; ആ വിധത്തിൽ കാവ്യാത്മകമായ ഒരാത്മകഥ എന്ന് ഇതിനെ പറയാം. തന്റെ മൂന്നാമത്തെ ഭാര്യ, മാറ്റിൽഡെ ഉറുഷ്യെയുമൊത്ത് ചിലിയുടെ പസഫിക് തീരത്തുള്ള ഈസ്ല നെഗ്ര എന്ന ദ്വീപിൽ താമസിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ഈ പുസ്തകം അദ്ദേഹം എഴുതിയത്.


1.  പിറവി


പിറവിയെടുത്ത പലർക്കിടയിൽ
ഒരാൾ പിറവിയെടുത്തു.
പലരും ജീവിച്ച കൂട്ടത്തിൽ
അയാളും ജീവിച്ചു.
അത്രയുമായിട്ടൊരു ചരിത്രമാകുന്നില്ല,
ചിലിയുടെ നടുത്തുണ്ടമായ ഈ ദേശം
അതിലുമധികമായിരുന്നു:
മുന്തിരിവള്ളികൾ
പച്ചമുടിക്കുത്തഴിക്കുന്നതവിടെ,
മുന്തിരിക്കുലകൾ
വെളിച്ചം കുടിച്ചു തെഴുക്കുന്നതവിടെ,
മനുഷ്യരുടെ ചവിട്ടടിയിൽ
വീഞ്ഞു പിറക്കുന്നതവിടെ.

പറാൽ,
ദേശത്തിനു പേരത്,
മഞ്ഞുകാലത്തൊരുനാൾ
അയാൾ പിറന്നതവിടെ.

ഇന്നവയൊന്നുമില്ല,
വീടുമില്ല, തെരുവുമില്ല.
മലനിരകളതിന്റെ
കുതിരകളെ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടു,
കുഴിച്ചിട്ട ബലങ്ങളുരുണ്ടുകൂടി,
മലകൾ തുള്ളിവിറച്ചു,
ഭൂകമ്പത്താലാകെ മൂടി
പട്ടണം അടിപണിഞ്ഞു.
അങ്ങനെ,
ഇഷ്ടികച്ചുമരുകൾ,
ചുമരുകളിലെ ചിത്രങ്ങൾ,
ഇരുളടഞ്ഞ മുറികളിലെ
ചേർപ്പു വിട്ട കസേരകൾ,
ഇച്ചകൾ പുള്ളി കുത്തിയ നിശ്ശബ്ദത,
ഒക്കെയും മടങ്ങി,
പൊടിയിലേക്കു മടങ്ങി.
ഞങ്ങൾ ചിലർക്കേ
ഞങ്ങളുടെ രൂപവും ഞങ്ങളുടെ ചോരയും
നഷ്ടപ്പെടാതെ ശേഷിച്ചുള്ളു,
ഞങ്ങൾ ചിലർക്കു മാത്രം,
പിന്നെ വീഞ്ഞിനും.

വീഞ്ഞ് പണ്ടേപ്പോലെ ജീവിച്ചുപോയി,
നാടോടിയായ ശരല്ക്കാലം ചിതറിച്ച
മുന്തിരിപ്പഴങ്ങളിലിരച്ചുകേറി,
പിന്നെ ബധിരമായ ചക്കുകളിലൂടെ
അതിന്റെ സ്നിഗ്ധരക്തം പറ്റിയ
വീപ്പകളിലേക്കിറങ്ങി,
അവിടെ, ആ കരാളദേശത്തെ ഭയന്ന്
അതു ജീവിച്ചു, നഗ്നമായി.

ഭൂപ്രകൃതിയോ കാലമോ
എനിക്കോർമ്മയില്ല,
മുഖങ്ങളോ രൂപങ്ങളോ
എനിക്കോർമ്മയില്ല-
ഓർമ്മയുള്ളത്
പിടി തരാത്ത പൊടി മാത്രം,
വേനലറുതി മാത്രം,
കുഴിമാടങ്ങൾക്കിടയിൽ
എന്റമ്മയുറങ്ങുന്ന കുഴിമാടം കാണിക്കാൻ
അവരെന്നെ കൊണ്ടുപോയ
സിമിത്തേരി മാത്രം.
അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടിട്ടില്ലെന്നതിനാൽ
മരിച്ചവർക്കിടയിൽ നിന്നു ഞാൻ
അമ്മയുടെ പേരു വിളിച്ചു.
എന്നാൽ
കുഴിയിലടങ്ങിയ മറ്റെല്ലാവരെയും പോലെ
അമ്മയും ഒന്നുമറിയുന്നില്ല,
ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ല,
അമ്മയും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവിടെ, പ്രേതങ്ങൾക്കൊപ്പം,
താനൊറ്റയ്ക്ക്,
തന്റെ മകനടുത്തില്ലാതെ,
തന്നിലേക്കു പിന്‌വലിഞ്ഞ്,
തന്നെത്തന്നെ മറച്ച്
അമ്മയൊതുങ്ങി.
ഞാൻ ജനിച്ചതവിടെ,
ഭൂമി വിറയ്ക്കുന്ന പറാലിൽ,
മരിച്ച എന്റമ്മയിൽ നിന്നു ജീവനെടുത്ത
മുന്തിരിക്കുലകൾ കുലകുത്തിയ ദേശത്ത്.

(Parral- ചിലിയിലെ ഈ നഗരത്തിലാണ്‌ 1904 ജൂലൈ 12ന്‌ നെരൂദ ജനിച്ചത്)


2. അച്ഛൻ

എന്റെ അച്ഛൻ, പച്ചമനുഷ്യൻ
തീവണ്ടികളിൽ നിന്നു തിരിച്ചുവരുന്നു.
അലഞ്ഞുപോകുന്നൊരു രോദനത്തോടെ
രാത്രിയിൽ തുള വീഴ്ത്തുന്ന
ആവിയെഞ്ചിന്റെ ചൂളം
ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നു,
പിന്നെ,
വാതിൽ കിടുങ്ങിത്തുറക്കുന്നതും.
അച്ഛനോടൊപ്പം
ഒരു കാറ്റും തള്ളിക്കയറിവന്നു;
കാലൊച്ചകൾക്കും കാറ്റിനുമിടയിൽ
വീടു കിടന്നു വിറച്ചു,
അമ്പരന്നുപോയ വാതില്പാളികൾ
കൈത്തോക്കുകളുടെ കാസക്കുരയോടെ
തുറന്നടഞ്ഞു,
ഏണിപ്പടി ഞരങ്ങി,
വലിയൊരൊച്ച
പരാതികൾ മുറുമുറുത്തു,
പുറത്തു കുറ്റിരുട്ടും
കൊട്ടിച്ചൊരിയുന്ന മഴയും
പുരപ്പുറത്തിരമ്പുകയായിരുന്നു,
കാണെക്കാണെ
ലോകത്തെ മുക്കിത്താഴ്ത്തുകയായിരുന്നു,
കാതിൽ വീണതത്രയും
മഴയോടു പടവെട്ടുന്ന കാറ്റു മാത്രമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം പക്ഷേ, ഒരു നിത്യസംഭവമായിരുന്നു.
തന്റെ തീവണ്ടിക്ക്,
തണുത്ത പുലർച്ചയ്ക്കു കപ്പിത്താൻ.
സൂര്യൻ മുഖം പുറത്തു കാട്ടേണ്ട താമസം,
അദ്ദേഹമെത്തുകയായി,
തന്റെ താടിയുമായി,
ചുവപ്പും പച്ചയും കൊടികളുമായി,
മിനുക്കിവച്ച വിളക്കുകളുമായി,
എഞ്ചിന്റെ കുഞ്ഞുനരകത്തീയിൽ കല്ക്കരിയുമായി,
തീവണ്ടികൾ മഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞ സ്റ്റേഷനുമായി,
ഭൂമിശാസ്ത്രത്തോടുള്ള തന്റെ കടമയുമായി.

കരയിലെ നാവികനാണ്‌ റയിൽവേക്കാരൻ,
കടലില്ലാത്ത കൊച്ചുതുറമുഖങ്ങളിലൂടെ
-കാട്ടുപട്ടണങ്ങളിലൂടെ-
തീവണ്ടിയോടുന്നു,
ജൈവലോകത്തെ കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടുംകൊണ്ട്,
ഭൂപ്രയാണം പൂർത്തിയാക്കിക്കൊണ്ട്.
നീണ്ട തീവണ്ടി ഓട്ടം നിർത്തുമ്പോൾ
ചങ്ങാതിമാർ ഒത്തുകൂടുന്നു,
വീട്ടിലേക്കു കടന്നുവരുന്നു,
എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ വാതിലുകൾ തുറക്കുന്നു,
റയിൽവേക്കാരന്റെ കൈപ്രഹരത്തിൽ
മേശ കുലുങ്ങിയാടുന്നു,
കൂട്ടുകാരുടെ കട്ടിഗ്ലാസ്സുകൾ തുള്ളുന്നു,
വീഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന്
ഒളി പറക്കുന്നു.

സാധുവായ, പരുക്കനായ എന്റെ അച്ഛൻ,
സൗഹൃദത്തിന്റെ ഓജസ്സുമായി,
നിറഞ്ഞ ഗ്ലാസ്സുമായി,
സൗഹൃദത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ടിലായിരുന്നു അവിടെ അദ്ദേഹം.
തീരാത്ത സമരമായിരുന്നു ആ ജീവിതം,
അതികാലത്തുണരലുകൾക്കും യാത്രകൾക്കുമിടയിൽ,
വരവുകൾക്കും തിരക്കിട്ടിറങ്ങിപ്പോകലുകൾക്കുമിടയിൽ,
ഒരു നാൾ, മറ്റേതു നാളെക്കാളും മഴ കനത്തൊരു നാൾ,
ഹൊസ്സെ ഡെൽ കാർമെൻ റെയ്സ് എന്ന റയിൽവേക്കാരൻ
മരണത്തിന്റെ തീവണ്ടിയിൽ കയറിപ്പോയി,
ഇന്നാൾ വരെ പിന്നെ മടങ്ങിയിട്ടുമില്ല.


3. രതി


വേനൽ,
അന്തി മയങ്ങും നേരത്തെ വാതിൽ.
റെഡ് ഇന്ത്യാക്കാരുടെ വൈകാൻ മടങ്ങിയ വണ്ടികൾ,
നാളമിളകുന്ന റാന്തൽ,
ചുവപ്പിന്റെ ഗന്ധവുമായി,
വിദൂരദഹനത്തിന്റെ ചാരവുമായി
തെരുവുകളോളമെത്തുന്ന
കാട്ടുതീയുടെ പുകയും.

ഞാൻ,
മരണം കൊണ്ടു ദുഃഖിച്ചവൻ,
ഗൗരവക്കാരൻ,
ഉൾവലിഞ്ഞവൻ,
വള്ളിനിക്കർ,
മെലിഞ്ഞ കാലുകൾ,
കാല്മുട്ടുകൾ,
അപ്രതീക്ഷിതനിധികൾ തേടുന്ന കണ്ണുകളും.
തെരുവിനങ്ങേപ്പുറത്ത്
റോസിറ്റയും ജോസഫീനയും,
കണ്ണും പല്ലും മാത്രമായവർ,
വെളിച്ചം നിറഞ്ഞവർ,
കാണാത്ത ഗിത്താറുകൾ പോലൊച്ചപ്പെടുന്നവർ,
അവർ എന്നെ വിളിക്കുകയാണ്‌.
തെരുവു മുറിച്ചു ഞാൻ ചെന്നു,
പകച്ചും പേടിച്ചും;
ഞാനെത്തേണ്ട താമസം,
അവരെന്റെ ചെവിയിൽ മന്ത്രിച്ചു,
അവരെന്റെ കൈക്കു പിടിച്ചു,
അവരെന്റെ കണ്ണുകൾ പൊത്തി,
എന്നെയും കൊണ്ട്,
എന്റെ നിഷ്കളങ്കതയും കൊണ്ട്
ബേക്കറിക്കടയിലേക്കവരോടി.

കൂറ്റൻ മേശകളുടെ മൗനം,
അപ്പത്തിന്റെ പവിത്രദേശം,
ജനശൂന്യം;
അവിടെ ആ രണ്ടുപേർ,
പിന്നെ ഞാനും,
ആദ്യത്തെ റോസിറ്റയുടെയും
ഒടുക്കത്തെ ജോസഫീനയുടെയും കൈകളിലെ
തടവുകാരൻ.
അവർക്കെന്റെ തുണിയഴിക്കണം.
വിറച്ചുംകൊണ്ടു ഞാനോടി,
എന്നാലെനിക്കനങ്ങാനായില്ല,
എന്റെ കാലുകളനങ്ങിയില്ല.
പിന്നെയാ മന്ത്രവാദിനികൾ
എന്റെ കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ
ഒരിന്ദ്രജാലമെടുത്തുകാട്ടി:
ഏതോ കാട്ടുകിളിയുടെ
കുഞ്ഞിക്കൂട്,
അതിലുണ്ട്
അഞ്ചു കുഞ്ഞുമുട്ടകൾ,
അഞ്ചു വെളുത്ത മുന്തിരിപ്പഴങ്ങൾ,
ആരണ്യജീവിതത്തിന്റെ
ഒരു കുഞ്ഞുസഞ്ചയം.
ഞാനതിലേക്കു കൈ നീട്ടുമ്പോൾ
അവരെന്റെ ഉടുപ്പിനുള്ളിൽ പരതി,
അവരെന്നെ തൊട്ടു,
തങ്ങൾക്കാദ്യമായിക്കിട്ടിയ കൊച്ചുപുരുഷനെ
വിടർന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ടവർ പഠിച്ചു.

കനത്ത കാൽവയ്പ്പുകൾ, ചുമ,
അപരിചിതരുമായി കയറിവരുന്ന
എന്റെ അച്ഛൻ,
ഇരുട്ടിലേക്കു ഞങ്ങളൂളിയിട്ടു,
രണ്ടു കടല്ക്കൊള്ളക്കാരും
അവർ തടവിൽ പിടിച്ച ഞാനും;
മാറാലകൾക്കിടയിൽ
കൂനിപ്പിടിച്ചു ഞങ്ങളിരുന്നു,
ഒരു കൂറ്റൻ മേശയ്ക്കടിയിൽ
വിറച്ചും കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ ഞെരുങ്ങിക്കൂടി;
ഇതിനിടയിൽ,
ആ ഇന്ദ്രജാലം,
നീലിച്ച കുഞ്ഞുമുട്ടകളുടെ കിളിക്കൂട്,
അതു താഴെ വീണു,
വന്നുകയറിയവരുടെ കാലടികൾക്കടിയിൽ
അതിന്റെ രൂപവും ഗന്ധവും ഞെരിഞ്ഞമർന്നു.
ആ ഇരുട്ടത്ത്,
രണ്ടു പെൺകുട്ടികൾക്കും
പേടിക്കുമൊപ്പമിരിക്കെ,
ഗോതമ്പിന്റെ ഗന്ധത്തിനും
ഉടലുകളില്ലാത്ത കാലടികൾക്കുമിടയിൽ,
സാവധാനമിരുളുന്ന സന്ധ്യയിൽ,
എന്റെ ചോരയിലെന്തോ മാറുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞു,
എന്റെ വായിലേക്ക്,
എന്റെ കൈകളിലേക്ക്
ഒരാലക്തികപുഷ്പമുയരുന്നതു
ഞാനറിഞ്ഞു,
തൃഷ്ണയുടെ
വിശക്കുന്ന,
തിളങ്ങുന്ന
പുഷ്പം.


