ഈ സായാഹ്നത്തിനു നിറം
വെയിലത്തു പൊഴിയുന്ന മഴയുടേതായിരുന്നു;
ഇലകൾ തട്ടിമറിഞ്ഞ മരങ്ങൾ
വെട്ടിത്തിളങ്ങിയിരുന്നു.
മേപ്പിളിലകൾ കൊഴിഞ്ഞുവീണ ഇടവഴികൾ പോലെ
നടപ്പാതകൾ മിനുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു.
തുറന്ന ജനാലച്ചതുരങ്ങളിലൂടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
വീടുകളവയ്ക്കിരുവശവും നിരന്നുനിന്നിരുന്നു.
പാർക്കിൽ, ഒരു മരത്തിനടിയിൽ
കമിഴ്ന്നുകിടക്കുന്ന രണ്ടു കുട്ടികൾ
ഒരു കടലാസ്സുപെട്ടിയിൽ
റെഡ്ബെറികൾ പെറുക്കിയിടുകയായിരുന്നു.
യുദ്ധങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്തൊരു കാലത്തൊരുനാൾ
ഈ സായാഹ്നം ഞാൻ പുറത്തെടുക്കും,
എന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലിട്ടു ഞാനതു തിരിയ്ക്കും,
നാവിലതിന്റെ മാധുര്യം ഞാനറിയും,
ഇലകളുടെ പലായനത്തിന്റെ
മൊരിഞ്ഞ വൈവിദ്ധ്യം ഞാൻ കാണും.
ഇന്നെനിക്കതു പെറുക്കിയെടുക്കാമെന്നേയുള്ളു,
എന്റെ ചോറ്റുപാത്രത്തിലതിട്ടുവയ്ക്കാമെന്നേയുള്ളു.
ഇപ്പോഴെനിക്കു മറ്റൊന്നിനും സമയമില്ലല്ലോ,
ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞൊരു ലോകത്ത്
സമനില തെറ്റാതിരിക്കാനുള്ള ഉദ്യമത്തിനല്ലാതെ.
*
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