കൂറ്റൻ റൊമാനെസ്ക് പള്ളിയ്ക്കുള്ളിൽ പാതിയിരുട്ടിൽ ടൂറിസ്റ്റുകൾ തിക്കിത്തിരക്കി.
ഒരു കമാനത്തിനു പിന്നിൽ മറ്റൊരു കമാനം വായ പിളർത്തി,
പൂർണ്ണമായൊരു കാഴ്ചയിലേക്കെത്താതെ.
ചില മെഴുകുതിരികൾ പാളിക്കത്തി.
മുഖമില്ലാത്തൊരു മാലാഖ എന്നെപ്പുണർന്നുംകൊണ്ട്
എന്റെ ഉടൽനീളത്തിലൂടെന്നോടു മന്ത്രിച്ചു:
“മനുഷ്യനായതിൽ ലജ്ജ വേണ്ട, അതിലഭിമാന്യ്ക്കൂ!
നിനക്കുള്ളിൽ കമാനങ്ങൾ തുറന്നുകൊണ്ടിരിക്കും,
ഒന്നിനു പിന്നിലൊന്നായി.
ഒരിക്കലും നീ പൂർണ്ണനാവുകയില്ല,
അങ്ങനെയാണതുദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നതും.”
കണ്ണീരു കൊണ്ടു കണ്ണു കാണാതെ
വെയിൽ തിളയ്ക്കുന്ന മുറ്റത്തേക്കു ഞാൻ തള്ളിയിറക്കപ്പെട്ടു,
മിസ്റ്റർ ആൻഡ് മിസ്സിസ് ജോൺസിനും മിസ്റ്റർ തനാക്കയ്ക്കും സിനോറ സബാറ്റിനിയ്ക്കുമൊപ്പം.
അവരോരോരുത്തർക്കുമുള്ളിൽ കമാനങ്ങൾ തുറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു,
ഒന്നിനു പിന്നിലൊന്നായി, അവസാനമില്ലാതെ.
*
*Romanesque- മച്ചിനെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന കമാനങ്ങൾ മുഖമുദ്രയായ മദ്ധ്യകാലവാസ്തുവിദ്യാശൈലി.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