4. കവിത

ആ പ്രായത്തിലൊരുനാളത്രേ...
കവിത എന്നെത്തേടി വന്നു.
എനിക്കറിയില്ല,
എവിടെ നിന്നാണതു വന്നതെന്നെനിക്കറിയില്ല,
ഏതു പുഴയിൽ നിന്നേതു ഹേമന്തത്തിൽ നിന്നെന്നോ,
എവിടെ നിന്നെങ്ങനെയെന്നോ എനിക്കറിയില്ല.
അല്ല, വാക്കുകളായിരുന്നില്ലവ,
ശബ്ദങ്ങളായിരുന്നില്ല, നിശ്ശബ്ദതയുമായിരുന്നില്ല,
ഒരു തെരുവിൽ നിന്നതെന്നെ വിളിച്ചു,
രാത്രിയുടെ ചില്ലകളിലിരുന്നതെന്നെ വിളിച്ചു,
ആളുന്ന തീയ്ക്കിടയിൽ നില്ക്കുമ്പോഴോ
ഒറ്റയ്ക്കു മടങ്ങുമ്പോഴോ ,
പൊടുന്നനേയതാ, മുഖമില്ലാതെയത്,
അതെന്നെ തൊട്ടു.

എന്തു പറയണമെന്നെനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല,
എന്റെ നാവിനു പേരുകൾ പരിചയമായിരുന്നില്ല,
എന്റെ കണ്ണുകൾ അന്ധവുമായിരുന്നു.
എന്റെയാത്മാവിൽ എന്തോ വന്നിടിച്ചു,
ജ്വരമോ മറവിയില്പെട്ട ചിറകുകളോ?
ഞാനൊരു വഴി വെട്ടിത്തുറന്നു,
ആ അഗ്നിയുടെ പൊരുളറിയാൻ ശ്രമിച്ചു,
അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ വരി ഞാനെഴുതി:
തെളിയാത്ത, കാതരമായ,
കാതലില്ലാത്ത ഒരു വരി,
ഒന്നുമറിയാത്തവന്റെ ശുദ്ധജ്ഞാനം.
പൊടുന്നനേ ഞാൻ കണ്ടു,
താഴുകൾ പൊട്ടിത്തുറക്കുന്ന വാനം,
ആകാശഗോളങ്ങൾ,
തുടിക്കുന്ന തോപ്പുകൾ,
അമ്പുകളും പൂക്കളും തീയും കൊണ്ടരിപ്പക്കണ്ണികളായ
അന്ധകാരം,
കീഴമർത്തുന്ന രാത്രി, പ്രപഞ്ചം.

ഞാൻ, നിസ്സാരൻ,
താരാവൃതശൂന്യതയുടെ ലഹരി തലയ്ക്കു പിടിച്ചവൻ,
നിഗൂഢതയുടെ പ്രതിരൂപമതിൽ കണ്ടവൻ,
ആദിമഗർത്തത്തിന്റെ കേവലാംശമാണു ഞാനെന്നെനിക്കു തോന്നി.
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം ഞാൻ ഭ്രമണം ചെയ്തു,
എന്റെ ഹൃദയം കെട്ടുകളറുത്തു കാറ്റിനൊപ്പം പോയി.


5. ലജ്ജ

ഞാനെന്നൊരാൾ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന്
ഞാനായിട്ടെനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല,
ജീവിക്കാൻ, ജീവിച്ചുപോകാനെനിക്കാവുമെന്നും
എനിക്കറിയുമായിരുന്നില്ല.
എനിക്കതിനെ ഭയമായിരുന്നു, ജീവിതത്തെ.
ഞാൻ കാണപ്പെടുന്നതെനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നില്ല,
ഞാനുണ്ടെന്നറിയപ്പെടുന്നതെനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നില്ല.
ഞാൻ വിളറി, ഞാൻ മെലിഞ്ഞു,
എനിക്കു ശ്രദ്ധ നില്ക്കാതെയായി.
എന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാരുമെന്നെയറിയരുത്,
അതിനാൽ ഞാൻ മിണ്ടിയതേയില്ല,
ആരുമെന്നെ കാണരുതെന്നതിനാൽ
ഞാനൊന്നും കണ്ടതുമില്ല.
ഒരു നിഴൽ പതുങ്ങിപ്പോകുന്നതുപോലെ
ചുമരോരം പറ്റി ഞാൻ നടന്നു.

ചെമ്പിച്ച മേച്ചിലോടുകളിൽ, പുകയിൽ
സ്വയം മറയ്ക്കാൻ ഞാൻ കൊതിച്ചു;
എനിക്കവിടെ നില്ക്കണമായിരുന്നു,
എന്നാലാരും കാണാതെ,
എനിക്കെവിടെയും ചെന്നുകൂടണം,.
എന്നാലൊരകലത്തിൽ;
വസന്തത്തിന്റെ താളത്തിൽ
എന്റെയിരുണ്ട സാന്നിദ്ധ്യമെനിക്കു തളയ്ക്കണമായിരുന്നു.

ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം,.
ഒരു മധുരനാരങ്ങയുടെ അർദ്ധഗോളങ്ങൾ പോലെ
പകലിനെ നെടുകേ പകുക്കുന്ന
ഒരു ചിരിയുടെ ശുദ്ധവിസ്മയം-
കാതരനായി, നിർവീര്യനായി
ആ തെരുവിൽ നിന്നു ഞാൻ മാറിപ്പോയി.
വെള്ളത്തിനത്രയരികത്തായിട്ടും
അതിന്റെ കുളിർമ്മ നുകരാതെ,
തീയ്ക്കത്രയരികത്തായിട്ടും
അതിന്റെ നാളത്തെ മുകരാതെ;
അഭിമാനത്തിന്റെ പൊയ്മുഖമണിഞ്ഞു ഞാൻ നടന്നു,
ഒരു കുന്തം പോലെ മെലിഞ്ഞവനായിരുന്നു,
ധൃഷ്ടനായിരുന്നു ഞാൻ.
എനിക്കു പറയാനുള്ളതാരും കേട്ടില്ല
(ഞാനതിനവസരവും നല്കിയില്ല).

പൊട്ടക്കിണറ്റിൽ വീണുകിടക്കുന്ന നായയുടെ
ആഴം മൂടിയ മോങ്ങലായിരുന്നു,
എന്റെ വിലാപം.


6. പരിത്യക്തൻ

കടലല്ല, കടല്ക്കരയല്ല, കടല്പതയല്ല,
അഭേദ്യസാന്നിദ്ധ്യങ്ങളായ പക്ഷികളല്ല,
അവ മാത്രമല്ല, മറ്റു വിടർന്ന കണ്ണുകളുമല്ല,
ഗ്രഹങ്ങളുള്ളിലൊതുക്കിത്തേങ്ങുന്ന രാത്രിയല്ല,
ജീവജാലങ്ങൾ തിങ്ങുന്ന കാടു മാത്രവുമല്ല,
വേദന, വേദന, മനുഷ്യനപ്പം വേദന.
എന്നാലെന്താണിതിങ്ങനെ?
അക്കാലമൊരു വാളു പോലെ മെലിഞ്ഞവൻ ഞാൻ,
ഇരുട്ടു വീണ കടലിലെ മീൻ പോലിരുണ്ടവൻ,
സഹനത്തിന്റെ പരമാവധി ഞാനെത്തിയിരുന്നു,
ഒറ്റപ്രഹരം കൊണ്ടീ ഗ്രഹത്തെ മാറ്റിപ്പണിയാൻ ഞാൻ കൊതിച്ചു.
അപരാധങ്ങളുടെ കറ പറ്റിയ മൗനത്തിൽ
പങ്കു പറ്റരുതെന്നെനിക്കു തോന്നി.
ഏകാന്തതയിൽ പക്ഷേ, കാര്യങ്ങൾ പിറക്കും, മരിക്കും.
യുക്തി വളർന്നുവളർന്നൊടുവിൽ ഭ്രാന്തിലേക്കെത്തുന്നു.
ഇതൾ വളരുന്നു, പക്ഷേ പനിനീർപ്പൂവാകുന്നില്ല.
ലോകത്തിനുപയോഗപ്പെടാത്ത പൊടിയാണേകാന്തത,
മണ്ണോ വെള്ളമോ മനുഷ്യനോ ഇല്ലാതെ
വെറുതേ കറങ്ങുന്ന കുംഭാരന്റെ ചക്രം.
സ്വന്തം പരാജയത്തിൽ ഞാൻ നിലവിളിച്ചതങ്ങനെയായിരുന്നു.
എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളിലെ ആ രോദനത്തിനെന്തു പറ്റി?
ആരതു കേട്ടു? ആരതിനൊരുത്തരം കൊടുത്തു?
ഏതു വഴിക്കു പിന്നെ ഞാൻ പോയി?
ചുമരുകളിൽ ഞാനെന്റെ തല കൊണ്ടിടിച്ചപ്പോൾ
അവയെനിക്കെന്തു മറുപടി നല്കി?
അതു വന്നുപോകുന്നു, ബലം കെട്ട ഏകാകിയുടെ ശബ്ദം,
അതുരുണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു, ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ ഭയാനകചക്രം,
അതു പുറത്തേക്കു പോകുന്നു, തന്നിലേക്കുതന്നെ മടങ്ങുന്നു,
ആ രോദനം, ആരുമതറിഞ്ഞില്ല,
പരിത്യക്തനായവൻ പോലും.


7. പുസ്തകങ്ങൾ


വിശുദ്ധവും പഴകിമുഷിഞ്ഞതുമായ പുസ്തകങ്ങൾ,
വെട്ടിവിഴുങ്ങിയ, വെട്ടിവിഴുങ്ങുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ,
കീശയിലൊളിപ്പിച്ച രഹസ്യങ്ങൾ:
മാതളം മണക്കുന്ന നീച്ച, പിന്നെ ഗോർക്കി,
അവരായിരുന്നു എന്റെ സഹചാരികൾ,
വെളിച്ചപ്പെടാത്തവർ,
ഗൂഢവൃത്തിക്കാർ.
ഹാ, വിക്തോർ യൂഗോയെന്ന പാറക്കെട്ടിൽ
കിനാവള്ളിയെ സംഹരിച്ചതിന്റെ ശേഷം
ഇടയൻ തന്റെ പ്രണയഭാജനത്തെ വേൾക്കുന്ന ആ മുഹൂർത്തം;
ഗോത്തിക് ശരീരശാസ്ത്രത്തിന്റെ സിരകളിലൂടെ
നോത്രുദാമിലെ കൂനൻ ഒഴുകിനടന്നിരുന്ന കാലം.
ഹൊര്‌​‍ീ  ഇസാക്സിന്റെ മരിയ,
സ്വർഗ്ഗം പോലത്തെ ബംഗ്ളാവുകളിൽ
കെട്ട കാലത്തെ വെളുത്ത ആശ്ലേഷങ്ങൾ,
ആ നുണകളുടെ പഞ്ചാരമധുരത്തിൽ ബുദ്ധി മന്ദിച്ച ഞങ്ങൾ
കപടമില്ലാത്ത കണ്ണീരൊഴുക്കി.

പുസ്തകങ്ങൾ മെടഞ്ഞുപോയി,
പിളർന്നിറങ്ങി, സർപ്പച്ചുറ്റുകളിട്ടു,
പിന്നെ, പതിയെപ്പതിയെ,
വസ്തുക്കൾക്കു പിന്നിൽ,
ചെയ്തികൾക്കു പിന്നിൽ,
ഒരു തിക്തഗന്ധം പോലെ,
ഉപ്പിന്റെ തെളിച്ചത്തോടെ
അറിവിന്റെ വൃക്ഷം
വളർന്നുവന്നു.


8. മരൂരിത്തെരുവിലെ വാടകവീട്


മരൂരി എന്നൊരു തെരുവ്.
പരസ്പരം നോക്കാത്ത, പരസ്പരം ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വീടുകൾ.
എന്നാല്ക്കൂടിയവ ചുമരോടു ചുമരൊട്ടിനില്ക്കുന്നു,
വയുടെ ജനാലകൾ തെരുവു കാണുന്നില്ല,
അവയ്ക്കുരിയാട്ടവുമില്ല.
മൗനമാണവ.

ഹേമന്തത്തിന്റെ വൃക്ഷത്തിൽ നിന്നഴുകിയൊരില പോലെ
ഒരു കടലാസ്സുതുണ്ട് പറന്നുപോകുന്നു.

സായാഹ്നം ഒരസ്തമയത്തിനു തിരി കൊളുത്തുന്നു.
വിരണ്ടുപോയ ആകാശം
പലായനത്തിന്റെ അഗ്നിച്ചിറകുകൾ വിടർത്തുന്നു.

മട്ടുപ്പാവുകൾ കറുത്ത മൂടല്മഞ്ഞു കൈയേറുന്നു.

ഞാനെന്റെ പുസ്തകം നിവർത്തുന്നു.
ഒരു ഖനിക്കുള്ളിലെന്നപോലെ,
നനഞ്ഞാളൊഴിഞ്ഞ ഒരു ഗ്യാലറിയിലെന്നപോലെ
ഞാനിരുന്നെഴുതുന്നു.

വീട്ടിൽ, തെരുവിൽ, വേദനിപ്പിക്കുന്ന നഗരത്തിൽ
ഇപ്പോഴാരുമില്ലെന്നെനിക്കറിയാം.
തടവറയുടെ വാതിലുകൾ തുറന്നുകിടക്കുന്ന,
ലോകം തുറന്നുകിടക്കുന്ന
ഒരു തടവുകാരനാണു ഞാൻ.
അന്തിവെട്ടത്തിലാഴ്ന്നുപോയ
ചിന്താവിഷ്ടനായ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി.
ഞാൻ പിന്നെ ഒരു നൂലപ്പത്തിന്റെ ഇഴയിൽ പിടിച്ചുകയറുന്നു,
എന്റെ കിടക്കയിലേക്കിറങ്ങുന്നു,
നാളെ എന്ന നാളിലേക്കും.


9. റംഗൂൺ 1927


റംഗൂണിൽ ഞാനെത്താൻ വൈകി.
സർവ്വതും എന്നെക്കാത്തുകിടക്കുകയായിരുന്നു-
ചോരയുടെ, പൊന്നിന്റെ, കിനാവുകളുടെ
ഒരു നഗരം,
ഒരു കിരാതവനത്തിൽ നിന്ന്
ശ്വാസം മുട്ടുന്ന നഗരത്തിലേക്കും
അതിന്റെ ദുഷിച്ച തെരുവുകളിലേക്കുമൊഴുകുന്ന
ഒരു നദി,
വെളുത്തവർക്ക് ഒരു വെളുത്ത ഹോട്ടൽ,
സ്വർണ്ണനിറമുള്ളവർക്ക് ഒരു സ്വർണ്ണപ്പഗോഡയും.
അവിടെ നടപ്പതായിരുന്നു,
അവിടെ നടക്കാത്തതും.
വെറ്റിലമുറുക്കുന്നവർ തുപ്പി കറപറ്റിച്ച പടവുകൾ,
നഗ്നതയ്ക്കു മേൽ
പട്ടുകൾ മുറുക്കിയുടുത്ത
ബർമ്മീസ് പെൺകുട്ടികൾ,
അവരുടെ നൃത്തത്തിൽ
ചുവന്ന തീനാവുകളുമൊപ്പമെന്നപോലെ;
അങ്ങാടിയിലേക്കു നൃത്തം ചെയ്യുന്ന ചുവടുകൾ,
തെരുവുകളിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കാലുകൾ.
കടുംവെളിച്ചം, ഉച്ചിയിലെത്തിയ സൂര്യൻ,
എന്റെ തലയിൽ വീണ്‌,
കണ്ണുകളിൽ കടന്ന്,
എന്റെ സിരകളിലൂടെപ്പാഞ്ഞ്,
എന്റെയുടലിന്റെ ഓരോ കോണിലുമെത്തുന്നു,
അപരിമിതമായ ഒരു ഭ്രഷ്ടപ്രണയം
എനിക്കേകുന്നു.

അതങ്ങനെയായിരുന്നു.
മർത്തബാനിലെ ചെളിവെള്ളത്തിനരികെ,
ഇരുമ്പുകപ്പലുകൾക്കരികെ
അവളെ ഞാൻ കണ്ടു;
അവളുടെ കണ്ണുകൾ
ഒരാണിനെത്തേടുകയായിരുന്നു.
അവൾക്കും ഇരുമ്പിന്റെ വിവർണ്ണമിനുക്കമായിരുന്നു,
അവളുടെ മുടിയിഴകൾ
ഇരുമ്പുനൂലുകളായിരുന്നു,
ഇരുമ്പുലാടത്തിലെന്നപോലെ
അതിൽ വെയിലു വീണുതിളങ്ങി.

