ഫ്രീഡ്രിക് നീച്ച

 ശരിക്കും ഞാൻ എന്തിനു ജർമ്മനിൽ എഴുതുന്നു എന്ന് എനിക്കു നേരേ ചോദ്യം വരാറുണ്ട്; സ്വന്തം ജന്മദേശത്തല്ലാതെ മറ്റൊരിടത്തും ഇത്ര മോശമായി ഞാൻ വായിക്കപ്പെടുന്നുമില്ല. ഇക്കാലത്ത് ഞാൻ വായിക്കപ്പെടണമെന്ന ഒരാഗ്രഹം തന്നെ എനിക്കുണ്ടോയെന്ന് ആരറിഞ്ഞു? കാലത്തിന്റെ ദംശനം വിഫലമായിപ്പോകുന്ന ചിലതു സൃഷ്ടിക്കുക; രൂപത്തിലും ‘സത്ത’യിലും ഒരല്പം അമരത്വത്തിനായി ഉദ്യമിക്കുക- ഇതിലും കുറഞ്ഞതൊന്ന് എന്നിൽ നിന്നാവശ്യപ്പെടാനുള്ള എളിമ എന്തായാലും എനിക്കില്ല. സൂക്തി (aphorism), സൂത്രം (apophthegm) ‘നിത്യത’യുടെ രൂപങ്ങളാണ്‌. എല്ലാവരും ഒരു പുസ്തകം കൊണ്ടു പറയുന്നത്, മറ്റെല്ലാവരും ഒരു പുസ്തകം കൊണ്ടുപോലും പറയാത്തത്, പത്തു വാക്യങ്ങളിൽ പറയുക എന്നതാണ്‌ എന്റെ അഭിലാഷം.

(കാലംതെറ്റി വന്നവന്റെ പര്യടനങ്ങൾ)

മുമ്പൊക്കെ പേരെടുക്കാനും തന്നെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞുകേൾക്കാനും ഒരാൾക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. ഇന്നു പക്ഷേ അതുകൊണ്ടു മതിയാകാതെ വന്നിരിക്കുന്നു; കാരണം, കമ്പോളം അത്രയ്ക്കു വലുതായിരിക്കുന്നു; വിളിച്ചുകൂവിയാലേ കാതിൽ പെടൂ എന്നായിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇമ്പമുള്ള തൊണ്ടകൾ പോലും ഒച്ചയടയും വരെ കാറിവിളിക്കുകയാണ്‌; ഏറ്റവും നല്ല വസ്തുക്കൾ വില്പനയ്ക്കു വച്ചിരിക്കുന്നത് പൊട്ടിയ ശബ്ദങ്ങളാണെന്നുവരുന്നു. അലറിവിളിയും കാറിയ തൊണ്ടയുമില്ലാതെയില്ല ജീനിയസ് എന്നാണിപ്പോൾ.

ഒരു ചിന്തകന്‌ ദുഷിച്ച കാലമാണിത്. രണ്ടൊച്ചകൾക്കിടയിൽ തന്റെ മൗനത്തിനിടം കണ്ടെത്താൻ അയാൾ പഠിക്കേണ്ടിവരുന്നു; താൻ ബധിരനാണെന്ന് അയാൾക്കഭിനയിക്കേണ്ടിവരുന്നു, ഒടുവിലയാൾ ശരിക്കും ബധിരനാകുന്നതുവരെ. ഈ പാഠം പഠിക്കുന്നതുവരെ ക്ഷമകേടും തലവേദനകളും അയാളെ വിട്ടൊഴിയുകയുമില്ല.

*

സത്യമായി, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സംഭാവ്യതയായിട്ടെങ്കിലും,  മുമ്പൊരിക്കൽ നിങ്ങൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതൊന്ന് നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ ഒരു തെറ്റായി തോന്നുന്നു; നിങ്ങൾ ആ അഭിപ്രായം വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കുകയും അതിലൂടെ തന്റെ യുക്തി ഒരു വിജയം നേടിയതായി നിങ്ങൾ സങ്കല്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, അന്ന് നിങ്ങൾ മറ്റൊരു വ്യക്തി ആയിരുന്നുവെന്നും- ഏതു നിമിഷമെടുത്താലും വ്യത്യസ്തനാണ്‌ നിങ്ങൾ- ആ സമയത്ത് നിങ്ങൾക്കാ തെറ്റ് ആവശ്യമായിരുന്നുവെന്നും വരാം, നിങ്ങളുടെ വർത്തമാന‘സത്യങ്ങൾ’ നിങ്ങൾക്കിപ്പോൾ ആവശ്യമായിരിക്കുന്നപോലെ. അതൊരു ചർമ്മം പോലെയായിരുന്നു എന്നു പറയാം, നിങ്ങൾക്കു കാണാൻ വിലക്കുള്ളതിനെ മൂടിവയ്ക്കുകയും നിങ്ങളിൽ നിന്നു മറച്ചുപിടിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഒരു ചർമ്മം. നിങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതം, നിങ്ങളുടെ യുക്തിപരതയല്ല, നിങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ആ അഭിപ്രായത്തെ കൊല ചെയ്തിരിക്കുന്നു: നിങ്ങൾക്കിനിമേൽ അതിന്റെ ആവശ്യമില്ല; സ്വയമേവ അത് ശിഥിലമായിരിക്കുന്നു, അതിന്റെ അയുക്തികത ഒരു പുഴുവിനെപ്പോലെ അതിൽ നിന്നിഴഞ്ഞിറങ്ങി വെളിച്ചത്തിലേക്കു വന്നിരിക്കുന്നു. നാം വിമർശനത്തിലേർപ്പെടുക എന്നാൽ സജീവമായ, നമ്മെ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്ന ശക്തികൾ ഉറയൂരുകയാണെന്നതിന്റെ തെളിവാണത്. നാം നിഷേധിക്കുന്നു, നാം നിഷേധിക്കുകതന്നെ വേണം, എന്തെന്നാൽ, നമുക്കുള്ളിലുള്ള ഒന്ന് ജീവനോടെയുണ്ട്, അതിന്‌ സ്വയം സ്ഥാപിക്കണം, ; നമുക്കിനിയും പരിചിതമാകാത്തതാവാമത്, നമുക്കിനിയും നമ്മുടെ കണ്ണിനു മുന്നിൽ വരാത്തതാവാമത്! 

വിമർശനത്തിനനുകൂലമായി പറയാനുള്ളതാണിത്.