അതെന്റെ കാമുകിയായിരുന്നു,
എനിക്കറിയാത്തവൾ.

അവളെ നോക്കാതെ
അവൾക്കരികിൽ ഞാനിരുന്നു,
ഞാൻ ഏകനായിരുന്നു,
എനിക്കു വേണ്ടത് പുഴകളോ സന്ധ്യയോ
വിശറികളോ പണമോ ചന്ദ്രനോ ആയിരുന്നില്ല-
എനിക്കു വേണ്ടത് ഒരു പെണ്ണിനെയായിരുന്നു,
കൈകളിലെടുക്കാൻ, മാറോടടുക്കാൻ ഒരു പെണ്ണ്‌,
പ്രേമിക്കാനൊരു പെണ്ണ്‌, കൂടെക്കിടക്കാനൊരു പെണ്ണ്‌,
വെളുത്തത്, കറുത്തത്, വേശ്യ, കന്യക,
മാംസഭോജി, നീലനിറം, ഓറഞ്ചുനിറം,
ഏതുമാവട്ടെ,
എനിക്കവളെ പ്രേമിക്കണം, വെറുക്കണം,
തീന്മേശയിലും കിടക്കയിലും അവളെ വേണം,
എന്നോടത്രയടുത്തായി,
ചുംബിക്കുമ്പോളവളുടെ പല്ലുകൾ കൊള്ളുന്നത്ര അടുത്തായി
അവളെ വേണം,
അവളുടെ പെണ്മണമെനിക്കു വേണം.
നഷ്ടബുദ്ധിയായി അവൾക്കായി ഞാനെരിഞ്ഞു.

ഞാൻ ദാഹിച്ചതിനാവാം
അവളും ദാഹിച്ചത്. അല്ലെന്നുമാവാം.
എന്നാലവിടെ, ആ മാർത്തബാനിൽ,
ഇരുമ്പിൻപുഴക്കരെ,
പെരുമീൻ നിറഞ്ഞു പള്ള വീർത്തൊരു വലപോലെ
പുഴ കയറി രാത്രിയെത്തുമ്പോൾ
ഹതാശരുടെ കയ്ക്കുന്ന ആനന്ദങ്ങളിൽ
മുങ്ങിത്താഴാൻ പോയി,
അവളും ഞാനും.

(നെരൂദ 1920കളിൽ റംഗൂണിൽ ചിലിയുടെ കോൺസൽ ആയിരുന്നു; അക്കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാമുകിയായിരുന്ന ജോസി ബ്ളിസ്സ് എന്ന ബർമ്മക്കാരിയെക്കുറിച്ചുള്ളതാണ്‌ ഈ കവിത.)


10. മതം കിഴക്ക്


അവിടെ, റംഗൂണിൽ വച്ചെനിക്കു മനസ്സിലായി,
പാവം മനുഷ്യന്റെ ശത്രുക്കളാണ്‌
ഏകദൈവത്തെപ്പോലെ ദൈവങ്ങളുമെന്ന്.
വെള്ളത്തിമിംഗലങ്ങളെപ്പോലെ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന
വെൺകല്ലിൽ പടുത്ത ദൈവങ്ങൾ,
ഗോതമ്പു പോലെ പൊന്നു പൂശിയ ദൈവങ്ങൾ,
ജനിച്ചുപോയ അപരാധത്തിനു മേൽ ചുരുട്ടയിട്ട സർപ്പദൈവങ്ങൾ,
ഭീഷണമായ കുരിശ്ശിലെ ക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ
പൊള്ളയായ നിത്യതയുടെ മദിരോത്സവങ്ങൾ നോക്കി മന്ദഹസിക്കുന്ന
നഗ്നരും സുഭഗരുമായ ബുദ്ധന്മാർ,
എല്ലാവരും, ഒരാളൊഴിയാതെല്ലാവരും ഒരുമ്പെട്ടുനില്ക്കുകയായിരുന്നു-
പീഡനമോ പിസ്റ്റളോ കൊണ്ട്
നമുക്കു മേലവരുടെ സ്വർഗ്ഗങ്ങൾ കെട്ടിയേല്പിക്കാൻ,
നമ്മുടെ ഭക്തി വിലയ്ക്കു വാങ്ങാൻ,
അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ ചോരയ്ക്കു തീയിടാൻ.
സ്വന്തം ഭീരുത്വം മൂടിവയ്ക്കാൻ മനുഷ്യർ പണിതെടുത്ത ഘോരദൈവങ്ങൾ...
അവിടെ, റംഗൂണിൽ, കാര്യങ്ങളങ്ങനെയായിരുന്നു,
എവിടെയും നാറ്റമായിരുന്നു, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ,
സ്വർഗ്ഗീയവാണിഭത്തിന്റെ.


11. ആ ജീവിതങ്ങൾ


ഇതെല്ലാമാണു ഞാൻ,
ഇങ്ങനെയൊരു ന്യായീകരണമെഴുതിവച്ചുംകൊണ്ടു
ഞാൻ പറയും. ഇതാണെന്റെ ജീവിതം.
ഇങ്ങനെയല്ല പക്ഷേ, കാര്യങ്ങളെന്ന്
ആർക്കാണറിയാത്തത്?-
ഈ വലയിൽ ഇഴകൾ മാത്രമല്ല പ്രധാനമെന്ന്,
കണ്ണി നൂഴുന്ന വായുവും പ്രധാനമാണെന്ന്.
ശേഷിച്ചതെല്ലാം പതിവുപോലെ പിടി കിട്ടാതെയും പോയി-
ഫെബ്രുവരി മഞ്ഞിലൂടെ മുയലു പോലെ പായുന്ന കാലം,
പിന്നെ പ്രണയം, അതിനെക്കുറിച്ചെന്തു പറയാൻ?
ഒരു നിതംബചലനമായി അതു കടന്നുപോയി,
അതിന്റെ തീച്ചൂടിൽ നിന്നൊരു പിടി ചാരം മാത്രം ശേഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്.
വന്നുപോകുന്ന പലതിന്റെയും കാര്യം ഇതുതന്നെ:
ഒരായുസ്സു മൊത്തം വിശ്വാസത്തോടെ കാത്തിരുന്ന പുരുഷൻ,
ജീവനില്ലാതെ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
അവരൊക്കെക്കരുതി,
പല്ലും കാലും കൈയും ഭാഷയുമുള്ള സ്ഥിതിക്ക്
യോഗ്യരായി കടന്നുപോകേണ്ടൊരേർപ്പാടു മാത്രമാണ്‌
ജീവിതമെന്ന്.
ഈ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണ്‌ ചരിത്രത്തിലായിരുന്നു,
പോയകാലത്തെ വിജയങ്ങളെല്ലാമയാൾ അടുക്കിപ്പിടിച്ചുവച്ചു,
നിത്യജീവിതം തനിക്കുണ്ടെന്നയാൾ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു;
പക്ഷേ ജീവിതമയാൾക്കു നല്കിയതയാൾക്കുള്ള മരണം മാത്രമായിരുന്നു,
ജീവിക്കാതെപോയ കാലവും
ഒടിവിലടക്കാൻ മാത്രമുള്ള മണ്ണും.

ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലത്ര കണ്ണുകൾ
ഇവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു,
താൻ കൊതിച്ചതിനെ വിഴുങ്ങാനവൾ കൊളുത്തിയ അഗ്നി
പക്ഷേ, ദഹിപ്പിച്ചതിവളെത്തന്നെ.

ജീവിതത്തിൽ ഞാനെന്തെങ്കിലും ഓർമ്മിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിതാണ്‌:
ഒരു നദിയുടെ കരയിൽ, ഇന്ത്യയിൽ ഒരപരാഹ്നം.
മജ്ജയും മാംസവുമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെ ദഹിപ്പിക്കുകയാണവർ,
ചിതയിൽ നിന്നുയർന്നത് പുകയോ ആത്മാവോ എന്നെനിക്കറിയില്ല;
ഒടുവിൽ ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല, സ്ത്രീയും തീയും ചിതയും ചാരവും.
ആ മരണത്തിൽ ജീവിച്ചത് രാത്രിയും ജലവും
പുഴയും ഇരുട്ടും മാത്രമായിരുന്നു.


12. മണ്ണേ, എന്നെക്കാത്തുകിടക്കുക


എന്റെ ഗ്രാമ്യനിയോഗത്തിലേക്കെന്നെക്കൊണ്ടുപോവുക, സൂര്യ,
പ്രാക്തനവനങ്ങളിലെ മഴയിലേക്കെന്നെക്കൊണ്ടുപോവുക.
എനിക്കു തിരിയെത്തരികയതിന്റെ പരിമളം,
മാനം പൊഴിക്കുന്ന വാളുകൾ,
പുല്മേടുകളിലെയും കല്പുറങ്ങളിലെയും നിർജ്ജനശൂന്യത,
ആറ്റിറമ്പുകളുടെ നനവും ദേവതാരങ്ങളുടെ ഗന്ധവും,
പെരുമരങ്ങളുടെ വിദൂരനിബിഡതയിൽ
ഹൃദയം പോലെ ത്രസിക്കുന്ന കാറ്റും.

മണ്ണേ, നിന്റെ നിർമ്മലോപഹാരങ്ങളെനിക്കു തിരിയെത്തരിക,
വേരുകളുടെ പ്രൗഢിയിലൂന്നിയുയർന്ന മൗനത്തിന്റെ ഗോപുരങ്ങൾ.
ഞാനാകാതെപോയതിലേക്കെനിക്കു മടങ്ങിപ്പോകണം,
അത്രയുമാഴങ്ങളിൽ നിന്നു മടങ്ങാനെനിക്കു പഠിക്കണം,
പ്രകൃതിയിൽ ജീവിക്കാൻ, ജീവിക്കാതിരിക്കാനെനിക്കാകട്ടെ.
കല്ലുകൾക്കിടയിൽ മറ്റൊരു കല്ലാവാം, ഒരിരുണ്ട കല്ലാവാം ഞാൻ,
പുഴയൊഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന വെറുമൊരു വെള്ളാരങ്കല്ല്.


13. കാവ്യകല

അത്രയും പ്രണയങ്ങൾ, അത്രയും പ്രയാണങ്ങൾ,
ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പിറവിയെടുക്കുന്നതവയിൽ നിന്ന്.
ചുംബനങ്ങളില്ല, ദേശങ്ങളില്ല അവയിലെങ്കിൽ,
ദൗത്യങ്ങൾ തീരാത്തൊരാണവയിലില്ലെങ്കിൽ,
ഓരോ തുള്ളിയിലുമൊരു പെണ്ണവയിലില്ലെങ്കിൽ,
വിശപ്പും തൃഷ്ണയും രോഷവും പാതകളുമില്ലെങ്കിൽ,
പരിചയാവാൻ, അല്ലെങ്കിലൊരു മണിയാവാനവ പോര.
അവയ്ക്കു കണ്ണുകളില്ല, മറ്റു കണ്ണുകളവ തുറക്കുകയുമില്ല,
അനുശാസനങ്ങളുടെ കല്ലിച്ച നാവുകളാണവ.

ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കെട്ടുപിണയലെനിക്കിഷ്ടമായിരുന്നു,
ചോരയിലും പ്രണയത്തിലും നിന്നു ഞാൻ കവിതകൾ കൊത്തി.
പരുക്കൻ മണ്ണിൽ ഞാനൊരു പനിനീർച്ചെടി നട്ടുവച്ചു,
മഞ്ഞിനോടും തീയിനോടും പട വെട്ടി ഞാനൊരു പൂ വിരിയിച്ചു.

പാടിപ്പാടിപ്പോകാനെനിക്കായതുമങ്ങനെ.


14. രാത്രി


യാതൊന്നുമെനിക്കറിയേണ്ട,
സ്വപ്നങ്ങളെനിക്കു കാണേണ്ട,
ഇല്ലാതെയാവാൻ, ജീവനില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ
ആരെന്നെപ്പഠിപ്പിക്കും?

ചോലയൊഴുകുന്നതെങ്ങനെ?
ശിലകൾക്കു സ്വർഗ്ഗമെവിടെ?

ദേശാന്തരം ഗമിക്കുന്ന പറവകൾ
ആകാശത്തു പാതകൾ ഗണിച്ച്,
ഉറഞ്ഞ കടലുകൾക്കു മേൽ
ചിറകേറും വരെ നിശ്ചേഷ്ടനാവുക.

ഒരു ഭൂഗർഭനഗരം പോലെ
അനക്കമറ്റുകിടക്കുക,
സ്വന്തം തെരുവുകൾ മടുത്ത,
മണ്ണിനടിയിൽ മറഞ്ഞ,
ഉണ്ടെന്നാർക്കുമറിയാത്ത നഗരം.
അതിനു കൈകളില്ല, ചന്തകളില്ല,
അതിനു തിന്നാൻ സ്വന്തം മൗനം.

പിന്നെയൊരു ബിന്ദുവിൽ വച്ചദൃശ്യനാവുക,
വാക്കുകളില്ലാതെ സംസാരിക്കുക,
ചില മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്നതു മാത്രം,
ഒരു നിഴലിന്റെ ചിറകടി മാത്രം കേൾക്കുക.


15. ചൂളമടിക്കേണമെന്നില്ല

ഒറ്റയ്ക്കാവാൻ,
ഇരുട്ടത്തു ജീവിക്കാൻ
ചൂളമടിക്കേണമെന്നില്ല.

പുറത്തു ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ,
പരന്ന മാനത്തിനടിയിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ,
പൊടുന്നനേ നമുക്ക്
നമ്മുടെ നമ്മുടെ സ്വത്വങ്ങൾ ഓർമ്മ വരുന്നു,
നമ്മുടെ സ്വകാര്യസ്വത്വം, നമ്മുടെ നഗ്നസ്വത്വം,
തന്റെ നഖങ്ങൾ വളരുന്നതറിയുന്നതതുമാത്രം,
തന്റെ മൗനമേതുവിധമെന്നറിയുന്നതതുമാത്രം,
തന്റെ എളിയ വാക്കുകൾ വരുന്നതെവിടുന്നെന്നും.
ഇതാ, ഏവർക്കുമറിയുന്നൊരു പെഡ്രോ,
പകൽവെളിച്ചത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നയാൾ,
ഇതാ, പര്യാപ്തയായൊരു ബെരെനീസ്,
എന്നാലുള്ളിൽ,
പ്രായത്തിനും വേഷത്തിനുമടിയിൽ,
നമുക്കിപ്പോഴും പേരില്ല,
പുറമേ കാണുന്നപോലെയുമല്ല നാം.
കണ്ണുകളടയുന്നതുറങ്ങാൻ മാത്രമല്ല,
ഒരേ ആകാശം കാണാതിരിക്കാൻ കൂടിയാണ്‌.

നമുക്കു മടുപ്പാകുന്നു,
പള്ളിക്കൂടത്തിൽ മണിയടിക്കുന്നതു കേട്ടപോലെ
നാം മടങ്ങുന്നു,
മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പൂവിലേക്ക്,
എല്ലിലേക്ക്, പാതിമറഞ്ഞ വേരിലേക്ക്;
അവിടെ നാം പിന്നെയും നാം തന്നെയാവുന്നു,
നിർമ്മലമായ, നാം മറന്ന സ്വത്വങ്ങൾ,
അവനവന്റെ ചർമ്മത്തിന്റെ നാലു ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ,
ജനനമരണങ്ങളുടെ ഇരട്ടബിന്ദുക്കൾക്കിടയിൽ,
അവനവന്റെ നേരുറ്റ സത്തകൾ.


16. ഓർമ്മ


എല്ലാം ഞാനോർമ്മിച്ചെടുക്കണം,
പുല്ക്കൊടികൾ,
അടുക്കു തെറ്റിയ സംഭവങ്ങളുടെ തുടർച്ചകൾ,
ഇളവെടുത്തയിടങ്ങൾ,
അനന്തതയിലേക്കു പോകുന്ന തീവണ്ടിപ്പാളങ്ങൾ,
വേദനയുടെ പ്രതലങ്ങൾ-
എല്ലാറ്റിനും ഞാൻ കണക്കു വയ്ക്കണം.

ഒരു പനിനീർപ്പൂമൊട്ടു ഞാനൊന്നു സ്ഥാനം മാറ്റി വച്ചുപോയാൽ,
രാത്രിയെ മുയലെന്നു ധരിച്ചുപോയാൽ,
അല്ലെങ്കിലെന്റെ ഓർമ്മയുടെ ഒരു ചുമരങ്ങനെതന്നെ
ഇടിഞ്ഞുവീണാലും,
എല്ലാം വീണ്ടും ഞാൻ കരുപ്പിടിപ്പിക്കണം,
വായു, ആവി, ഇലകൾ, ഭൂമി, മുടിയിഴകൾ,
ഇഷ്ടികകൾ, തറച്ചുകേറിയ മുള്ളുകൾ,
ചിറകുകളുടെ വേഗതയും.

കവിയോടു കരുണ വേണമേ!
മറവിയിലെന്നും ഞാൻ മുമ്പനായിരുന്നു,
പിടി കിട്ടാത്തവയേ
എന്റെ കൈകൾക്കു പിടി കിട്ടിയുള്ളു,
ഇല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം മാത്രം
ഉപമകൾ കണ്ടെത്താവുന്ന
അസ്പൃശ്യവസ്തുക്കൾ.

പുക ഒരു പരിമളമായിരുന്നു,
പരിമളമോ, പുക പോലെ ചിലതും,
എന്റെ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ടു ജീവൻ വച്ചിരുന്ന
നിദ്രാധീനമായൊരുടലിന്റെ ചർമ്മം.
എന്നാലെന്നോടേതുനാളെന്നു ചോദിക്കരുതേ,
ഞാൻ കണ്ട കിനാവിന്റെ പേരും ചോദിക്കരുതേ-
ഒരു നാടുമെത്താത്ത പാതകളളക്കാനെനിക്കാവില്ല,
സത്യത്തിന്റെ രൂപം മാറിയെന്നാവാം,
പകലതിനെ കെടുത്തിവച്ചുവെന്നാകാം,
അലയുന്നൊരു വെളിച്ചമാവാൻ,
രാത്രിയിലൊരു മിന്നാമിന്നിയാവാൻ.


17. മേശപ്പുറത്തെ വിഭവങ്ങൾ


മൃഗങ്ങൾ തീറ്റയെടുക്കുന്നതെത്ര ചന്തത്തോടെ

ഞാനൊരിക്കൽ മൃഗങ്ങൾ തീറ്റയെടുക്കുന്നതു നോക്കിനിന്നു.
പുള്ളിപ്പുലിയെ ഞാൻ കണ്ടു,
ഗർവിഷ്ഠൻ, ദ്രുതപാദങ്ങൾ ചേർന്നവൻ,
കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന സൗന്ദര്യം കെട്ടുപൊട്ടിച്ചു കുതിക്കുന്നു,
ഷഡ്ഭുജങ്ങൾ പുള്ളി കുത്തിയൊരുടൽ
പൊന്നും പുകയും പോലെ ഒളിവെട്ടിപ്പായുന്നു,
ഇരയുടെ മേല്ച്ചെന്നുവീഴുന്നു,
തീ വിഴുങ്ങുമ്പോലതിനെ വിഴുങ്ങുന്നു,
വെടിപ്പായി, അലമ്പുകളില്ലാതെ,
പിന്നെയവൻ മടങ്ങുന്നു,
അഴുക്കുകൾ പറ്റാതെ, നിവർന്നുനടന്ന്, ശുദ്ധനായി,
ഇലകളുടേയും ചോലകളുടേയും ലോകത്തേക്ക്,
വാസനിക്കുന്ന പച്ചപ്പിന്റെ കുടിലദുർഗ്ഗത്തിലേക്ക്.

അതികാലത്തിറങ്ങുന്ന ജന്തുക്കളെ
പുല്പരപ്പിൽ ഞാൻ കണ്ടു,
മഞ്ഞുതുള്ളിയിറ്റുന്ന കവരക്കൊമ്പുകൾ വെളിച്ചത്തിൽ കാട്ടി,
പുഴ പാടുന്ന പാട്ടിൻ താളത്തിലവ മേഞ്ഞുനടക്കുന്നു.

ഇളമ്പുല്ലു കൊറിക്കുന്ന മുയലിനെ ഞാൻ കണ്ടു,
തളർച്ചയറിയാത്ത, മൃദുലമായ മുഖങ്ങൾ,
കറുപ്പും വെളുപ്പും നിറത്തിൽ,
പൊൻനിറത്തിൽ, മണൽനിറത്തിൽ,
പച്ചത്തകിടിക്കു മേല്കൂടി നീങ്ങിനീങ്ങിപ്പോകുന്ന ശുചിത്വം.

പിന്നെ ഞാൻ വമ്പനായ ആനയെ കണ്ടു-
ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കൂമ്പുകൾ
അവൻ തന്റെ തുമ്പി കൊണ്ടു മണത്തുപിടിക്കുന്നതും
പിഴുതെടുക്കുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.
കൂടാരം പോലുള്ള അവന്റെ മനോഹരമായ ചെവികൾ
ആനന്ദം പൂണ്ടു ത്രസിക്കുമ്പോൾ എനിക്കു മനസ്സിലായി,
സസ്യലോകവുമായി സമ്പർക്കപ്പെടുകയാണവനെന്ന്,
കന്നിമണ്ണു തനിക്കായി കരുതിവച്ചതു കൈക്കൊള്ളുകയാണ്‌
നിഷ്കളങ്കനായ ആ ജീവിയെന്ന്.

മനുഷ്യർ ഇങ്ങനെയല്ല

ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല പക്ഷേ, മനുഷ്യന്റെ പെരുമാറ്റം.
അവൻ തിന്നുമിടങ്ങൾ ഞാൻ കണ്ടു,
അവന്റെ അടുക്കളകൾ,
അവന്റെ കപ്പലിന്റെ തീന്മുറി,
ക്ലബ്ബുകളിലും നഗരപ്രാന്തങ്ങളിലും അവന്റെ ഭക്ഷണശാലകൾ,
അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ലക്കുകെട്ട ആർത്തികളിൽ
ഈ ഞാനും പങ്കു ചേർന്നിരുന്നു.
അവൻ തന്റെ ഫോർക്കെടുത്തു വീശുന്നു,
എണ്ണയ്ക്കു മേൽ വിന്നാഗിരിയെടുത്തു തൂവുന്നു,
മാനിന്റെ വാരിയിറച്ചിയിൽ അവൻ വിരലുകളാഴ്ത്തുന്നു,
ഘോരമായ ചാറുകളിൽ അവൻ മുട്ടകൾ പൊട്ടിച്ചൊഴിക്കുന്നു,
ജീവന്റെ തുടിപ്പു മാറാത്ത അടിക്കടല്ജീവികളെ
അവൻ പച്ചയ്ക്കു കടിച്ചുകീറി വിഴുങ്ങുന്നു,
ചെന്തൂവലുകാരനായ കിളിയെ അവൻ വേട്ടയാടിപ്പിടിക്കുന്നു,
പതറുന്ന മീനിനെ അവൻ മുറിപ്പെടുത്തി,
പാവം ചെമ്മരിയാടിന്റെ കരളിൽ ഇരുമ്പു കുത്തിയിറക്കി,
തലച്ചോറുകളും നാവുകളും വൃഷണങ്ങളും അരച്ചുപൊടിച്ചു,
കോടിക്കോടി മൈലുകൾ നീളുന്ന നൂലപ്പങ്ങളിൽ,
ചോര വാലുന്ന മുയലുകളിൽ, കുടല്മാലകളിൽ
അവൻ തന്നെത്തന്നെ കൂട്ടിപ്പിണച്ചു.

എന്റെ ബാല്യത്തിൽ ഒരു പന്നിയെ കൊല്ലുന്നതു കണ്ടു

എന്റെ ബാല്യത്തിനിനിയും കണ്ണീരു തോർന്നിട്ടില്ല.
സംശയങ്ങൾ തീരാത്ത ആ തെളിഞ്ഞ നാളുകളിൽ
ഒരു പന്നിയുടെ ഇരുണ്ട ചോര കറ പറ്റിച്ചിരിക്കുന്നു,
കേറിക്കേറിപ്പോകുന്നൊരാർത്തനാദം
പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ദൂരങ്ങളിൽ നിന്നിന്നുമെത്തുന്നു.

മീനിനെ കൊല്ലൽ

പിന്നെ സിലോണിൽ വച്ചു ഞാൻ മീൻ മുറിക്കുന്നതു കണ്ടു,
നീലമീൻ, തെളിഞ്ഞ മഞ്ഞനിറത്തിലെ മീൻ,
തിളങ്ങുന്ന വയലറ്റ് മീൻ, മിനുങ്ങുന്ന ചെതുമ്പലുകൾ.
ജീവനോടവയെ വെട്ടിമുറിച്ചുവില്ക്കുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു,
ജീവനുള്ള ഓരോ മീൻതുണ്ടവും
നിധി പോലെ കൈകളിൽ കിടന്നു തുടിച്ചു,
കത്തിയുടെ വിളർത്ത, കൊല്ലുന്ന വായ്ത്തലയിലൂടെ
അവ ചോര വാർത്തു,
പ്രാണവേദനയ്ക്കിടയിലും അവയ്ക്കാഗ്രഹം
ദ്രവാഗ്നിയും മാണിക്യങ്ങളും ചൊരിയാനാണെന്നപോലെ.






2018, മാർച്ച് 13, ചൊവ്വാഴ്ച

സ്ബിഗ്നിയെഫ് ഹെർബെർട്ട് - ഗദ്യകവിതകള്‍


ZbignewHerbert_NewBioImage_Credit-AnnaBeataBohdziewicz


1. വയലിൻ


വയലിൻ നഗ്നയാണ്‌. ആകെ ശോഷിച്ചതാണതിന്റെ കൈകൾ. ആ കൈകൾ കൊണ്ടു സ്വയം മറയ്ക്കാൻ പണിപ്പെടുകയാണത്. നാണക്കേടും തണുപ്പും കൊണ്ടു തേങ്ങുകയാണത്. അതാണു കാര്യം. അല്ലാതെ സംഗീതനിരൂപകന്മാർ പറയുന്നപോലെ ഭംഗി വരുത്താൻ നോക്കുകയൊന്നുമല്ല. അത് സത്യമേയല്ല.


2. രാജകുമാരി


നിലത്തു കമിഴ്ന്നുകിടക്കാനായിരുന്നു രാജകുമാരിക്കേറെയിഷ്ടം. നിലത്തിനു പൊടിയുടെ മണമായിരുന്നു, പിന്നെ മെഴുകിന്റെ, ഇന്നതെന്നറിയാത്ത പലതിന്റെ. തറയോടുകൾക്കിടയിലെ വിടവുകളിൽ രാജകുമാരി തന്റെ നിധികൾ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചിരുന്നു- ഒരു ചുവന്ന കക്കായോട്ടി, ഒരു വെള്ളിനൂലിഴ, പിന്നെ, ഞാൻ ആണയിട്ടുപോയതിനാൽ പുറത്തു പറയരുതാത്തതൊന്നും.


3. കുടിയന്മാർ


ഒറ്റയിറക്കിന്‌ അടിമട്ടു വരെ കുടിക്കുന്നവരെയാണ്‌ കുടിയന്മാർ എന്നു പറയുക. പക്ഷേ അടിമട്ടിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ പ്രതിഫലിച്ചു കാണുമ്പോൾ അവരൊന്നു ചൂളിപ്പോകുന്നു. കുപ്പിയുടെ ചില്ലിലൂടെ അവർ വിദൂരലോകങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. തലയ്ക്കല്പം കൂടി ബലവും അഭിരുചി മറ്റൊന്നുമായിരുന്നെങ്കിൽ അവർ വാനനിരീക്ഷകരായേനെ.


4. വസ്തുക്കൾ

അചേതനവസ്തുക്കൾക്ക് ഒരിക്കലും പിഴ പറ്റാറില്ല; നിർഭാഗ്യമെന്നു  പറയട്ടെ, ഒന്നിന്റെ പേരിലും നമുക്കവയെ പഴി പറയാനും പറ്റില്ല. കസേര ഒരു കാലിൽ നിന്നു മറ്റേക്കാലിലേക്കു മാറുന്നതായോ കട്ടിൽ പിൻകാലുകളിൽ എഴുന്നേറ്റു നില്ക്കുന്നതായോ ഞാൻ ഇന്നേവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. മേശകളാണെങ്കിൽ നിന്നുനിന്നു തളർന്നാല്പോലും മുട്ടു മടക്കാൻ തുനിയാറില്ല. പ്രബോധനപരമായ പരിഗണനകളാലാണ്‌ വസ്തുക്കൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതെന്നാണ്‌ എന്റെ സംശയം: നമ്മുടെ സ്ഥിരതയില്ലായ്മയ്ക്ക് നമ്മെ അവ നിരന്തരം കുറ്റപ്പെടുത്തുകയാവാം.


5. ഹാർപ്സിക്കോർഡ്

കറുത്ത ചട്ടത്തിൽ വാൾനട്ടുപലക തറച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരലമാരയാണെതെന്നതാണു വാസ്തവം. നിങ്ങൾക്കു തോന്നാം, മഞ്ഞ പടരുന്ന കത്തുകളും, ജിപ്സിനാണയങ്ങളും നാടകളും ഇട്ടുവയ്ക്കാനുള്ളതാണതെന്ന്- എന്നാലതിലൊന്നുമില്ല, വെള്ളിയിലകളുടെ പൊന്തയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയ ഒരു കുയിലല്ലാതെ.


6. ശംഖ്


അച്ഛനും അമ്മയും ഉറങ്ങുന്ന മുറിയിലെ കണ്ണാടിയ്ക്കു മുന്നിൽ ഇളംചുവപ്പുനിറത്തിലുള്ള ഒരു ശംഖ് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ പതുങ്ങിച്ചെന്ന് ഒറ്റപ്പിടുത്തത്തിന്‌ അതെടുത്തു കാതിൽ വച്ചു. അതിന്റെ ഏകതാനമായ രോദനം എവിടെയെങ്കിലും മുറിയുന്നുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയണമായിരുന്നു. അന്നു ചെറുതാണെങ്കിലും എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, നിങ്ങൾ ഒരാളെ എത്രകണ്ടു സ്നേഹിച്ചോട്ടെ, അങ്ങനെയൊരു കാര്യമേ നിങ്ങൾ മറന്നുപോകുന്ന നിമിഷങ്ങളും ഉണ്ടാകാമെന്ന്.


7. വായനശാലയിൽ നടന്നത്


സ്വർണ്ണമുടിയുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി ഒരു കവിതയ്ക്കു മേൽ കുനിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്‌. കുന്തം പോലെ കൂർത്ത  പെൻസിൽ കൊണ്ട് അവൾ വാക്കുകളെ വെളുത്ത കടലാസ്സിലേക്കു പകർത്തുന്നു, അവയെ വരികളും വിരാമങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളുമായി വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. വീണുപോയ ഒരു കവിയുടെ വിലാപമിതാ, ഉറുമ്പുകൾ തിന്നുതീർത്ത ഉടുമ്പിനെപ്പോലെ.

വെടിയൊച്ചകൾക്കിടയിൽ ഞങ്ങളവനെ താങ്ങിയെടുത്തുകൊണ്ടു പോകുമ്പോൾ ചൂടു വിടാത്ത അവന്റെ ഉടൽ വചനത്തിൽ ഉയിർത്തെഴുന്നേല്ക്കുമെന്നായിരുന്നു എന്റെ വിശ്വാസം. ഇന്നിപ്പോൾ വാക്കുകൾ മരിക്കുന്നതു കണ്ടുനില്ക്കുമ്പോൾ ജീർണ്ണതയ്ക്കതിരില്ലെന്നു ഞാനറിയുന്നു. നമ്മൾ അവശേഷിപ്പിച്ചുപോകുന്നത് കറുത്ത മണ്ണിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വാക്കുകളുടെ തുണ്ടുകൾ മാത്രമായിരിക്കും. ഇല്ലായ്മയ്ക്കും ചാരത്തിനും മേൽ ചില സ്വരചിഹ്നങ്ങൾ.


8. കടന്നൽ

തേനും പഴവും പൂക്കളുടെ പടമുള്ള മേശവിരിയും ഒറ്റവലിയ്ക്കു ചുഴറ്റിയെടുത്തപ്പോൾ കടന്നൽ പറന്നുപോകാൻ ഒരു ശ്രമം നടത്തി. ജനാലകളിലെ കമ്പിവലകളുടെ പുകമറയിൽ കുരുങ്ങി ഏറെനേരമത് മുരണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിലത് ഒരു ജനാലയ്ക്കലെത്തി. ജനാലയുടെ തണുത്ത കട്ടിച്ചില്ലിൽ തളരുന്ന ദേഹം കൊണ്ട് പിന്നെയും പിന്നെയുമതിടിച്ചു. അതിന്റെ ചിറകുകളുടെ ഒടുവിലത്തെ ഇളക്കത്തിൽ മയങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു, നമ്മുടെ അഭിലാഷങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്കു നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു കാറ്റുയർത്താൻ ഉടലിന്റെ പ്രക്ഷുബ്ധതയ്ക്കു കഴിയുമെന്ന വിശ്വാസം.

താൻ സ്നേഹിക്കുന്നവളുടെ ജനാലയ്ക്കു ചുവട്ടിൽ നിന്നവനേ, ഒരു പീടികയുടെ കണ്ണാടിയലമാരയിൽ സന്തോഷം കണ്ടവനേ- ഈ മരണത്തിന്റെ വിഷമുള്ളെടുത്തുകളയാൻ തനിയ്ക്കാവുമെന്നു കരുതുന്നുണ്ടോ?


9. ഭ്രാന്തി


അവളുടെ എരിയുന്ന നോട്ടം ഒരാശ്ളേഷത്തിലെന്നപോലെ എന്നെ അണച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. വാക്കുകളിൽ സ്വപ്നങ്ങൾ കൂട്ടിക്കലർത്തി അവളുച്ചരിക്കുന്നു. അവളെന്നെ മാടിവിളിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തോടെ ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ കൂട്ടിക്കെട്ടിയിരിക്കുകയാണ്‌ നിങ്ങളുടെ വാഹനമെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്കു സന്തോഷം കിട്ടും. മേഘങ്ങൾക്കു മുല കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ ശാന്തയാണ്‌; എന്നാൽ ആ ശാന്തത കഴിയുമ്പോൾ അവൾ കടലോരത്തോടിനടക്കുന്നു, വായുവിൽ കൈകളെടുത്തെറിയുന്നു.

എന്റെ ചുമലുകളിൽ ചവിട്ടിനില്ക്കുന്ന രണ്ടു മാലാഖമാരെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതിഫലിച്ചു ഞാൻ കാണുന്നു: വിരുദ്ധോക്തിയുടെ വിളറിയ, ദ്രോഹിക്കുന്ന മാലാഖയും സ്കിസോഫ്രേനിയയുടെ ബലിഷ്ഠനായ, സ്നേഹിക്കുന്ന മാലാഖയും.


10. ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരുടെ പറുദീസ


ഒരു ഇംഗ്ളീഷ് പാർക്കിലേതുപോലെ ശ്രദ്ധയോടെ കോതിനിർത്തിയ മരങ്ങൾ ഇരുവശവും നിരന്നുനില്ക്കുന്ന നടപ്പാതകൾ, നീണ്ട നടപ്പാതകൾ. ഇടയ്ക്കൊരു മാലാഖ അതുവഴി കടന്നുപോകുന്നതു കാണാം. അയാളുടെ മുടി ശ്രദ്ധയോടെ കോതിവച്ചിരിക്കുന്നു, അയാളുടെ ചിറകുകളിൽ നിന്ന് ലാറ്റിന്റെ മർമ്മരം പൊഴിയുന്നു. തർക്കവാക്യം എന്നു പേരായി, വെടിപ്പുള്ള ഒരു സംഗീതോപകരണം അയാൾ കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ ചടുലചലനം കൊണ്ട് മണ്ണോ വായുവോ ഒന്നിളകുന്നപോലുമില്ല. നന്മകളുടെ, സദ്ഗുണങ്ങളുടെ, ആദിരൂപങ്ങളുടെ, തീർത്തും ഭാവനാതീതമായ മറ്റു പലതിന്റെയും ശിലാചിഹ്നങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നിശ്ശബ്ദനായി അയാൾ കടന്നുപോകുന്നു. അയാൾ ഒരിക്കലും കാഴ്ചയിൽ നിന്നു മായുന്നുമില്ല, പരിപ്രേക്ഷ്യം എന്നൊന്ന് ഇവിടെയില്ലല്ലോ. വാദ്യവൃന്ദങ്ങളും ഗായകസംഘങ്ങളും നിശ്ശബ്ദരാണെങ്കിലും സംഗീതം സന്നിഹിതവുമാണ്‌. ഇവിടം ശൂന്യമാണ്‌. ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരുടെ സംസാരം വിപുലമാണ്‌. അതും ഒരു തെളിവായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.


11. പരേതർ


കാറ്റും വെളിച്ചവും കടക്കാത്തൊരിടത്ത് ഒതുങ്ങിക്കഴിയേണ്ടിവന്നതിന്റെ ഫലമായി അവരുടെ മുഖങ്ങളപ്പാടെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. സംസാരിക്കാൻ അവർക്കത്ര കൊതിയുണ്ടെങ്കിലും പൂഴിമണ്ണ്‌ അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വല്ലപ്പോഴുമേ അവർ കൈ മുറുക്കി വായുവിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് കൈക്കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ വിലക്ഷണമായി തല പൊക്കാൻ നോക്കുന്നുള്ളു. തങ്ങളുടെ അവസ്ഥയുമായി, തങ്ങൾ വസ്തുക്കളാണെന്ന അവസ്ഥയുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ അവർക്കിനിയും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.


12. നരകം


മുകളിൽ നിന്നു നോക്കിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ: ഒരു ചിമ്മിനി, ആന്റിന, ചുളുങ്ങിവളഞ്ഞ തകരമേല്ക്കൂര. ഒരു വട്ടജനാലയിലൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കാണാം: ചന്ദ്രൻ പിൻവലിക്കാൻ വിട്ടുപോയ നിലാവിഴകളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയവൾ, അപവാദക്കാരുടെയും എട്ടുകാലികളുടെയും കൈയിൽ പെട്ടുപോയവൾ. അതിലും താഴേക്കു പോയാൽ ഒരു സ്ത്രീ കത്തു വായിക്കുന്നതു കാണാം; അവർ പൌഡറിട്ട് മുഖം തണുപ്പിച്ചിട്ട് പിന്നെയും വായന തുടരുന്നു. ഒന്നാം നിലയിൽ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ചിന്താകുലനായി ചാലിടുന്നു: കടിച്ചുമുറിച്ച ഈ ചുണ്ടുകളും വാറു വിട്ട ഷൂസുമായി ഞാനെങ്ങനെ പുറത്തേക്കിറങ്ങും? താഴത്തെ കഫേയിൽ ആരെയും കാണാനില്ല; നേരം പുലർന്നിട്ടേയുള്ളു.

ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും മാത്രം. അവർ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അയാൾ പറയുകയാണ്‌: “നാമെന്നും ഒരുമിച്ചായിരിക്കും. വെയ്റ്റർ, ഒരു കട്ടൻ കാപ്പിയും ഒരു നാരങ്ങാവെള്ളവും.” വെയ്റ്റർ കർട്ടനു പിന്നിലേക്കു പോകുന്നു; അവിടെയെത്തിയതും അയാൾക്കു ചിരിയടക്കാൻ പറ്റാതാവുന്നു.


13. കൊച്ചുപട്ടണം

പകൽ പഴങ്ങളും കടലുമുണ്ട്, രാത്രിയിൽ നക്ഷത്രങ്ങളും കടലുമുണ്ട്. പ്രസന്നമായ വർണ്ണങ്ങളുടെ കുമ്പിളാണ്‌ ഡി ഫ്യോറി* തെരുവ്. നട്ടുച്ച. സൂര്യനതിന്റെ വെള്ളവടി കൊണ്ട് പച്ചത്തണലുകളിൽ തല്ലുന്നു. ഒരു ലോറൽ തോട്ടത്തിൽ ഉഴവുകാളകൾ നിഴലുകൾക്കു സ്തുതിഗീതം പാടുന്നു. ഞാനെന്റെ പ്രണയം തുറന്നുപറയാൻ ആ മുഹൂർത്തം തിരഞ്ഞെടുത്തു. കടൽ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല, കൊച്ചുപട്ടണമാവട്ടെ, അത്തിപ്പഴങ്ങൾ വില്ക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ മാറിടം പോലെ ഉയർന്നുതാഴുന്നു.

*റോം നഗരമദ്ധ്യത്തിൽ രാവും പകലും സജീവമായ ഒരു തെരുവ്


14. മതിൽ


മതിൽ പിന്നിലായി ഞങ്ങൾ നില്ക്കുന്നു. വധശിക്ഷയ്ക്കു വിധിക്കപ്പെട്ടവന്റെ കുപ്പായം പോലെ ഞങ്ങളുടെ യൗവനം ഞങ്ങളിൽ നിന്നെടുത്തുമാറ്റിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കാത്തുനില്ക്കുന്നു. തടിച്ച വെടിയുണ്ട ഞങ്ങളുടെ പിടലികളിൽ തറയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പായി പത്തോ ഇരുപതോ കൊല്ലം കടന്നുപോകുന്നു. മതിൽ ഉയർന്നതും ബലത്തതുമാണ്‌. മതിലിനു പിന്നിൽ ഒരു മരവും ഒരു നക്ഷത്രവുമുണ്ട്. മരം വേരുകൾ കൊണ്ട് മതിൽ പൊന്തിക്കാൻ നോക്കുകയാണ്‌. നക്ഷത്രം ഒരു ചുണ്ടെലിയെപ്പോലെ മതിൽ കരളുകയാണ്‌. ഒരു നൂറ്‌, ഇരുന്നൂറു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാൽ ഒരു കിളിവാതിൽ തുറന്നുവന്നുവെന്നുവരാം.


15. ചെന്നായയും ആട്ടിൻകുട്ടിയും

പിടിച്ചേ- എന്നുപറഞ്ഞിട്ട് ചെന്നായ കോട്ടുവായിട്ടു. ആട്ടിൻകുട്ടി കണ്ണീരു തുളുമ്പുന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ചെന്നായയെ നോക്കി- അങ്ങയ്ക്കെന്നെ തിന്നുകതന്നെ വേണോ? അതൊഴിവാക്കാൻ വഴിയൊന്നുമില്ലേ?

-കഷ്ടമേ, വേറേ വഴിയില്ല. എല്ലാ യക്ഷിക്കഥകളുടേയും പോക്കിങ്ങനെയല്ലേ: ഒരിക്കൽ ഒരിടത്ത് വികൃതിയായ ഒരാട്ടിൻകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു; അത് അമ്മയിൽ നിന്ന് കൂട്ടം പിരിഞ്ഞുപോയി. കാട്ടിൽ വച്ചത് കൂറ്റനും ക്രൂരനുമായ ഒരു ചെന്നായയെ കണ്ടുമുട്ടി. അവൻ...

-ക്ഷമിക്കണേ, ഇത് കാടല്ല, എന്റെ ഉടമസ്ഥന്റെ വീട്ടുവളപ്പാണ്‌. ഞാൻ അമ്മയിൽ നിന്നു കൂട്ടം തെറ്റി വന്നതുമല്ല. ഞാൻ അനാഥയാണ്‌. എന്റെ അമ്മയേയും ചെന്നായ തിന്നുകയായിരുന്നു.

-അതു കാര്യമാക്കേണ്ട. നിന്റെ മരണശേഷം ഉദ്ബുദ്ധസാഹിത്യമെഴുതുന്നവർ നിന്റെ കാര്യം ഏറ്റെടുത്തോളും. കഥയുടെ ചട്ടക്കൂടും ലക്ഷ്യവും ഗുണപാഠവുമൊക്കെ അവർ കുത്തിയിരുന്നെഴുതിയുണ്ടാക്കും. എന്നെ അന്യായമായങ്ങു വിമർശിക്കരുതേ. ക്രൂരനായ ചെന്നായയാവുക എന്നാൽ എത്ര ബാലിശമാണെന്നത് നിനക്കറിയില്ല. ആ ഈസോപ്പില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങളിവിടെ കുത്തിയിരുന്ന് സൂര്യാസ്തമയം കണ്ടേനെ. അതെനിക്കൊരു ലഹരിയായിരുന്നു.

അതെ, എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളേ. ചെന്നായ ആ ആട്ടിൻകുട്ടിയെ കൊന്നുതിന്നിട്ട് കിറിയും നക്കി. എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളേ, ചെന്നായയുടെ പിന്നാലെ പോകരുതേ. ഒരു ഗുണപാഠത്തിനു വേണ്ടി സ്വയം ബലിയാടാകരുതേ.


16. കരടികൾ

കരടികളെ തവിട്ടെന്നും വെളുപ്പെന്നും പാദങ്ങളെന്നും തലയെന്നും ഉടലെന്നും വിഭജിക്കാം. അവയ്ക്ക് ചൊടിയുള്ള മോന്തയും കടുകുമണികൾ പോലത്തെ കണ്ണുകളുമുണ്ട്. അമിതഭക്ഷണം അവയുടെ ബലഹീനതയാണ്‌. അവയ്ക്കു സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് തീരെ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമല്ല; ഏതു നേരവും അവയ്ക്ക് കാട്ടിൽ കിടന്നുറങ്ങിയാൽ മതി. തേൻ ശേഖരിച്ചുവച്ചതു തീരുമ്പോൾ തലയ്ക്കു മേല്‍  പാദങ്ങൾ വച്ചുകൊണ്ട് ദുഃഖാർത്തമായി അവയുടെ ഒരു നില്പുണ്ട്! വിന്നി-ദ-പൂ-വിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന കുട്ടികൾ അവയ്ക്കു വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യും; എന്നാൽ ഒരു വേട്ടക്കാരൻ കാട്ടിൽ പാഠും പതുങ്ങിയും നടക്കുന്നുണ്ട്, ആ രണ്ടു കൊച്ചുകണ്ണുകൾക്കിടയിൽ അയാൾ തന്റെ തോക്കിന്റെ ഉന്നം കാണുകയാണ്‌.


17. മുത്തശ്ശൻ
അദ്ദേഹം ദയാലുവായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‌ കാനറിപ്പക്ഷികളേയും കുഞ്ഞുങ്ങളേയും ഇഷ്ടമായിരുന്നു, നീണ്ടുനീണ്ടുപോകുന്ന  കുർബാനകൾ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മിഠായികൾ കഴിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും പറഞ്ഞു: മുത്തശ്ശന്‌ പൊന്നുപോലത്തെ ഹൃദയമാണ്‌. ഒടുവിൽ ഒരുനാൾ ആ ഹൃദയത്തിനു മേൽ മഞ്ഞു മൂടി. മുത്തശ്ശൻ മരിച്ചു. അദ്ദേഹം തന്റെ ദയാമയവും തന്റെ മേൽ ശ്രദ്ധാലുവുമായ ഉടലിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു പ്രേതമായി.


18. ഏഴു മാലാഖമാർ

ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ഏഴു മാലാഖമാർ പ്രത്യക്ഷരാവുന്നു. കതകിനു മുട്ടാൻ നില്ക്കാതെ അവർ കയറിവരുന്നു. അവരിലൊരാൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഹൃദയം പറിച്ചെടുക്കുന്നു. അവനത് വായിലേക്കു വയ്ക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരും അതുതന്നെ ചെയ്യുന്നു. അപ്പോഴവരുടെ ചിറകുകൾ കൊഴിയുകയും മുഖങ്ങൾ വെള്ളിനിറം പോയി കടുംചുവപ്പാവുകയും ചെയ്യുന്നു. മെതിയടികൾ അമർത്തിച്ചവിട്ടി അവർ പുറത്തുപോകുന്നു. ഒരൊഴിഞ്ഞ കൊച്ചുമൺകുടം പോലെ അവരെന്റെ ഹൃദയം ഒരു കസേരയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരുദിവസമാകെയെടുത്ത് ഞാനതു പിന്നെയും നിറച്ചുവയ്ക്കുന്നു, അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ മാലാഖമാർ വെള്ളിനിറവും ചിറകുകളുമായി തിരിച്ചുപോകാതിരിക്കാൻ.


19. കഫേ

തന്റെ ഗ്ലാസ്സിൽ ഒന്നുമില്ലെന്ന് പെട്ടെന്നാണ്‌ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയിൽ വരുന്നത്; നിങ്ങൾ ചുണ്ടിലേക്കുയർത്തുന്നത് ഒരു കൊടുംഗർത്തമാണ്‌. മഞ്ഞിൻചീവലുകൾ പോലെ മാർബിൾ മേശകൾ ഒഴുകിയകലുന്നു. കണ്ണാടികൾ മാത്രം കണ്ണാടികളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കിക്കാണിക്കുന്നു; അവയ്ക്കു മാത്രമേ അനന്തതയിൽ വിശ്വാസവുമുള്ളു.

എട്ടുകാലിയുടെ മാരകമായ ചാട്ടത്തിനു കാത്തുനില്ക്കാതെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള നിമിഷമാണിത്. വേണമെങ്കിൽ രാത്രിയിൽ മടങ്ങിവന്ന് താഴ്ത്തിയ വെളിയടകൾക്കടിയിലൂടെ ഫർണ്ണീച്ചറുകളുടെ കശാപ്പുശാല നിങ്ങൾക്കു കണ്ടുനില്ക്കുകയുമാവാം; മൃഗീയമായി കൊല ചെയ്യപ്പെട്ട മേശകളും കസേരകളും ചോക്കുനിറമായ വായുവിൽ കാലുകളെറിഞ്ഞ്, പുറമടിച്ചുകിടക്കുന്നു.


20. ലവൽ ക്രോസ്സ് കാവല്ക്കാരൻ


176 എന്നാണ്‌ അയാളുടെ പേര്‌; ഒരു ജനാലയുള്ള വലിയൊരു ഇഷ്ടികയിലാണ്‌ അയാൾ താമസിക്കുന്നത്. അയാൾ, ചലനത്തിന്റെ ഒരു കീഴുദ്യോഗസ്ഥൻ, പുറത്തുവന്ന് കുഴമാവു പോലെ ഭാരിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് പാഞ്ഞുപോകുന്ന തീവണ്ടികളെ സല്യൂട്ട് ചെയ്യുന്നു.

കാണാവുന്ന മൈലുകളോളം കാണാൻ യാതൊന്നുമില്ല. ഒരു കയറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട മരങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടം നടുക്കുമായി ഒരു സമതലം. അവിടെ മുപ്പതു കൊല്ലം ജീവിച്ചിട്ടേ അവ ഏഴുണ്ടെന്നു നിങ്ങൾക്കറിയാനാകൂ എന്നുമില്ല.


21. കാറ്റും പനിനീർപ്പൂവും


ഒരിക്കലൊരു പൂന്തോട്ടത്തിൽ ഒരു പനിനീർപ്പൂവു വളർന്നിരുന്നു. ഒരു കാറ്റിന്‌ അതിനോടു പ്രേമവുമായി. തീർത്തും വ്യത്യസ്തരായിരുന്നു, അവർ; അവൻ- തെളിഞ്ഞും ഭാരമില്ലാതെയും; അവൾ- ഇളക്കമില്ലാത്തതും ചോര പോലെ കനത്തതും.

മരത്തിന്റെ മെതിയടിയുമിട്ടൊരു മനുഷ്യൻ അതാ വരുന്നു, തന്റെ പൊണ്ണൻകൈകൾ കൊണ്ടയാൾ പനിനീർപ്പൂവു പറിച്ചെടുക്കുന്നു. കാറ്റയാൾക്കു പിന്നാലെ കുതിച്ചുചെന്നു; എന്നാലയാൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്കു വാതിൽ വലിച്ചടച്ചുകളഞ്ഞു.

-ഹാ, ഞാനൊരു കല്ലായി മാറിയെങ്കിൽ- ആ നിർഭാഗ്യവാൻ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു- ലോകമാകെ ഞാൻ ചുറ്റിയിരുന്നു, വർഷങ്ങളോളം ഞാൻ പിരിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു, എന്നാലെനിക്കറിയാമായിരുന്നു, എന്നെയും കാത്ത് എന്നുമെന്നും അവളവിടെയുണ്ടാവുമെന്ന്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ വേദനയറിയണമെങ്കിൽ വിശ്വസ്തനാവേണ്ടിവരുമെന്ന് കാറ്റിനു ബോദ്ധ്യമായി.


22. പിടക്കോഴി


മനുഷ്യരുമായി നിരന്തരസഹവാസം ചെയ്താൽ എന്തായിത്തീരുമെന്നതിനുള്ള ഒന്നാന്തരം ഉദാഹരണമാണ്‌ പിടക്കോഴി. പക്ഷികൾക്കുള്ള ആ ലാഘവവും അഴകും അവൾക്കു തീർത്തും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവളുടെ വാൽ ഉന്തിയ മുരടിൽ നിന്നെറിച്ചുനില്ക്കുന്നു, തലയ്ക്കിണങ്ങാത്ത വലിപ്പത്തിലെ തൊപ്പി പോലെ. ഒറ്റക്കാലിൽ നിന്നിട്ട്, നേർത്ത പാടപോലത്തെ കൺപോളകൾ കൊണ്ട് വട്ടക്കണ്ണുകളടച്ചുപിടിച്ച് അവളുടെ ചില പരമാനന്ദമുഹൂർത്തങ്ങളുണ്ട്, അത്രയ്ക്കറയ്ക്കുന്നതാണത്. അതിനൊക്കെപ്പുറമേയാണ്‌ ആ വികടഗാനം, തൊണ്ട പൊളിഞ്ഞ അർത്ഥനകൾ; അതും, പറയാൻ കൊള്ളാത്ത വിധം തമാശ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സാധനത്തെ, വെളുത്തുരുണ്ടു പുള്ളി കുത്തിയ ഒരു മുട്ടയെച്ചൊല്ലി.

പിടക്കോഴി ചില കവികളെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.


23. തുന്നൽക്കാരി


കാലത്തു മുഴുവൻ മഴ തോരാതെ പെയ്യുകയായിരുന്നു. തെരുവിന്റെ മറ്റേ വശത്തുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ അടക്കമാണന്ന്. ഒരു തുന്നൽക്കാരി. അവൾ സ്വപ്നം കണ്ടത് ഒരു വിവാഹമോതിരം; അവൾ മരിച്ചത് ഒരു വിരലുറയുമായി. എല്ലാവർക്കും അതൊരു തമാശ പോലെ തോന്നി. ആദരണീയനായ മഴ ആകാശത്തെ ഭൂമിയുമായി തുന്നിച്ചേർക്കുന്നു. എന്നാൽ അതുകൊണ്ടും ഫലമൊന്നുമുണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല.


24. ബൊട്ടാണിക്കൽ ഗാർഡൻ

സസ്യങ്ങളുടെ ഹോസ്റ്റലാണിത്, ഒരു കോൺവന്റ് സ്കൂൾ പോലെ ചിട്ടയായി നടത്തപ്പെടുന്നത്. പുല്ലുകളും മരങ്ങളും പൂക്കളും ആർഭാടങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, വണ്ടുകളുമായുള്ള നിഷിദ്ധസ്നേഹങ്ങളും ത്യജിച്ച് ഡീസന്റായി വളരുന്നു. തങ്ങളുടെ ലാറ്റിൻ കുലീനതയും തങ്ങൾ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാവാനുള്ളവരാണെന്ന വസ്തുതയും അവരെ നിരന്തരം കുഴക്കുന്നുണ്ട്. റോസാപ്പൂക്കൾ പോലും ചുണ്ടടച്ചുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഒരു ഹെര്‍ബേറിയം.

വൃദ്ധജനങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളുമായി ഇവിടെ വരുന്നു, സൂര്യഘടികാരങ്ങളുടെ അലസമായ മിടിപ്പിനിടയിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നു.


25. കാട്


ഒരു പാത കാട്ടിലൂടെ നഗ്നപാദയായി ഓടിപ്പോകുന്നു. കാട്ടിൽ ഒരുപാടു മരങ്ങളുണ്ട്, ഒരു കുയിലുണ്ട്, ഹാൻസലും ഗ്രെറ്റെലുമുണ്ട്*, വേറേ ചെറുമൃഗങ്ങളുമുണ്ട്. കുള്ളന്മാർ ആരുമില്ല; അവർ പണ്ടേ സ്ഥലം വിട്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇരുട്ടാകുമ്പോൾ കൂമൻ വന്ന് വലിയൊരു ചാവി കൊണ്ട് കാട് പൂട്ടിയിടുന്നു; വല്ല പൂച്ചയും അകത്തുകടന്ന് നാശമുണ്ടാക്കരുതല്ലോ.

*Hansel and Gretel- ഗ്രിമ്മിന്റെ നാടോടിക്കഥകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍


26. ചക്രവർത്തി


ഒരിക്കൽ ഒരിടത്ത് ഒരു ചക്രവർത്തിയുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾക്ക് മഞ്ഞക്കണ്ണുകളും ഇരപിടിയൻ ജീവികളുടേതുപോലത്തെ വായയുമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രതിമകളും പോലീസുകാരും നിറഞ്ഞ ഒരു കൊട്ടാരത്തിലായിരുന്നു അയാളുടെ വാസം. ഒറ്റയ്ക്ക്. രാത്രിയിൽ അയാൾ ഞെട്ടിയുണർന്ന് നിലവിളിക്കും. ആർക്കും അയാളോടു സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്നതും ഭീതി വിതയ്ക്കുന്നതുമായിരുന്നു അയാളുടെ നേരമ്പോക്കുകള്‍. എന്നിരിക്കിലും അയാൾ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും പൂക്കൾക്കുമൊപ്പം ഫോട്ടോയെടുക്കാൻ നിന്നുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അയാൾ മരിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ ഛായാചിത്രങ്ങൾ എടുത്തുമാറ്റാൻ ആർക്കും ധൈര്യം വന്നില്ല. ഒന്നു നോക്കൂ, അതിലൊരെണ്ണം നിങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോഴും കണ്ടേക്കാം.


27. ആന


ആനകൾ വാസ്തവത്തിൽ എത്രയും ലോലമനസ്കരും പരിഭ്രമക്കാരുമത്രെ. കാടു കയറുന്നൊരു ഭാവനാശേഷിയുള്ളതു കാരണം ചിലപ്പോഴെങ്കിലും സ്വന്തം രൂപം മറന്നുകളയാൻ അവർക്കു കഴിയുന്നുണ്ട്. വെള്ളത്തിലിറങ്ങുമ്പോൾ അവർ കണ്ണടച്ചുകളയുന്നു. സ്വന്തം കാലുകൾ കണ്ണില്പെട്ടാൽ അവർ മനം നൊന്തു കരയുന്നു.

എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഒരാന ഒരു കുരുവിയുമായി പ്രണയത്തിലായി. അവന്റെ തൂക്കം കുറഞ്ഞു, ഉറക്കം പോയി, ഒടുവിലവൻ ഹൃദയം തകർന്നു ചാവുകയും ചെയ്തു. ആനകളുടെ പ്രകൃതമറിയാത്തവർ പറഞ്ഞു: അവനു പൊണ്ണത്തടിയായിരുന്നു.


28. ഒരു പടയാളിയുടെ ജീവിതം


ഒരു പട്ടുനൂല്പുഴുവിനെപ്പോലെ പൊതിഞ്ഞുചുറ്റി മെഴുത്ത നിശബ്ദതയിൽ അച്ഛൻ മരിച്ചുകിടക്കുന്ന മുറിയുടെ വാതില്ക്കൽ അയാൾ നിന്നു- എന്നിട്ടലറിവിളിച്ചു. തുടക്കം അങ്ങനെയായിരുന്നു.

ആ അലർച്ചയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ച് അയാൾ ഉയർന്നുയർന്നുപോയി; നിശബ്ദത മരണമാണെന്നയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു. കടയാണി തറച്ച ബൂട്ടുകളുടെ താളം, പാലത്തിന്മേൽ കുതിരക്കുളമ്പടികൾ- ഒരു ഹുസ്സാറിന്റെ നീലക്കാലുറകൾ. പീരങ്കിപ്പട പുകമേഘങ്ങൾക്കുള്ളിലേക്കു മാർച്ചു ചെയ്തുപോകുമ്പോൾ പെരുമ്പറകളുടെ ഇടിമുഴക്കം- ഒരോഫീസറുടെ വെള്ളിവാൾ. പീരങ്കികളുടെ ഗർജ്ജനം, പെരുമ്പറ പോലെ ഞരങ്ങുന്ന ഭൂമി- ഒരു ഫീൽഡ് മാർഷലിന്റെ കൂർമ്പൻ തൊപ്പി.

അങ്ങനെ, അയാൾ മരിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ വിശ്വസ്തരായ പട്ടാളക്കാർക്കാഗ്രഹം ഒച്ചപ്പാടിന്റെ കോണിയിലൂടെ അയാൾ സ്വർഗ്ഗത്തേക്കാരോഹണം ചെയ്യണമെന്നായിരുന്നു. ഒരുനൂറു മണിമേടകൾ പട്ടണത്തെ തൊട്ടിലാട്ടി. പട്ടണം ആകാശത്തോടേറ്റവുമടുക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ പീരങ്കിപ്പടയാളികൾ വെടിയുതിർക്കുന്നു. എന്നാൽ വാളും കൂർമ്പൻ തൊപ്പിയുമൊക്കെയായി ഒരു ഫീൽഡ് മാർഷലിനെ ഉള്ളിൽ കടത്താൻ മതിയായത്ര വലിപ്പത്തിൽ ആ നീലിച്ച ചില്ലു ചെത്തിമാറ്റാൻ അവർക്കു കഴിയുന്നില്ല.

ഇപ്പോഴയാൾ വീണ്ടും ഭൂമുഖത്തു വന്നുവീഴുന്നു. വിശ്വസ്തരായ പട്ടാളക്കാർ അയാളെ പെറുക്കിയെടുത്തിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് പിന്നെയും നിറയൊഴിക്കുന്നു.


29. അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽ

നഗരമെന്നത് ഒരു തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കലാണെന്ന് എനിക്കു പണ്ടേ സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വഞ്ചനയുടെ തനിസ്വഭാവം ഞാൻ കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് വസന്തകാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അന്തരീക്ഷത്തിനു കഞ്ഞിപ്പശ മണക്കുന്നതും മൂടല്മഞ്ഞിറങ്ങിയതുമായ ഒരു സന്ധ്യനേരത്തു മാത്രമായിരുന്നു. വിസ്മൃതിയുടെ പാതാളത്തിൽ, പൊട്ടിയ കഴകൾക്കും അടഞ്ഞ വലിപ്പുകൾക്കുമിടയിൽ ഒരലമാരയ്ക്കുള്ളിലാണ്‌ നമ്മുടെ വാസം. ആറു ചുമരുകൾ തവിട്ടുനിറത്തിൽ; നമ്മുടെ തലയ്ക്കു മേൽ മേഘങ്ങളായി കാലുറകൾ; ഭദ്രാസനപ്പള്ളിയെന്ന് അടുത്തകാലം വരെ നാം കരുതിയിരുന്നത് വാസ്തവത്തിൽ ഉള്ളിലുള്ളതാവിയായിപ്പോയ ഒരു കറുത്ത വാസനത്തൈലക്കുപ്പിയുമായിരുന്നു.

ഹാ, കഷ്ടരാത്രികളിൽ നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കു പാത്രമാകുന്ന ധൂമകേതു, ഒരു നിശാശലഭം.


30. കണ്ണീരിന്റെ സാങ്കേതികശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന്

നമ്മുടെ ഇപ്പോഴത്തെ വൈജ്ഞാനികനിലവാരം വച്ചു നോക്കിയാൽ കള്ളക്കണ്ണീരു മാത്രമേ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കും തുടർച്ചയായുള്ള ഉല്പാദനത്തിനും അനുയോജ്യമായിട്ടുള്ളു. തനിക്കണ്ണീരിനു പൊള്ളുന്ന ചൂടാണെന്നതിനാൽ മുഖത്തു നിന്ന് അതടർത്തിയെടുക്കുന്നതും ദുഷ്കരമാണ്‌. ഖരാവസ്ഥയിലേക്കു മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതു പെട്ടെന്നു പൊടിഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ടെന്നും തെളിയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. തനിക്കണ്ണീരിനെ വാണിജ്യപരമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക എന്ന പ്രശ്നം സാങ്കേതികവിദഗ്ധന്മാർക്ക് ശരിക്കുമൊരു തലവേദന തന്നെയാണ്‌.

കള്ളക്കണ്ണീരിനെ തണുപ്പിച്ചു കട്ടിയാക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അതിനെ ഒരു ബാഷ്പീകരണപ്രക്രിയക്കു വിധേയമാക്കുന്നുണ്ട്; കാരണം, അത് സ്വതവേതന്നെ അശുദ്ധമാണല്ലോ. പിന്നീടു ഖരാവസ്ഥയിലേക്കു മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞാൽ പരിശുദ്ധിയുടെ കാര്യത്തിൽ തനിക്കണ്ണീരിനെക്കാൾ ഒട്ടും താഴെയല്ല അതെന്നു പറയാം. വളരെ ദൃഢവും ഈടു നില്ക്കുന്നതുമാണെന്നതിനാൽ അലങ്കാരത്തിനു മാത്രമല്ല, ഗ്ലാസ്സു മുറിക്കാൻ കൂടി നിങ്ങൾക്കതുപയോഗപ്പെടുത്താം.


31. ചക്രവർത്തിയുടെ സ്വപ്നം

ഒരു വിടവ്‌! ചക്രവർത്തി ഉറക്കത്തിൽ ഒച്ച വയ്ക്കുന്നു; ഒട്ടകപ്പക്ഷിയുടെ തൂവലുകൾ കൊണ്ടു പണിത മേല്ക്കെട്ടി വിറ കൊള്ളുന്നു. ഉറയൂരിയ വാളുകളുമായി ഇടനാഴികളിൽ കവാത്തു നടത്തുന്ന പട്ടാളക്കാർ കരുതുന്നത് ചക്രവർത്തി ഏതോ ഉപരോധം സ്വപ്നം കാണുകയാണെന്നാണ്‌. കോട്ടമതിലിൽ ഒരു വിടവു കണ്ണിൽപെട്ടപ്പോൾ അതിലൂടുള്ളിലേക്കിടിച്ചുകയറാൻ അദ്ദേഹം തങ്ങളോടാജ്ഞാപിക്കുകയാണ്‌.

വാസ്തവമെന്തെന്നാൽ, ചക്രവർത്തി ഇപ്പോഴൊരു മരപ്പേനാണ്‌, എച്ചിലും തേടി തറയിലൂടെ പരക്കം പായുകയാണ്‌. ഒരു കൂറ്റൻ കാലടി തന്നെ ചവിട്ടിയരക്കാനായി തലയ്ക്കു മേൽ താണുവരുന്നത് പെട്ടെന്നയാൾ കാണുന്നു. പതുങ്ങിച്ചെന്നിരിക്കാൻ ഒരു പഴുതു തേടിയോടുകയാണ്‌ ചക്രവർത്തി. തറ മിനുസമുള്ളതും വഴുക്കുന്നതുമാണ്‌.

അതെ, ചക്രവർത്തിമാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കാൾ സാധാരണമായി വേറൊന്നുമില്ല.


32. ചന്ദ്രൻ


ചന്ദ്രനെക്കുറിച്ചു കവിതകളെഴുതാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലാകുന്നില്ല. വീർത്തുന്തിയതും മടി പിടിച്ചതുമാണത്. അത് ചിമ്മിനികളുടെ മൂക്കിനു പിടിക്കുന്നു. അതിഷ്ടപ്പെട്ടു ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തിയാകട്ടെ, കട്ടിലിനടിയിൽ ഇഴഞ്ഞുകയറി നിങ്ങളുടെ ചെരുപ്പു മണക്കുക എന്നതും.


33. ഒരു രാജവംശത്തിന്റെ അന്ത്യം


ആ സമയത്ത് രാജകുടുംബമൊന്നാകെ ഒരു മുറിയിലായിരുന്നു താമസം. ജനാലകൾ തുറക്കുന്നത് ഒരു ചുമരിലേക്കായിരുന്നു, ചുമരിനടിയിൽ ഒരു കുപ്പക്കൂനയും. അവിടെ എലികൾ പൂച്ചകളെ കടിച്ചുകൊന്നിരുന്നു. അതു കാണാൻ പറ്റിയിരുന്നില്ല. ജനാലകളിൽ കുമ്മായം പൂശിയിരുന്നു.

ആരാച്ചാരന്മാർ കയറിവന്നപ്പോൾ ഒരു ദൈനന്ദിനജീവിതരംഗമാണ്‌ അവർ കണ്ടത്.

ഹിസ് മാജസ്റ്റി ഹോളി ട്രിനിറ്റി റജിമെന്റിന്റെ നിയമാവലിയിൽ ചില ഭേദപ്പെടുത്തലുകൾ വരുത്തുകയായിരുന്നു. ഗൂഢശാസ്ത്രങ്ങൾ പരിശീലിച്ചിരുന്ന ഫിലിപ്പ് മഹാറാണിയുടെ തളർന്ന ഞരമ്പുകളെ ഹിപ്നോട്ടിസത്തിലൂടെ തണുപ്പിക്കാൻ നോക്കുകയായിരുന്നു; അനന്തരാവകാശിയായ രാജകുമാരൻ ഒരു ചാരുകസേരയിൽ പന്തുപോലെ ചുരുണ്ടുകൂടിക്കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രായമായ (അസ്ഥിമാത്രമായ) പ്രഭ്വിമാർ കീർത്തനങ്ങൾ ചൊല്ലുകയും കീറിയ ഉടുപ്പുകൾക്കു തുന്നലിടുകയുമായിരുന്നു.

പരിചാരകനാവട്ടെ, ഒരു തട്ടിയിൽ ചേർന്നുനിന്നുകൊണ്ട് ഒരു ചിത്രത്തിരശ്ശീലയെ അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.


34. പള്ളിയെലി


വിശന്നുപൊരിഞ്ഞ ഒരെലി ഓടയുടെ ഓരം ചേർന്നോടിപ്പോവുകയായിരുന്നു. വെണ്ണക്കട്ടിക്കു പകരം അതിന്റെ മുന്നിൽ വച്ചുകൊടുത്തത് ഒരു പള്ളിയായിരുന്നു. ഉള്ളിലേക്കതു കയറിച്ചെന്നത് ഭക്തിയും വണക്കവും കൊണ്ടല്ല, അതങ്ങനെ പറ്റിയെന്നേയുള്ളു.

പള്ളിയിൽ കയറിയാൽ എന്തൊക്കെച്ചെയ്യണമോ, അതൊക്കെ അതു ചെയ്തു: കുരിശ്ശിനു മുന്നിലേക്കിഴഞ്ഞുചെന്നു, അൽത്താരകൾക്കു മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി, ഒരു ചാരുബഞ്ചിലിരുന്ന് മയങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഒരു തുള്ളി മന്നാ പോലും അതിന്റെ മുന്നിലേക്കിറ്റുവീണില്ല. ദൈവമപ്പോൾ കടലുകളുടെ ക്ഷോഭം ശമിപ്പിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു.

പള്ളിയിൽ നിന്നു പുറത്തു കടക്കാൻ എലി വഴി കണ്ടില്ല. അതൊരു പള്ളിയെലിയായി. മൗലികമായ ഒരു വ്യത്യാസം. പാടത്തു ജീവിക്കുന്ന തന്റെ സഹോദരങ്ങളെക്കാൾ മനസ്സുറപ്പു കുറഞ്ഞ ഈ എലിക്കു കഴിക്കാൻ വെറും പൊടിയേയുള്ളു; കുന്തിരിക്കം മണക്കുന്നതിനാൽ അതെവിടെയുണ്ടെന്നറിയാൻ എളുപ്പവുമായിരുന്നു. കുറേ നാളുകൾ വേണമെങ്കിലും പട്ടിണി കിടക്കാനും അതിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

എന്നുപറഞ്ഞാൽ, ഒരു പരിധി വരെ.

സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള വിശുദ്ധചഷകത്തിന്റെ അടിയിൽ ദാഹത്തിന്റെ ഒരു കറുത്ത തുള്ളി കിടക്കുന്നത് ഒരിക്കലവർ കണ്ടു.


35 ചിമ്മിനി


വീടിനു മുകളിൽ മറ്റൊരു വീടു വളരുന്നു, മേല്ക്കൂരയില്ലെന്നേയുള്ളു- ഒരു ചിമ്മിനി. അതിൽ നിന്ന് അടുക്കളമണങ്ങളും എന്റെ നെടുവീർപ്പുകളും വായുവിലേക്കൊഴുകുന്നു. ചിമ്മിനിയ്ക്കു പക്ഷഭേദമില്ല, രണ്ടിനേയും വേറിട്ടുനിർത്തുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ വലിയ പീലി. കറുത്ത്, ആകെക്കറുത്ത്.


36. നാവ്


അറിയാതെ ഞാനവളുടെ പല്ലുകളുടെ അതിർത്തിയും കടന്ന് അവളുടെ വഴങ്ങുന്ന നാവു വിഴുങ്ങി. ഇന്നതൊരു ജാപ്പനീസ് മത്സ്യത്തെപ്പോലെ എന്റെയുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നു. ഒരക്വേറിയത്തിന്റെ ചുമരുകളിലെന്നപോലെ എന്റെ ഹൃദയത്തിലും ഉദരഭിത്തിയിലും വന്നുരുമ്മുന്നു. അടിയിൽ നിന്നെക്കലിളക്കിവിടുന്നു.

ഞാൻ ശബ്ദം കവർന്നവളിന്നു വലിയ കണ്ണുകളുമായി എന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നു, ഒരു വാക്കിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

എന്നാലവളോടു സംസാരിക്കുന്നതിനേതു നാവുപയോഗിക്കണമെന്നെനിക്കറിയുന്നില്ല- കട്ടെടുത്തതൊന്നോ അതോ കൊഴുത്ത നന്മയുടെ കൂടുതൽ കാരണം എന്റെ വായില്ക്കിടന്നലിയുന്നതോ.


37. ഘടികാരം

ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അതൊരു മില്ലറുടെ പ്രശാന്തമായ മുഖം പോലെയാണ്‌, ഒരാപ്പിൾ പോലെ മുഴുത്തതും മിനുങ്ങുന്നതും. ഒരേയൊരു കറുത്ത മുടിയിഴ അതിനു കുറുക്കേ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്നു. ഉള്ളിലേക്കു നോക്കിയെന്നാലാകട്ടെ: വിരകളുടെ മാളം, ഒരു ചിതല്പുറ്റിന്റെ ഉദരം. നമ്മെ നിത്യതയിലേക്കാനയിക്കുന്നത് ഇതാണെന്നാണു പറയുന്നതും.


38. ഹൃദയം


മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ ആന്തരാവയവങ്ങളും രോമരഹിതവും മിനുസമുള്ളതുമാണ്‌. ആമാശയം, കുടലുകൾ, ശ്വാസകോശങ്ങൾ ഒന്നിനും രോമമില്ല. ഹൃദയത്തിനു മാത്രമേ രോമമുള്ളു- ചെമ്പിച്ച്, കട്ടിയിൽ, ചിലപ്പോൾ നല്ല നീളത്തിലും. ഇതൊരു പ്രശ്നമാണ്‌. ഹൃദയത്തിന്റെ രോമങ്ങൾ ജലസസ്യങ്ങളെപ്പോലെ ചോരയൊഴുക്കിനു വിഘാതമാവാറുണ്ട്. പലപ്പോഴുമവയിൽ പുഴു കയറാറുമുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ കാമുകിയുടെ ഹൃദയരോമത്തിൽ നിന്ന് ആ പിടി തരാത്ത, കൊച്ചുപരാദങ്ങളെ പെറുക്കിക്കളയാൻ നിങ്ങൾക്കവളെ ആഴത്തിൽ പ്രേമിക്കേണ്ടിവരും.


39. ഒരു പിശാച്


പിശാചെന്ന നിലയിൽ തികഞ്ഞ പരാജയമാണവൻ. എന്തിനവന്റെ വാലു പോലും. തുഞ്ചത്തു കറുത്ത രോമക്കൊണ്ടയുമായി നീണ്ടുമാംസളമായതല്ല, മറിച്ച്, മുയലുകളുടേതുപോലെ, എറിച്ചുനില്ക്കുന്ന പഞ്ഞിപോലത്തെ, കണ്ടാൽ ചിരി വരുന്ന കുറ്റിവാല്‌. അവന്റെ ചർമ്മത്തിന്‌ ഇളംചുവപ്പുനിറമാണ്‌. ഇടതുതോൾപ്പലകയ്ക്കു താഴെയായി സ്വർണ്ണനാണയത്തിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ ഒരു പാടുണ്ടെന്നുമാത്രം. കൊമ്പുകളുടെ കാര്യമാണ്‌ മഹാകഷ്ടം. മറ്റു പിശാചുക്കളുടേതുപോലെ പുറത്തേക്കല്ല, ഉള്ളിലേക്ക്, തലച്ചോറിലേക്കാണവ വളരുന്നത്. ഇടക്കിടെ അവനു തലവേദന വരുന്നതിനു കാരണവും ഇതുതന്നെ.

അവൻ ദുഃഖിതനാണ്‌. ദിവസങ്ങൾ തുടർച്ചയായി അവൻ കിടന്നുറങ്ങാറുണ്ട്. നന്മയിലും തിന്മയിലുമൊന്നും അവനു താല്പര്യമില്ല. അവൻ തെരുവിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ ഇളംചുവപ്പുനിറത്തിൽ അവന്റെ ശ്വാസകോശങ്ങൾ തുടിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കു വ്യക്തമായി കാണാം.


40. മേശയുടെ കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കുക


മേശയ്ക്കു മുന്നിലിരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ശാന്തചിത്തരായിരിക്കണം, ദിവാസ്വപ്നം കാണുകയുമരുത്. കോളുകൊണ്ട കടലിന്റെ ഏറ്റിറക്കങ്ങൾക്ക് പ്രശാന്തവലയങ്ങളായി സ്വയം ചിട്ടപ്പെടുത്താൻ എത്ര യത്നിക്കേണ്ടിവന്നുവെന്ന് ഒന്നോർത്തുനോക്കുക. ഒരുനിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ മതി, ഒക്കെ ഒലിച്ചുപോകാൻ. മേശക്കാലുകളിൽ ഉരുമ്മുന്നതും വിലക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, മൃദുപ്രകൃതികളാണവ. മേശക്കരികിലിരുന്നു ചെയ്യുന്നതൊക്കെ മനസ്സിളക്കമില്ലാതെ, കാര്യമാത്രപ്രസക്തമായി ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു. ഒക്കെ ശരിക്കും തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചുകൊണ്ടല്ലാതെ നിങ്ങളവിടെ ഇരിക്കാൻ പാടില്ലാത്തതാകുന്നു. കിടന്നു ദിവാസ്വപ്നം കാണാനാണെങ്കിൽ മരം കൊണ്ടുള്ള ഉരുപ്പടികൾ വേറെയുമുണ്ടല്ലോ: കാട്, കട്ടിൽ.


41. ചാരുകസേരകൾ

ഊഷ്മളമായ ഒരു കഴുത്ത് ഒരു കസേരക്കൈയാകുമെന്ന് ആരോർത്തു? പലായനത്തിനും ആഹ്ലാദത്തിനും വ്യഗ്രത പൂണ്ട കാലുകൾ നാലു വെറും പൊയ്ക്കാലുകളായി വെറുങ്ങലിക്കുമെന്നും? ചാരുകസേരകൾ ഒരുകാലത്ത് പൂവുതിന്നു ജീവിക്കുന്ന കുലീനജീവികളായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എത്ര എളുപ്പത്തിലാണവർ മെരുങ്ങാൻ നിന്നുകൊടുത്തത്. ഇന്നവർ നാല്ക്കാലികളിൽ വച്ചേറ്റവും നികൃഷ്ടരായ ജാതിയാണ്‌. അവരുടെ കടുംപിടുത്തവും മനക്കരുത്തുമൊക്കെ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. ഇന്നവർ വെറും സാധുക്കളാണ്‌. അവർ ആരെയും ചവിട്ടിമെതിച്ചിട്ടില്ല, ആർക്കെങ്കിലുമൊപ്പം ചവിട്ടിക്കുതിച്ചുപാഞ്ഞിട്ടുമില്ല. പാഴായിപ്പോയ ഒരു ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു തികച്ചും ബോധവാന്മാരാണവർ എന്നതും തീർച്ച.

ചാരുകസേരകളുടെ നൈരാശ്യം അവയുടെ ഞരക്കത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നു.


42. ലോകം നിശ്ചലമാകുമ്പോൾ


വളരെ അപൂർവ്വമായേ അങ്ങനെ സംഭവിക്കാറുള്ളു. ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ട് ഒരു ചീറ്റലോടെ കറക്കം നിർത്തുന്നു. സകലതും അപ്പോൾ നിശ്ചലമാകുന്നു: കൊടുങ്കാറ്റുകൾ, കപ്പലുകൾ, താഴ്‌വരകളിൽ മേയുന്ന മേഘങ്ങൾ. സകലതും. പുല്മേട്ടിലെ കുതിരകൾ പോലും മുഴുമിക്കാത്തൊരു ചെസ്സുകളിയിലെ കുതിരകൾ പോലെ നിശ്ചേഷ്ടരാവുന്നു.

പിന്നെ ഒരല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ലോകം വീണ്ടും ചലിച്ചുതുടങ്ങുന്നു. കടൽ വിഴുങ്ങുകയും ഛർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, താഴ്‌വരകൾ ആവി വമിപ്പിക്കുന്നു, കുതിരകൾ കറുത്ത കളത്തിൽ നിന്ന് വെളുത്ത കളത്തിലേക്കു കടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാറ്റ് കാറ്റിനോടു ചെന്നിടിക്കുന്ന മുഴങ്ങുന്ന ശബ്ദവും കേൾക്കാറാകുന്നു.


43. മരംവെട്ടി


കൂറ്റൻ ഓക്കുവാതിൽ പിന്നിൽ വലിച്ചടച്ചിട്ട് മരംവെട്ടി കാലത്ത് കാട്ടിൽ കയറുന്നു. മരങ്ങളുടെ പച്ചരോമങ്ങൾ പേടി കൊണ്ടെഴുന്നുനില്ക്കുന്നു. ഒരു മരക്കുറ്റിയുടെ അമർത്തിയ രോദനവും ഒരു മരക്കൊമ്പിന്റെ ഉണങ്ങിയ കരച്ചിലും നിങ്ങൾക്കു കേൾക്കാം.

മരംവെട്ടി മരങ്ങളിൽ മാത്രമായി നിർത്തുന്നില്ല. അയാൾ സൂര്യന്റെ പിന്നാലെ ചെല്ലുന്നു. കാടിന്റെ അതിരിൽ വച്ച് അയാൾ അതിനെ ഓടിച്ചിട്ടു പിടിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരം ഒരു വിണ്ട മരക്കുറ്റി ചക്രവാളത്തെ വെളിച്ചപ്പെടുത്തുന്നു. അതിനു മേൽ ചൂടാറുന്ന മഴു.


44. കവിയുടെ വസതി

ഒരിക്കൽ ഈ ജനാലച്ചില്ലുകളിൽ നിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു, റൊട്ടി മൊരിയുന്ന മണവും കണ്ണാടിയിൽ ഒരേ മുഖവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നിതൊരു കാഴ്ചബംഗ്ലാവാണ്‌. നിലത്തെ പൂക്കളെല്ലാം നിർമ്മാർജ്ജനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, പെട്ടികളെല്ലാം ഒഴിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, മുറികളിൽ മെഴുകു പൂശിയിരിക്കുന്നു. ജനാലകൾ പകലും രാത്രിയും തുടർച്ചയായി തുറന്നുതന്നെയിടുന്നു. കാറ്റു കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വീട്ടിലേക്ക് എലികൾ പോലും കയറാറില്ല.

കിടക്ക വൃത്തിയായി വിരിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരാളും ഒരു രാത്രി പോലും അതിൽ കിടക്കില്ല.

അയാളുടെ അലമാരയ്ക്കും അയാളുടെ കട്ടിലിനും അയാളുടെ കസേരയ്ക്കുമിടയിൽ- അസാന്നിദ്ധ്യത്തിന്റെ ഒരു വെളുത്ത രൂപരേഖ, അയാളുടെ കൈപ്പടത്തിന്റെ വാർപ്പു പോലെ നിശിതമായി.


45. കെർനുന്നോസ്

പുതിയ ദൈവങ്ങൾ റോമൻ സൈന്യത്തെ  മാന്യമായ ഒരകലം വിട്ടു പിന്തുടർന്നു, ചൂടാറുന്ന ചാരത്തിനും വണ്ടുകളും ഉറുമ്പുകളും ആചാരപരമായി സംസ്കരിക്കുന്ന ബാർബേറിയൻ വീരന്മാരുടെ ജഡങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ വീനസിന്റെ നിതംബചലനങ്ങളും ബാക്കസിന്റെ അട്ടഹാസച്ചിരികളും അത്രയ്ക്കൊരനൗചിത്യമായിത്തോന്നരുതല്ലോ എന്ന വിചാരത്താൽ.

പഴയ ദൈവങ്ങൾ പുതിയവരെ മരങ്ങൾ മറഞ്ഞു നോക്കിനിന്നു,  മമതയില്ലാതെ, എന്നാൽ ആരാധനയോടെയും. ആ വിളറിയ, രോമരഹിതമായ ദേഹങ്ങൾ ബലഹീനവും എന്നാൽ ഏതോ വിധത്തിൽ ആകർഷണീയവുമായി അവർക്കു തോന്നി.

ഭാഷയുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഉന്നതങ്ങളിൽ ഒരു യോഗം നടക്കുന്നതിലേക്ക് കാര്യങ്ങളെത്തി. ചില സമ്മേളനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും സ്വാധീനമേഖലകൾ എവ്വിധം വിഭജിക്കണമെന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമായി. പഴയ ദൈവങ്ങൾ ഉൾനാടുകളിലെ രണ്ടാം തരം പണികൾ കൊണ്ടു തൃപ്തരായി. എന്നാല്ക്കൂടി, വലിയ ആഘോഷവേളകളിൽ പുതിയ ദൈവങ്ങൾക്കൊപ്പം അവരെയും ശിലാഫലകങ്ങളിൽ ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നു.

ഈ കൂട്ടുപ്രവർത്തനത്തിൽ ശരിക്കുമൊരു നിഴൽ വീഴ്ത്തിയത് കെർനുന്നോസ് ആയിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിർബന്ധം കാരണം ആളൊരു ലാറ്റിൻ വാൽ സ്വീകരിച്ചുവെങ്കിലും എന്നും വളരുന്ന കവരക്കൊമ്പുകൾ ഒരു പുഷ്പകിരീടം കൊണ്ടും മറയ്ക്കാൻ പറ്റാത്തതായിരുന്നു.

അതുകാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാസം മിക്കവാറും ഇടതൂർന്ന കാടുകളിലായിരുന്നു. ഇരുളു വീണ കാട്ടുവെളികളിൽ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു കൈ ആട്ടിൻതലയുള്ള ഒരു സർപ്പത്തെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, മറ്റേക്കൈ  തീർത്തും ദുർഗ്രഹമായ ചിഹ്നങ്ങൾ വായുവിൽ വരച്ചിടുന്നു.

കെർനുന്നോസ് Cernunnos- കെല്റ്റുകളുടെ ദേവഗണത്തിൽ ഉർവ്വരതയുടെയും കാടിന്റെയും ജീവന്റെയും ദേവൻ; തലയിൽ കലമാൻകൊമ്പുകൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്നു.


46. അമ്മ


ഒരു നൂൽക്കഴി പോലെ അയാൾ അവരുടെ മടിയിൽ നിന്നുരുണ്ടുവീണു. വല്ലാത്ത തിടുക്കത്തോടെ അയാൾ അഴിഞ്ഞുപോയി, ദൂരത്തേക്കു വച്ചടിച്ചു. ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം അവരുടെ പിടിയിൽത്തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു മോതിരം പോലെ അവരതിനെ വിരലിൽ ചുറ്റിയെടുത്തു. അതിനെ കാത്തുവയ്ക്കണമെന്നും അവരാഗ്രഹിച്ചു. ചെങ്കുത്തുകൾ അയാൾ ഉരുണ്ടിറങ്ങി, മലനിരകൾ കഷ്ടപ്പെട്ടു പിടിച്ചുകയറി. മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ അയാൾ ആകെ കുരുങ്ങിക്കൂടിയിരുന്നു. ഒരക്ഷരം അയാൾ മിണ്ടിയില്ല. അവരുടെ മടിത്തട്ട് അയാൾക്കിനി സ്വർണ്ണസിംഹാസനമാവുകയുമില്ല.

അവരുടെ നീട്ടിപ്പിടിച്ച കൈകൾ പുരാതനമായൊരു നഗരം പോലെ ഇരുട്ടത്തു തിളങ്ങുന്നു.


47.  വസ്തുക്കളെ പുറത്തെടുക്കാൻ

വസ്തുക്കളെ അവയുടെ അഭിജാതമൌനത്തിൽ നിന്നു പുറത്തെടുക്കാൻ കൌശലം കാണിക്കേണ്ടിവരും, അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും  പാതകം ചെയ്യേണ്ടിവരും.

വാതിലിന്റെ മരവിച്ച പ്രതലമലിയിക്കാൻ ഒരൊറ്റുകാരൻ മുട്ടിയാൽ മതി; തറയിൽ ചിതറിവീണ ചില്ലുകൾ മുറിവേറ്റ പക്ഷിയെപ്പോലെയാണു ചീറുക; തീ കൊടുത്ത വീടാവട്ടെ, അഗ്നിയുടെ വാചാലഭാഷയിലാണു പുലമ്പുക: വെളിച്ചം കാണിക്കാതമർത്തിവച്ച ഒരിതിഹാസത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ, കിടക്കയും മേശയും വെളിയടകളും ഇത്രയും കാലം പുറത്തറിയിക്കാതെ വച്ചതൊക്കെയും. 


48. വൃദ്ധനായ പ്രൊമിത്യൂസ്


അദ്ദേഹം തന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ എഴുതുകയാണ്‌. അനിവാര്യതയുടേതായ ഒരു സംവിധാനത്തിൽ ഒരു വീരനായകന്റെ സ്ഥാനം എന്തായിരിക്കുമെന്നു വിശദീകരിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ്‌ അദ്ദേഹം നടത്തുന്നത്; അതായത്, പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളായ അസ്തിത്വം, വിധി എന്നീ സങ്കല്പങ്ങളെ എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുത്താമെന്ന്.

അടുപ്പിൽ നല്ല ചൊടിയോടെ തീ കത്തുന്നുണ്ട്; ഭാര്യ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലാണ്‌- അദ്ദേഹത്തിന്‌ ഒരു പുത്രനെ സമ്മാനിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും താനെന്തായാലും ചരിത്രത്തിൽ ഇടം പിടിയ്ക്കാൻ പോവുകയാണെന്നു സമാശ്വസിക്കുന്ന ഒരു പ്രസരിപ്പുകാരി. അത്താഴവിരുന്നിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളൊക്കെ ആയിവരുന്നു; ഇടവക വികാരിയ്ക്കും, അടുത്ത കാലത്ത് പ്രൊമിത്യൂസിന്റെ ഏറ്റവുമടുത്ത കൂട്ടുകാരനായ ഫാർമസിസ്റ്റിനും ക്ഷണം പോയിട്ടുണ്ട്.

അടുപ്പിൽ തീ ചൊടിയോടെ കത്തുന്നു. ചുമരിൽ ഒരു കഴുകനെ സ്റ്റഫു ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുന്നു; കാക്കസസ്സുകാരൻ ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതി അയച്ചുകൊടുത്ത ഒരു നന്ദിപ്രകടനം ചുമരില്‍ ചില്ലിട്ടുവച്ചിരിക്കുന്നു. കലാപം തലപൊക്കിയ ഒരു നഗരത്തെ ചുട്ടുകരിക്കാൻ അയാളെ സഹായിച്ചത് പ്രൊമിത്യൂസിന്റെ കണ്ടുപിടുത്തമാണല്ലോ.

പ്രൊമിത്യൂസ് അമർത്തിച്ചിരിക്കുകയാണ്‌, തന്നെത്താൻ. പ്രപഞ്ചവുമായുള്ള തന്റെ കലഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ആൾക്കു വേറേ വഴിയില്ല.


49. അക്കിലീസും പെന്തെസീലിയായും


അക്കിലീസ് തന്റെ കുറുവാൾ കൊണ്ട് പെന്തെസീലിയായുടെ മാറു തുരന്നപ്പോൾ മുറിവിനുള്ളിൽ കടത്തി അയാൾ അതു മൂന്നു വട്ടം തിരിച്ചു; പെട്ടെന്നൊരു പ്രഹർഷത്തോടെ അയാൾ കണ്ടു, ആമസോണുകളുടെ റാണി സുന്ദരിയാണെന്ന്.

അയാൾ അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ മണ്ണിൽ ഇറക്കിക്കിടത്തി, അവളുടെ ഭാരിച്ച ശിരോകവചം ഊരിമാറ്റി, അവളുടെ മുടി കെട്ടഴിച്ചു വിതിർത്തിട്ടു, അവളുടെ കൈകളെടുത്ത് പതിയെ മാറത്തു വച്ചു.

യാത്രാശംസ നേരുന്ന പോലെ അയാൾ അവളെ ഒന്നുകൂടി നോക്കി; പിന്നെ ഏതോ വിചിത്രശക്തിയാൽ പ്രേരിതനായിട്ടെന്നപോലെ തേങ്ങിക്കരയാൻ തുടങ്ങി- അയാളോ, ആ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കു ചേർന്ന മറ്റേതെങ്കിലും വീരനോ അതേവരെ കരയാത്ത മാതിരി- അമർത്തിയ, മന്ത്രമുരുവിടുന്ന ഒരു സ്വരത്തിൽ; താഴ്ന്ന സ്ഥായിയിലും നിസ്സഹായമായും; മാറ്റൊലിക്കുന്ന വിലാപത്തോടെയും, തീറ്റിസിന്റെ പുത്രനജ്ഞാതമായ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ താളത്തിലും. ആ വിലാപത്തിന്റെ സ്വരാക്ഷരങ്ങൾ പെന്തസീലിയായുടെ കഴുത്തിൽ, മാറിൽ, കാൽമുട്ടുകളിൽ ഇലകൾ പോലെ കൊഴിഞ്ഞുവീണു, തണുപ്പു കേറുന്ന അവളുടെ ഉടലിനെ സ്വയമേവ അവ ആവരണം ചെയ്തു.

അവളോ, അതീതവനങ്ങളിൽ നിത്യമൃഗയയ്ക്കൊരുങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇനിയുമടയാത്ത അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിദൂരത്തിൽ നിന്നു വിജയിയെ നോക്കി, സുദൃഢമായ, സുതാര്യനീലമായ- അവജ്ഞയോടെ.


പെന്തസീലിയ- ട്രോജൻ ഭാഗത്തു നിന്നു യുദ്ധം ചെയ്ത ആമസോണുകളുടെ റാണി; മാർക്കവചത്തിൽ വാളിറക്കി അക്കിലീസ് വധിച്ചു.